Bireysel Kişi

343. Syrano - Nizamiye'den Sevgilerle

2012-01-22T11:54:00.001+02:00

Gayet "007 James Bond - Rusya'dan Sevgilerle" özentisi bir başlık ile sizlere kısaca 12 .12.2011'den beri askerde olduğumu belirtmek istedim.

Aslında Rusya'ya pek de uzak değilim.

Türkiye'yi Gürcistan'la birleştirin ve denizi görünceye kadar kuzeye çıkın.

Orada olanca küçüklüğü ve garip adıyla bir Borçka göreceksiniz.

Parmağınızı oraya koyarsanız gözüme kaçırabilirsiniz, dikkatli olun :))

Görevimi şu an Nizamiye Çavuşu ve Acil Müdahele Mangası Komutanı olarak yerine getirmekteyim.

Şimdi böyle yazınca bir nane olduğum zannedilebilir.

Amma,

Lakinki,

Öyle değildir...

---------------------

Kısacık çarşı iznini bu kısacık yazıyla noktalamadan evvel, neden kısa dönem askerlik yapanlara "Poşet" dendiğini de kısaca açıklayım.

Vakti zamanında, birgün bir yerlerde, uzun dönemler arasında askerlik yapan bir de kısa dönem er varmış.

Komutan bu kısa dönem de dahil tüm askerlere yağmur çamur altında mıntıka temizliği yaptırmaya (Asker argosunda, "mıntıka yemek") başlamış ve eklemiş:

"O postallarda bir gram çamur görürsem hepinizi yakarım."

Millet yana yana naapsam ne etsem diye düşünürken, bizim aklı evvel kısa dönem askerimiz cebinden çıkarttığı iki poşeti postallarına galoş niyetine geçirip mıntıkasını yapmış ve diğer uzun dönem erler çamurlara batıp çıkarken o rahat rahat işini görüp gitmiş...

O gün, bu gün ve şu gündür, kısa dönem askelere "Poşet" denilmeye başlanmııışş...

Evet sevgili minikler,

Sütünüzü için ve derslerize çalışın.

Bakın bana, o kadar sene okudum ve ola ola nizamiye çavuşu oldum.

Ne kadar güzel değil mi?

Değil...

Sıradaki çarşı iznine kadar,

Sevgiyle kalınacak.

KAL!!!!

(^_^)

---------------------

Acemilik günleri, yemin töreninden bir enstantanete, pardon estankene, yada ne bileyim esentenete, öyle bişşiy...

Sağ baştan say:

Babam, Metin Asteğmen, Annem, Syrano; Sooon!!

---------------------

Asker Sevgilinin Son Öpücüğü

2011-10-20T04:45:00.000+03:00

İki dudağın birbirine değmesinde var demekki bir hikmet.

Çünkü başka hiçbirşey aşkı ve arzuyu daha güzel anlatamıyor.

Bu yüzden o iki dudağı kavuşturmak için

bazen biraz yardım gerekebilir.

-----------------------

Ölümler de en az öpücükler kadar çeşit çeşit.

Hızlı ölüm,

Yavaş ölüm,

Acı içinde ölüm,

Evde yalnız ölüm...

Bir öpücük kadar zevk verir mi bilmiyorum.

Aslında bir öpücük neden zevk verir onu da bilmiyorum,

Neticede şu zamana kadar ne öpüşmüşlüğüm, ne de ölmüşlüğüm var.

Ancak emin olduğum bir şey varsa,

Birincisi iki tarafın da memnuniyetinden,

İkincisi iki tarafın da memnuniyetsizliğinden doğuyor.

Ve ölüm geldiğinde kesinlikle sizi öpmüyor!

Ve malesef kalkan tren, arzulu dudaklara saygı duymuyor.

-----------------------

Askerlik, sözlükler ne yazar, komutanlar ne der, hangi esaslara dayanır, nasıl yapılır... Kim ne dersin, onların hiçbiri değildir.

Askerlik, aslında sizin yapmaya niyetlendiğiniz şeye denir.

Belki gönüllü olarak, belki emirle o kışladan içeri girdiğinizde artık siz bir askersinizdir, etten kemikten bir asker.

Ancak neyin askeri olduğunuza yalnızca siz karar verirsiniz.

Her asker, birşey uğruna o olduğu şeyi olur.

Para için, vatan için, macera için, intikam için, kaçmak için, ikinci bir şans için...

Amirleriniz, yöneticileriniz, komutanlarınız size ne derse desin, kanun sizi ne amaçla orada tutarsa tutsun, siz sadece kendinizin askerisiniz.

Yaşarken de onun için yaşarsınız.

Ve öldüğünüzde sadece sizin için ve değer verdiğiniz şeyler için ölürsünüz.

Allah'ı diler ve alnınızdan aldığınız bir kurşunla ona kavuşursunuz.

Para diler ve aylar süren yoğun hizmetiniz karşılığında emeğinizin karşılığını alırsınız.

Ailenizi, sevdiklerinizi gururlandırmak için, belki sırf hayatta onurlu birşeyler yapmak için gitmişsinizdir ve en büyük onuru manevi anlamı büyük bir madalya ile taltif edilerek kazanıp yuvanıza dönebilirsiniz.

Düşmanla boğuşmanın verdiği kahramanlık hissi için belki de.

Ya da belki de,

Sırf size emredildiği için.

Sırf idarenin sizden beklentisi bu olduğu için!

O zaman için bile, istemeye istemeye, zorunlu olarak gitseniz bile, size ne derse desinler, siz yine de kendinizin askeri olarak, kendiniz için gidersiniz.

Tek sorun,

Bunu ona nasıl açıklayacaksınız?

Buna gerçekten gerek var mı?

O size yetmiyor mu?

Size birşey olursa o ne yapacak?

Göz yaşlarının bedelini ödeyebilecek misiniz?

-----------------------

Öpücüklerin çeşitleri olur, ölümlerin çeşitleri olur da, hiç savaşların da çeşitleri olmaz mı?

Düşmanın sizi çepeçevre sardığı savaşlar,

Sizin düşmanı hallaç pamuğu gibi savurduğunuz savaşlar,

Kimin, ne zaman, nereden çıkacağını bilemediğiniz savaşlar,

Kimle savaştığınızı bilmediğiniz savaşlar!

Düşmanın tam belli olmadığı,

Tam olarak kimden nefret edeceğinizi bilemediğiniz,

Yada sizden neden nefret edildiğini hiç tahmin edemeyeceğiniz savaşlar...

Onlar da var, malesef var, lanet olsun ki var işte!

Düşmanların birbirilerini namlunun ucunda gördüğü devirler çok geride kaldı.

Hatta düşman kavramının net birşeyler ifade ettiği devirler bile.

Yıllar önce bir gün karşınıza geçselerdi ve deselerdi ki:

- Biliyor musunuz, gelecekte aktif olarak savaşa girmeseniz bile savaş halinde olacaksınız. Düşmanınız da sizin gündüzleri tavla attığınız, okeye dördüncü tuttuğunuz ve yoldan geçerken geçen haftadan kalan ciğara borcunuzu ödediğiniz adam olacak...

Kaynak: http://www.deathandtaxesmag.com/

Bu Mısırlı anne, bir polisi öpüyor.

Öptüğü polis de bir Mısırlı, mücadele ettiği taraf, yani düşman da Mısırlı.

İç savaşa dönüşen bu ayaklanmada dost da, düşman da, kolluk kuvvetleri de, öpücükler de tamamen Mısırlı.

Valla ben olsam ajan provokatörden girer, aşağılık iftiracıdan çıkardım. Üstüne bir güzel de döverdim zavallı adamcağızı.

Nereden bilebilirdim ki dediklerinin bir gün gerçek olacağını!

Nasıl tahmin edebilirdim ki kapı komşumun, eşimin, çocuklarımın canına kastedeceğini?

Üstünde duman duman bulutlar tüten güzel dağlarımda pusular kuracağını?

E o zaman, şeref, namus?

İnsanlık bilinci?

Toplum?

Sevgi?

Dmitri Shmarin - Planting A White Kiss

Yine de ne kadar acı olursa olsun,

size hayran bir kızın, gurur dolu, tatlı bir öpücüğü

yüreğinizi savaşın tüm acımasızlığına karşı umutla doldurabilir.

-----------------------

Savaşlar anlamını yitirir, düşmanlık kavramı anlamını yitirir de, dostluk kavramı aynı kalır mı hiç?

Kalmaz tabii...

Aslında herşey anlamını yitirse bile, özünde hep aynı değeri taşıyan bir tek dostluk kalıyor geriye.

Ne kadar şekil şemal değiştirse de...

Hatta en acayip şekillere bürünse de.

Köroğlu'nun:

"Çamlıbel'e süreyidim yolunu,

Altınlardan nalladayım nalını,

Üç güzele dokutayım çulunu,

Alma gözlü kız perçemli Kıratım"

Dizeleri bunun güzel bir örneği.

Köroğlu'nun olayı neydi?

At tutkunu Bolu Beyi, karşısında uyuz bir eşek görüp küplere binince Koca Yusuf'un gözlerini oyduruyordu. Oğlu Ruşen Ali de o uyuz eşekten dünyalar güzeli bir at çıkartıp intikamını almaya gidiyordu.

Bolu Beyinin aralardaki manyaklıkları, "I Love Öşür Vergisi" halleri falan işin ekstrası.

Zaten beyliğin şanındandır, bey oldun mu illaki vergiyi bindireceksin, halkı kıracaksın ki adet yerini bulsun.

Neyse.

Bu halde bile,

Köroğlu gibi karşısına devleti almış, bir nevi yaşadığı dönemin "eşkıyası" olan biri için, atından daha değerli bir yoldaş kalmamış mıydı sahiden?

Hüsnübala Hatun yok muydu?

O kimdi?

Bolu Beyi'nin kızkardeşi...

Köroğlu (1968)

Cüneyt Arkın & Fatma Girik

Bir yerlerde bir savaş oldukça, öpüşmek onlara bile yasak.

Alınacak bir intikam ve dövüşülecek bir kavga varken, sevgili neydi ki, bir atın yarenliği yanında?

Fortunino Matania - Help the Horse to Save the Soldier

Bir mıh bir nal kurtarır, bir nal bir at kurtarır, bir at bir yiğit kurtarır, bir yiğit bir şan kurtarır.

Peki ya bir öpücük?

-----------------------

Peki ben sevgimi nasıl koruyacağım?

Sevgimi, sevgilimi, sevdiklerimi?

Yaşam, ölüm yokken bile yeterince yorucu değil mi?

İyi günde ve kötü günde beraber olmaya yemin ettiğim bu tatlı varlık, neden zamanla benden bu kadar uzaklaşıyor?

Üç kuruş kazanabilmek için sevgilimle geçireceğim zamanı feda etmekle, üç kuruş kazanmaktan vazgeçip sevgilim de dahil herşeyi feda etmek, yeterince kafa karıştırıcı gelmiyor mu?

Art niyetler, kötü alışkanlıklar, ahlaksızlıklar, iftiralar...

Bunlar yeteri kadar yorucu, bezdirici değil mi?

Peki o zaman neden işin içine cinayeti de sokarak bu işi hem benim için, hem de kendin için daha da zor bir hale getiriyorsun muhterem düşmanım?

Beni sevdiğimin dudaklarından mahrum ettiğin zaman, sen kendi sevdiğine daha mı kolay ulaşabileceksin?

Benim eşimi ağlattığın zaman, senin eşin gülecek mi?

Annem beni bir daha asla göremeyeceğini anladığı zaman, senin annenin seni tekrar görebilme umudu artacak mı?

(Nene Hatun / 1955)

Üç aylık bebeğini emzirmesi gereken gencecik bir gelin kızın eline baltasını almak zorunda kalması,

içine düştüğü bu savaşta hem yuvasından, hem kocasından, hem kardeşinden olması,

düşmanın "daha iyi bir dünya" hayaline ne derece hizmet etmiştir acaba?

Çeşme başında müstakbel güveyi ile cilveleşmesi gereken,

kocasına hırka, torununa patik örmesi gereken bu kadınların,

mermi kovanları başında işleri neydi?

Daha doğrusu bu kadınların kocaları neredeydi?

-----------------------

Siz sevgilinizin kollarındayken, istediğiniz kadar çok sarılıp öpüşebilirsiniz. Dakikalarca, saatlerce...

Belki de asırlar ve asırlarca...

Ancak siz,

Bu savaş dediğimiz toplu cinnet ve cinayet halinin kollarına düştüğünüzde, Machiavelli'nin de dediği gibi "istediğiniz zaman başlatabilirsiniz ancak istediğiniz zaman bitiremezsiniz" ne yazık ki.

Neden isteriz kısmı da pek bir çetrefilli. Haklı, haksız yanları vardır muhakkak...

Ama sonuçta siz etten kemikten bir askersiniz ve doğal olarak amacınız, karşı tarafın askerlerini bir şekilde alt etmek.

Müzeffer bir şekilde şehre girebilirsiniz.

(By Alfred Eisenstaedt / 1945)

Ve dünyanın en meşhur öpüşmesi sizinki olabilir.

Esir düşebilir ve belki birgün kurtulabilirsiniz.

(By Helmuth Pirath / 1956)

İkinci Dünya Savaşı'nda Sovyetler Birliği'ne esir düşmüş bir Alman askerin, yıllar sonra kızıyla buluşması

Vücudunuzdan bir parçayı bırakmak zorunda kalabilirsiniz.

(Irak / 2003)

Bu kadın asker bir patlama sonucu göğüslerini kaybetti

ve kızına bir kardeş getirse bile onu asla emziremeyecek.

Veya dönemeyebilirsiniz!

Dönememek, siz öldükten sonra o kadar da zor gelmeyebilir, ancak ya asıl sorun halen yaşıyor olmanızsa?

Bu asker, Tyler Ziegel, sevgisini Amerika'da bırakıp Irak'a gitti. Yanıbaşında patlayan bir mayın sebebiyle yüzünü de Irak'ta bırakıp geri döndü. Karısı bu hoş çocuk için neler düşünüyordu bilinmez ama evlilikleri sadece 6 ay sürdü.

Acaba bu asker, alt çenesinin olmadığını farkettiği gün ne hissetti?

Nasıl göründüğü meselesini maske ile çözebilmiş, belli.

Peki ama maskenin ardında kalanlar?

Lokmalarını çiğneyebildi mi bir daha?

Uğruna çarpıştığı çevresinin rahatsız edici bakışları onu üzmedi mi?

Sahi,

Sevgilisiyle, eşiyle öpüşebildi mi bir daha?

Ya az önce ölmüş bir "Kosova Özgürlük Savaşçısı"nın kocası olan bu genç kız, sakinleştirilmek için ağzını kapatan bir yakının elleri yerine, kocasının dudaklarını dilemez miydi?

Peki savaştan dönenler arasında bu kadının kocası var mıydı?

-----------------------

Tüm bu aşkla karışık savaş yağmurlarının arasında bir de kendime bakmak istiyorum.

Öncelikle ben bu yazdıklarımın hiçbirini tecrübe etmedim henüz.

Bir savaşa, çatışmaya, mahalle kavgasına falan katılmadım hiç.

Her insan gibi benim de bir yakınım öldü, en az bir sevdiğimi yitirdim. Ancak daha önce hiç ölmedim.

Hep filmlerde gördüm, hep hayalini kurdum, fakat hiç öpüşmedim de.

Yaşıtlarımın çoğu artık öpüşmekten bıkmış, farklı zevkler arıyorlarken, ben daha bir adım bile atamadım.

Peki neden bütün bunları anlatma isteği duydum?

Çünkü,

Bugün tüm Türkiye'nin malesef hiç de yabancı olmadığı,

Sadece bir süredir bu kadar şiddetlisini almadığı bir haberi ben de aldım.

Hakkari'de 24 asker şehit...

Aralarında yaşları benden küçük olanlar vardı.

Yeni baba olmuş, yeni evlenmiş, nişanlanmış, sözlenmiş, sevgilisiyle yeni vedalaşmış olanlar vardı.

Yine de ne yaparsam yapayım, onların ölümleri hakkında gururdan çok üzüntü hissettim.

Hiç bir ülkenin hiçbir vatandaşının ölümüne ihtiyacı olmadığı gibi, bu ülkenin de ihtiyacı yoktu, olmamalıydı.

İlk aklıma gelen vatanın sağ olması, her Türk'ün asker doğduğu veya bir ölünüp bin geri gelindiği de değildi malesef.

Bilmiyorum belki de bunları yazdığım için vatana ihanet ediyor olabilirim... Ama hissedemedim bir türlü işte!

Ancak benim gözümde içlerinden bir tanesi,

Askere yollandığı sırada otogardaki kalabalıktan çekindiği için sevgilisine bir türlü istediği gibi dokunamayan bir çocuktu.

Diğeri de nişanlısıyla bir yerlerde buluşup, bir süre görüşemeyeceklerinin üzüntüsüyle en saçma sapan espirilerini yaparak ortamı yumuşatmaya çalışan fakat başarılı olamayan bir acemi aşık.

Birisi, benim hemşerim.

Yaşı da benden küçük.

Adım gibi eminim, bu çocuk hayatında en az bir kere "Kibrit Apartmanı'nın önünde buluşmak üzere" sevgilisiyle randevulaşmıştır. Şehrin bütün aşıklarının nesiller boyu vazgeçilmez buluşma noktasıdır orası. Ben bile bir gün o noktada buluşma ayarlamaya çalışacağım.

Hele bir tanesi.

Onun kızı büyüdüğü zaman annesinden bir kardeş istediğinde, baba, anneye dönerek muzır espiriler yapamayacak. Neden?

Öldü çünkü!

Öldüler.

Bugüne kadar ilk ölen olmadıkları gibi, son ölen de olmayacaklar.

Ne amaçla olursa olsun, hepsi sadece ve sadece kendi amaçları için öldüler.

Ama öldüler işte.

Onların amaçlarını ve ölümlerinin ifade ettiği şeyleri de, ne ben anlayabilirim, ne bir komutan, ne bir millet vekili, ne de başka biri...

24 şehit'in 24 anne babası, karısı, sevgilisi anlar.

Onların ölümüyle birlikte,

O anne babalar da öldü, o eşler de öldü, sevgililer de.

Ve kalplerinde sakladıkları, bugüne kadar hiç açmadıkları gizli sırları, anıları, hayalleri, onlar da öldü.

Bugün onların öpücükleri bile sanki hiç olmamış gibi!

Sevgililerin dudaklarında o büyülü anların hatıralarından başka hiçbirşey kalmadı.

Tabii bir de dualar.

Öpüşen dudaklar, bundan sonra dua için yaşamaya devam edecekler.

-----------------------

Zaten yalnızlığa, melankoliye ve üzüntüye fazlasıyla kapılıp gittiğim bu bugünlerde, pek haber izlemesem, fazla düşünmesem ve halen müşerref olamayıp devamlı özlemini duyduğum bir müstakbel eş için kendimi fazla paralamasam sanırım iyi olacak.

Dünya benim gönül dünyamdan daha karışık ve meşgul bugünlerde.

Ancak herşeye rağmen,

En karanlık günlerin, en sıkıntılı anların tedavisi,

Bir parçacık umut değil midir?

Öpücüklerin kıymetini bilin.

Sevdiklerinizin ve sevenleriniz kıymetini bilin.

Yaşamın kıymetini hele, çok iyi bilin.

Sevgiyle kalın.

(^_^)

-----------------------

The Kiss of 1914

I. Dünya Savaşı'nın tüm öpüşmelerini konu alan,

belli ki tam da benim gibi düşünmüş bir arkadaşın çalışması.

Alnından öperim ben onu :)

Orta soldan, saat yönünde:

Belçika Öpüşmesi

İngiltere Öpüşmesi

Rusya Öpüşmesi
Avusturya-Macaristan Öpüşmesi
Osmanlı Öpüşmesi (Öpüşmesi? Hmm... Sadece bakışması)

Sırbistan Öpüşmesi

Fransız Öpüşmesi

Almanya Öpüşmesi

Oynatmaya Az Kalanziyeviç

2011-10-09T22:30:00.001+03:00

Sükunetimi kaybettiğimi söylüyorum ama halen hiç kimseyle hiçbirşey konuşabildiğim yok.

Anıra anıra ağlamak istiyorum ama katıla katıla gülsem bile birşey değişmeyecek, dolayısıyla ona da gerek yok.

Azıcık çıkıp hava alayım diyorum, salak salak yürüyüp anca "hava"mı alıp geliyorum. Hiç lüzumu yok.

Aslında işler nasıl bu hale geldi, hiç ama hiçbir fikrim yok...

Hiç kimseyle özel birşeyler paylaşamıyor olmak çok acı. Siz siz olun kendinizi asla ama asla böyle bir duruma düşürmeyin.

--------------------------

Sonra aman Somurtkan Şirin, ay Kötümser Şirin, vay Olumsuz Şirin...

Bir Allah'ın kulu da çıkıp sormuyor "Şirinim sen neden somurtkansın?" diye!

Biri de çıkıp derdine derman olmuyor Şirincağızın...

Hemen bir yafta, hemen bir dışlama, bir görmezden gelme, bir yok sayma...

Yazıklar olsun!

Hatırlamak İçin

2011-09-25T23:09:00.002+03:00

İçimden geldi,

İleride birgün, bu yazıyı görüp bu anı hatırlamak ve aradan geçen onca zamanın muhasebesini yapmak istedim.

Dilerim mutluluktan başka hesap çıkmaz defterden :)

Sevgiler

(^_^)

-------------------

Düğümün bir ucunu da kalbe atmak lazım tabii ki...

Demem O ki...

2011-09-09T14:35:00.001+03:00

Hayatın başı ve sonu, eni ve boyu bellidir. İçine alabileceklerinin bir sınırı vardır. Doldurabileceğin bir kova yada sığdırabileceğin bir dolap gibi... Bu yüzden nelerle dolduracağın ve nelerden feragat edeceğin önemlidir.

Ben sadeleşmeyi bu yüzden istedim, isteklerimde basitleşmeyi bu yüzden seçtim. Bu yüzden çaba, hırs ve mücadeleyi attım hayatımdan. Boşalan yere daha çok aşk, arzu ve inanç doldurabilmek için...

Sadece hayatımın onlarla dolmasını beklerken biraz fazla sabırsızlanıyorum, tek kusurum da işte bu :)

(^_^)

---------------------

Kınayı Getir Aney Techno Mix. (by DJ Syrano)

2011-09-02T10:14:00.000+03:00

Yazlar konusunda ne kadar radikal, ne kadar gudikal ve ne kadar Benical düşüncelere sahip bir terelelli olduğumu bir zamanlar öfkeyle dile getirmiş biri olarak yine de ufak tefek güzel yanlarını es geçersem olmayabilir...

Düğünler iyidir mesela,

En çok da yazın iyidir.

Tamam düğün deyince işin içine "sünnet düğünü" de giriyor ve açıkçası bir erkek kişisinin malum uzvunun kesilmesi neden böyle evlere şenlik, aleme ibret bir kutlama vesilesi oluyor bilmiyorum.

Ama benim asıl ilgi alanım, e doğal olarak, böyle evlenmeli, aşklı, danslı, valsli, kınalı mınalı düğünler...

Bir de bir zaman gelir, sanırım her umursayan insanın hayatında daolur bu, böyle sanki kavilleşilmiş gibi tanıdık tanımadık her insanın sapır sapır evlenesi tutar bir dönem içinde.

Yan mahallede bir düğün olur, komşunuz evlenir, arkadaşınızın arkadaşı evlenir, arkadaşınız evlenir, sonuçta evlenme ihtimaline (sizin istemenizle olsun veya olmasın) uzak düşmüş biri olan siz hariç herkesin evlenesi gelir böyle.

Misal efendim bu yaz.

Bu yaz 26 düğüne gittim. Gitmişim daha doğrusu, fotoğrafları açtım, gelin ve damatları saydım, böyle bir sonuç çıktı.

Diyeceğim bu değildi ama fırsatını bulmuşken deyivereyim, o düğünlerden sadece 4 tanesinin davetiyesi geldi elime, onun dışında ya Facebook'ta taratılmış davetiyeye etiketlendim, ya da bir arkadaştan haberini aldım ve doğrudan değil dolaylı davetli oldum, ha bir ikisinde de lutfen arandım, davet edildim.

---------------------------------

Neyse efendim.

Hasılı deliler gibi, hunharca, kıtlıktan çıkmışçasına, evlenildi, barklanıldı, bebeciklenildi vs vs vs...

Bakın burada yanlış anlaşılma olmasın,

Size evlenmeyin demiyorum , hobi olarak yine evlenin.

Ama geldiğiniz yeri unutmayın be anam babam, unutmayın be ağam beyim, unutmayın bee...

Sen şişman oğlan!!!

Sen değil miydin daha düne kadar, "ulan ben mutlu olmayacaksam kimse de mutlu olmasın, ben böyle hayatın taaa..." diye dünyanın yedi ceddine düz giden???

Altın halkayı görünce mi aklına geldi "asıl hayatın şimdi başladığı", ha bitenem, ha dönekciğim?

Peki ya sen şam şeytanı?

Bundan sonra "bir dişi köpeğe daha güveneni kuduz köpekler kovalasın inşallah"tı hani?

Damatlıkla kamufle olacağını mı zannettin yoksa?

Hele beyaz saçlı peri kızı, hele seeeen!!!

Hani erkekler bu dünyada uğruna bir dakika bile harcanmayacak kadar bayağı yaratıklardı? Hatta ne kadar iyi bir arkadaşın olsam da ben bile?

Hal böyleyken neden davetiyenize "Ben X hayatımın erkeğiyle, Ben de Y hayatımın kadınıyla vattırı vızzırı..." diye edebiyat parçalayan saçmalıklar yazdırdınız madem?

-------------------------------------

Kızdığım ettiğim de yok aslında, hatta için için gülüyorum bu hallere...

Yaa işte büyük konuşmamak lazımmış diyorum hatta.

Ne kızacağım ya, bana ne; deli miyim manyak mıyım, alla alla... Gayet insancıl salaklıklar bunlar.

Hepimiz ömrümüzde en az bir kere sövgülerle süslemişizdir geceyi ve ilk doğan güneşte o deminki küfürbaz biz değilmişçesine edepleniveririz, gözlerimizin içi güler.

Ben mesela,

Her fırsatta, kıldan tüyden bir sebeple hayata küserim, dünyayı suçlarım, gezegenler arası kozmik dengenin sülalesine hayır dualar ederim.

Ne bileyim, ilkokul öğretmenimi suçlarım falan.

Sonra mesela yolda yürürkene bir pipet görürüm, hangi meyve suyu kutusundan düştü acaba derim, sonra acaba vişne miydi derim, acaba hangi çocuk düşürdü derim, sonra kıytırık bir yoldan hayatın gelip geçiciliğine ve aşkın ne güzel bir duygu olduğuna bağlarım mevzuyu...

Yani tamam sayın sövün ama bir yerde de tutarlı olmak lazım, prensip sahibi olmalı falan filan...

-------------------------------------

Neyse yaa ne diyordum, konu nereye kaydı.

Sonraaaa bir diğer mevzuu da, bu evlenicilerin tanışma faslı.

Bu yaz gittiğim her 3 düğünden 5'inde, yada yuvarlak hesap her 10 düğünden 20'sinde, gelin ve güvey kişileri bir arkadaşlarının düğünlerinde, doğum günlerinde veya ortak arkadaş buluşmalarında tanışmış.

Yani kendimi resmen lafa karışan üçüncü, dördüncü, hatta hiçinci kişi gibi hissettim!

Bir düğünde kız tarafıydım, gelin liseden arkadaşımdı. Nasıl tanıştınız diye soruyorum. Bizim sınıftaki diğer kızlarla toplanmışlar 5-6 kişi birgün, bir 5-6 kişi de onların kuzenleri mi varmışmış neymiş, işte bu damat aslında bizim bilmemkimin kuzeniymiş, tanıştırmışlar, derken olaylar gelişmiş.

Bir başkasında sordum, arkadaşının düğününe gitmiş, oradaki damat tanıştırmış bunları, sevmişler birbirilerini derken bugünlere gelmişler.

Birinde de damat arkadaşımdı, bir akrabasının sevgilisi varmış, o tanıştırmış bunları. Onlar evlendikten bir hafta sonra da şimdi bunlar evleniyorlarmış.

Annemin bir öğrencisinin düğününe gitmiştim, bir nevi pasif davetli gibi birşeyim. Ki davetlilerin çoğu benden 3-4 yaş küçük kişiler, gelin ve damat da dahil. Bunlar da üniversitede tanışmışlar, yine ortak arkadaş bilmemne zımbırtılarıyla.

Daha gidiyordu bu böyle.

Bir yerden sonra onlar anlatmaya başlarken ben cümleleri tamamlamaya başladım, onlar aa nereden biliyorsun deyince de hiiiç canıııım öyle içime doğduuu diye şirinlik yaptım.

Tamam, olur, olabilir, eyvallahtır...

Yalnız soramadan da edemiyorum, bre sizinkiler arkadaşsa benimkiler ne?

Abe biriniz de beni biriyle tanıştırın bea.

İlla benim ki söylemem gerekiyor, "merhaba sevgili arkadaşlarım, haydi lütfen beni de biriyle baş göz edermisiniz lan" diye?

Vay arkadaş ya, ne âlâ memleket!!

Hayır lafa gelince de eee Syrano senin pilavını ne zaman yiyoruz, yaaa Syrano sen ne zaman evleneceksin, bulamadın mı biri hâlâ, artık zamanı geldi be oğlum...

La bırakın gidin allasen,

Demek istiyorum ama olmuyor işte, deyince fesat, yada arkadaşlık müessesesini zedeleyen kişi olmaktan korkuyorum.

Ama kararlıydım.

Bir düğünde hiç olmazsa, laf olsun diye biriyle tanışmak istedim. Kimse yapmıyorsa ben kendim yaparım, zaten sevmem işime başkalarını karıştırmayı diyerek bir kerecik azmedeyim dedim.

Tamam, yaş ortalaması uygun, giyim kuşam uygun, kültürel seviye fevkalade, samimiyet gırla...

Abi tamam da kiminle iki kelime muhabbet kursam ya evli, ya nişanlı, ya sevgilisi var. Hayır "yaralı kuş" sendromu bile yok, herkes sevgilili ve mutlu!!!

Eee hacı ne anladık şimdi biz bu işten?

Hayır o değil de, bu düğüne gelen tek sap ben miyim yani?

Valla görünüşe göre aynen öyle, düğündeki tek sap benim.

Hele bir keresi pek bir fena oldu.

Damat geldi tanıştırdı benimle, "işte Syranocuğum bak sana bahsettiğim kuzenim, Edirne'den geldi, şurda okuyor, burda yaşıyor vs vs...", aslında hiç bahsetmemişti, nereden bahsedecekti üç yıldır görüşmüyorduk bile...

Neyse başta muhabbet de iyiydi ancak herşey gecenin ilerleyen saatlerinde gelen bir telefon ile açıklık kazandı. Hanım kızımızın kocacığı bulamamış düğün salonunun yerini, kendisi de bilmiyormuş.

Doğal olarak benden yardım istendi, tarif ettim yolu. İçimden de artık kendime mi, ona mı, kıza mı, damada mı, yada topluca bu düğüne mi bilmiyorum acı acı saydırdım...

Be herif, neden kızcağızı yalnız gönderiyorsun düğüne, erkekliğe yakışır mı, ne biçim centilmensin gibisinden son derece asaletli,

Ulan benim neyime zaten düğünmüş, dernekmiş, sap sap ne işim var benim böyle yerlerimde, zaten damattan başka kimseyi de tanımıyorum, bende şans olaydı zaten şöyle olurdu böyle olurdu gibisinden de son derece abazonal hafıylanmalar eşliğinde düğünün bitişini bekledim.

Takı merasiminde de bu bir kuru pasta ve gazı kaçmış kola servisi karşılığında damada altın takmaya giderken gecenin en ağır darbesi yine damattan geldi:

Eeee haydi artık Syrano, sen de bir an önce birini bul da biz de senin düğününe gelip altın takalım...

Ahhh öyle bir çengelli iğneyi harrrttttt diye bi saplama isteği geldi ki o an içime, tarifi imkansız!!!!

Neyse dedim, "aslında bir kaşık yok, aslında bir kaşık yok" diye kendime telkinlerde bulundum...

O kadar konuştuk ettik, bir iyi geceler demezsek ayıp olur diye damat tarafından müşerref olduğumuz hanımefendi ve sonradan gelme kocasını aradı gözlerim, bulamadım lakin.

Neyse çok da tındı zaten.

-------------------------------------

Tamam abi yapın düğün, seve seve geleyim, göbek de atiim, herşey de yapiim, mutluluğunuzla mutlu olan bir yaşam formuyum, bunu biliyorsunuz.

Bakmayın siz benim böyle dediğime, yemin ederim şakadan hepsi, vallahi fesatlıktan değil.

Bir aralar aklımdan geçen herşeyi çok rahat ifade edebildiğim bir dönemim olmuştu, sanırım o dönemin sonlarına yaklaşıyorum.

Söylemek istediklerim sadece evlilikten, aşktan, meşkten de ibaret değil.

İçimde paylaşmak istediğim, hatta haykırmak istediğim o kadar çok güzel şey, fikir, anı, şarkı, türkü var ki...

Sadece artık nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum.

Yine eski iki kelimeyi bir araya getiremez hallerime dönmeye başladım.

Yazıyorum yazıyorum yada anlatıyorum anlatıyorum, sonra dönüp bir bakıyorum kendime, yahu ben neler söylemişim, kendim bile anlam veremiyorum artık.

Bak mesela bu yazıya bambaşka bir şekilde girecek, bambaşka bir yere varacaktım, şimdi konu neydi onu bile unuttum. Ki süper birşeydi, iki aydır da düşünüyordum, derken derken buralara geldi konu. Hay benim...

Bir de aşırı unutkan oldum, yaşlı dedelerin abdest alırken sağ ellerini yıkayıp yıkamadıklarını veya 5 dakika önce ellerindeki boş ilaç şişesine rağmen ilaç içip içmediklerini hatırlayamamaları gibi birşey.

Oluyormuş meğerse, ciddi ciddi oluyormuş.

Benimkisi de onlarınkisi gibi kafalarında gezen milyon tane hayal ve anı yüzünden ise, korkarım ben de yaşlandım.

Yada bildiğin evde kaldım.

Kız kurusu yada oğlan kurusu mu her ne herze ise işte ondan oldum.

Evet evet,

Hiç öyle yaşlandım, yoruldum, bittim tükendim falan kendimi matah birşeymiş gibi göstermeye çalışmayım.

Evde kalma sendromu yaşıyorum, tam olarak kani oldum buna ben.

Televizyonda basbas "altın fırladı gittiiii" diye cırlarlarken benim içimden "bu sene düğünüm olsaydı nasıl öderdik acaba, ama olsun be öderdik, neler hallolmuyor şu dünyada" diye hülyalara dalmam,

Karısını öldürme modasına uyan adi köpekleri "ulan kimisi güle oynaya öldürür, kimise ağlaya yalvara ister bulamaz" diyerek kınamam,

Her biri onlarca mutsuz evlilik yapan, yüzlerce adını açıklamak istemeyen izleyicilerin hayat hikayelerini dinleyip "hah yavrucum, hah kızım, aferin, daha gidin bunlara varın siz, gidin böyleleriyle evlenin, e mi" diye hayıflanmam...

Evleneli daha 20 gün olmuş bir erin şehadet haberi verilirken vatan uğruna ölen bir askerden ziyade "gönlünün muradına doyamadan ölen bir delikanlıya" üzülmem ,

Aman şu filmi izlemeyim de ilk onunla izleyim, aman bunu yapmayım da ilk onunla yapayım çabaları,

Hep evde kaldığımın göstergeleri işte...

Haliyle üzüntüsü olsun, sevintisi olsun fazlasıyla yoğun duygular yaşayınca insan neyi nasıl diyeceğini bilemiyor. Sonuçta dil bu, nereye eğersen oraya bükülüyor, ya da öyle birşeydi işte, neyse.

Eee böyle hissederken, içimde paylaşılmayı bekleyen zirilyon tane şey varken tutup burada bilmemneizmin yükselişinden yada falankolojinin çöküşünden bahsedemiyorum tabii.

Aynı şekilde sürekli bahsedip durduğum şey dışında başka birşeyden de bahsedemiyorum ne yazık ki...

Neyse diyelim,

Yine neye niyet, neye kısmet bir zırva oldu bu da.

Bir gün ufuklarımı genişletip, hayata bambaşka bir pencereden bakabilip karşınıza tekrar çıkmayı umuyorum.

O zamana kadar böyle idare ediverelim biraz.

Hoş görünüz.

Hoş kalınız.

Sevgiyle kalınız.

(^_^)

-------------------------------------

Katıldığım onlarca düğünden edindiğim tecrübeler ışığında,

sizlerle gelin ayakkabısına isim yazdırmanın incelikleri paylaştım.

Renklerle öneme göre derecelendirme de yaptım ki kolay kavrayasınız.

Haydi bakalım, iyi olan kazansın!!!

Boşluk Doldurumbaç

2011-06-30T02:26:00.038+03:00

Kendimi fazla mı tekrar etmeye başladım, dert dökme isteğimi mi kaybettim bilmiyorum ama bu Haziran ayı (evet, ayı anlamındaki ayı) tek kelime etmeden geçmesin istedim.

Geçsin istememiş de olabilirim, ner heyse işte...

----------------------

Yeniden umut dolu bir rüyaya dalıp, "bana da bir şans tanıyın artık" diye haykırarak uyandım her zamanki gibi... Yada yok uyanmadım, uyumaya devam ediyorum. Geçen bi rüya gördüydümdü, uyan uyan bitmiyordu vs...

Hani şu vara yoğa felsefişik yorumlar yapan ve benim sebepsizce gıcık olduğum gizli bir örgüt var ya, şöyle buyurmuşlar bir kere daha, yoksa kusur kalacaklarmış gibi: "Hayatta hiç keşkeleriniz olmasın, siz siz olun keşke sözcüğünü kullanmayın hiç, pişmanlıklarınız da olmasın".

Oooooooldu bebişim, sen tel. bıraq ban sni ararım demek istedim onlara...

Çeyrek asırlık diyerek kendimi bir halt zannetmemi sağlayacak bu neredeyse 25 yıllık ömrümde bir tane de kendi alın terimle kazandığım keşkem olmadı!

Keşke şunu yapsaydım veya yapmasaydım dediğim şeyler incir çitleğini bile zor dolduracak şeylerdi hep.

Keşke bunu bana yapmasalardı dedim bildim bileli, keşke böyle davranmasalardı bana; keşke bir de bana gelselerdi, bana sorsalardı dedim...

Dedim ya hiç ben kaynaklı keşkelerim olmadı.

----------------------

Bana azıcık değer verenler, belki sırf ben üzülmeyim diye, belki sırf benden daha büyük olduklarını ispatlayabilmek için, belki de her nedense işte, beni teselliye çalıştılar hep.

Ama lakin fakat ancak,

Herkesten evvel, ben kendi kendime telkin ediyorum inancını yitirme, sabret, kendine hakim ol diye de...

Yahu, zaten inancımı yitirsem ne olacak?

Sabretmesem mesela?

Hakim olmasam kendime?

Hegigeten pek merak ediyorum ne olacak yani?

Sabretmeyip de ne yapacağım?

"Dur yav, bugün bi sabretmeyim bakiim" desem değişen ne olacak ki?

Eveeeet, bu olayla birlikte sabrımın sınırına dayandım desem mesela, artık nasıl olacaksa o, ne olacak sonrasında?

Dünyayı mı yakacağım, insanları katletmeye mi başlayacağım, inandığım değerleri ateşe mi vereceğim, ne olacak yani?

El mahkum zaten, eşek gibi de sabredeceğim...

Ama hani diyorum,

Bazen bir teselli vermekten fazlası olsanız?

Mesela bir teselli olsanız?

Sağolun, beni harika biri olarak gördüğünüzü söylediğiniz de oldu, bana hayran kaldığınızı da.

E o zaman neden, buna rağmen hala arkadaştan fazlasını ifade edemiyorum sizin için?

Fazla mı iyi miyim?

Yada fazla iyi olmak nasıl gerizekalıca bir tabirdir biri açıklayabilir mi? Az iyi, kısmen iyi, çok iyi, ip iyi gibi alt türleri mi var iyi olmanın?

Evrim süreci hakkındaki "madem insanlar maymundan gelmiş, neden hala maymunlar var o zaman" anti-tezi belki bazı çevreler için basit kaçıyor olabilir.

Ancak benim de hayata dair bir tezim var:

"Madem ben bu kadar iyiyim, harikayım, şöyle iyi, böyle güzelim, o zaman neden bana aşık olmuyorsun?

Madem bana arkadaş gözüyle bakıyorsun, o zaman neden aşık olduğun o kişiye de arkadaş gözüyle bakmıyorsun?"

O kimlere kimlere ezdirdiğini sanki Normandiya Çıkarmasından gelmişçesine anlattığın kalbini, kıymetini bileceğine inandığın birinden niye sakınıyorsun a güzelim?

Moskova'nın burnunun dibine kadar sokulup da vazgeçip Stalingrad'a gitmeye karar veren Hitler misin sen?

Hani aşkı savaş olarak görüyorsun ya madem...

----------------------

Keşkelerim olmaması için dile getiriyorum bunları.

"Keşke bir kerecik bile olsa dile getirseydim" dememek için.

Bıktığım için değil kesinlikle ama, artık ben de bir arkadaştan, bir dert dinleyiciden fazlası olmak istiyorum.

Ben de arzu edilebilir, aşık olunabilir biri olduğumu bilmek istiyorum artık!!

Böyle yaptığım için bazı teknisyenler şaftımın kaydığını, rot-balans ayarlarımın bozulduğunu, platinlerimin meme yaptığını söylemeye başladılar.

Şirinlik abidesi veya kedi yavrusu yada hiç olmadı Muhterem Peder José saflığında yaşamaya azıcık ara verip, bazı şeyleri konuşmaya başlayınca ben de triger kayışımın koptuğunu düşünüyorum bazı bazı, aklıma gelmiyor değil.

----------------------

Ulaşılmaz biri de değilim halbüse.

Elinizi uzatsanız dokanacağınız yerdeyim.

Her nerede yaşanıyor ve yaşatılıyorsanız, işte tam da o yerdeyim.

Hayattan beklentilerim de abartı derecede düşük, öyle şu kadar para kazanayım, bu kadar evim olsun, şuram şöyle olsun, buram böyle olsun demem hiç.

Nohut oda, bakla sofa yaşamayı pek severim. Etliye sütlüye dokunmadan güzelce geçinip giderim.

Hatta o eti sütü de ben temin edeyim, olmayanlara da paylaştırayım!

Bana değer veren, beni takdir eden, seven biri olduktan sonra.

Yani aslında teorik olarak, hayattan bir ağaçın beklediğinden fazla şey beklemiyorum. Kesilmeyim, tahta kuruları beni yemesin, ormanım huzurlu olsun yeter bana.

Köklerimle sarabileyim, sarılabileyim, sarıp sarmalayım, bırakamayacağım kadar sıkı sarmalayım; meyve vereyim, meyvelerim yensin, yiyenler mutlu olsun. Kuşlar gelsin gölgemi paylaşsınlar...

Demiyorum ki ormandaki en büyük ağaç ben olayım, dallanıp budaklanayım, dallama olayım bilmem ne...

----------------------

Bazen de düşünüyorum,

Acaba gerçekten böyle olmasını istediğim için mi böyleyim? Yoksa bazı şeylere zorunlu kaldığım için mi, el mahkum olduğu için mi?

Gerçekten böyle kalender biri miyim?

Yoksa aksi gibi olmaya gücüm yetmeyeceği için mi?

Diyorum ya, sabretmeyip de ne yapacağım ki zaten? Etim ne, budum ne ki benim?

----------------------

Hayatta herşey akıp giderken, bu akıp gidenlerin bazıları bir ceylan pınarına, bazıları da pisuvar aracılığıyla lağıma karışırken herkesle birlikte aynı su içinde olmak fakat nereye aktığımı bilememek beni ziyadesiyle yoruyor, üzüyor, hatta korkutuyor.

Tek istediğim o yolda birlikte akacak bir su bulmak. Ondan sonra ister dere yoluna, ister ayak yoluna karışayım umurumda olur muydu hiç!

Uzaktan ve yabancı gözlerle bakan sizler için birşeyler ifade edebilmeyi o kadar çok isterdim ki...

Nacizane,

Tüm bu amaçsız, gereksiz, ancak bir o kadar da samimi zırvalarımı, siz ucundan kıyısından mekanıma yolu düşen meçhul dostlarıma,

Ama en önemlisi de,

Bir kıyıda köşede, benim gibi sümüğünü çeke çeke ağlayan, henüz müşerref olamadığım kısmetime armağan ediyor,

Ve huzurlarınızdan sevgiyle ayrılıyorum efendim.

(^_^)

----------------------

Akıllı erkekler, duruşlarıyla etkilerler, balo kralı olurlar ve en güzel kızı öperler...

Yani muhakkak ki öyledirler...

Öyle olmalıdırlar...

Olmalıydılar...

Olsaydılar...

Offf...

Ölümsüzlüğün Sınırları

2011-05-30T08:45:00.005+03:00

Kimsenin ölmediği bir dünya, büyük ihtimalle ölünebilen bir dünyadan çok daha farklı, çok daha alışılmadık fakat bir o kadar da ilginç olurdu sanırım.

Başlangıç olarak,

Eğer ölümü çıkartacaksak, ölüme sebep olan tüm şeyleri de onunla beraber çıkartmalıyız.

Ölüme yol açan en bilindik sebepler hastalıklar (kanser, veba, aids, yaşlılık falan...) ve katledilmek (cinayetler, savaşlar, bilumum kazalar filan...) olduğuna göre öncelikle bunların ölüme sebep veren kısımlarını çıkartmalıyız.

Örnekin,

Manyaaan biri, kurbanını bıçaklar ama kurban ölmez, sadece acı çeker. Hatta kan kaybı da yaşar, kan kaybetmenin verdiği tüm sıkıntıları çeker, git gide daha kötü olur, kızarır, morarır falan ama yine de ölmez. Ve zamanla iyileşerek kaldığı yerden yaşayabilir.

Bir de bu ölümsüzlük sürecinin tam olarak nerede başladığını kestirdik mi tamamdır.

Meselakin,

Şimdi hepimiz güzel güzel yaşlanıp ölüverirken, bir gün birşey oluyor ve artık ölmemeye mi başlıyoruz, yoksa başından beri zaten hiç ölmüyorduk, ööyle geçinip gidiyor muyduk...

İkincisi, ilkincisinden daha akla yatkın olduğundan onu kabul buyuralım.

---------------------------

Şimdi en başta,

Biz ölmüyoruz abi, burası tamam, okey. Yani 532186454321 tane milenyum yaşasak da tosssun gibi, toraman gibi hayat sürmeye devam edeceğiz. Bu cepte!

Öncelikle tarih, en kesin bilgileri içerirdi.

Örneğin Kadeş Savaşında hangi tarafın galip geldiğini mi bilemedik?

Hemen 118 811'i arar (dikkat, sanal reklam) "Bacım, bana Kadeş Savaşı gazilerini bağlasana" derdik ve operatör fıstık bize bilmem kaç yüz yaşındaki dedeyi bağlardı, o dede bize savaşı anlatırdı.

Sonra 15 kuşak evvelki dedemiz, diğer 14 kuşak evvelki dedelerimize anlattığı gibi bize de Malazgirt Savaşı'nı anlatırdı ballandıra ballandıra.

O esnada karnında mızrakla açılmış koca bir delikle bir Bizanslı dede gelir, "Yaa işte çocuklar o gün bugündür bu adamla arkadaşız" diye gülerdi.

- O zamanlar paşa deden mülazım evvel idi kuzucuğum. Ah o üniforma içinde ne de yakışıklıydıııı..

- Hanııım hanıım takhma diflerim neğedeee??

---------------------------

Hem belki savaşlar da olmazdı, insanlar birbirilerini zora sokmak, çıkmaza sürüklemek, istediklerini yaptırmak için çok daha farklı yollar bulmak zorunda kalırdı.

Bir kere artık soykırım diye birşey olmazdı.

Hatta cezalandırma yöntemleri de değişirdi. Ceza hukuku şimdi bildiğimizden bambaşka birşey olurdu.

"Müebbet cezalar" daha bir önem kazanırdı.

Müebbetlik bir suçu göze alan mahkumların "ölümden daha ağır ne olabilir ki, vereceğimiz altı üstü bir can" deyip sineye çekmeleri imkansız olurdu.

Amerikan filmlerinde duyup da mantık erdiremediğimiz "İki Kere İdam" cezasının sadece pratikte değil, teoride de hiçbir anlamı kalmazdı.

İdamın anlamı kalmazdı çünkü.

Sonra anne tehditleri ve mafya tehditleri de değişmek zorunda kalırdı.

- O yemek bitecek dedim, beni deli etmeee!!

- Yaaa bana ne yaaaa...

- Çocuk gebertirim seni!!

- Ehehe hadi gebert hadi gebert, gebertemeskii :)))

Veya ne bileyim:

- Vittorino'ya tanıdığımız süre doldu mu?

- Doldu baba, ne yapalım?

- Gidip öldürün. Önce karısı öldürün, sonra çocuklarını öldürün, sonra Vittorino'yu öldürün.

- Adam her tehdit ettiğimizde bize hareket çekiyor baba! Ne zaman herifin kapısına dikilsek başına silahı dayayıp birkaç şarjör boşaltıyor, öylece bakıp kalıyoruz.

- Lanet olsun... Bir kaç hafta daha süre tanıyalım madem.

Belki en ağır ceza yine müebbet olurdu.

Fakat ölümsüzlüğün getirdiği nüfus kalabalıklığını göz önünde bulunduracak olursak, hapisaneler dolup taşardı ve suçluları toplayacak yer kalmazdı.

Fakat belki de suçsuz yere idam edilmiş biri ardından vicdan azabı çekmez, ondan özür dileme şansı bile bulurduk.

---------------------------

Nüfus patlaması demişkene...

Yaşamın ölüm kısmı olmadığına göre, zorunlu olarak doğum kısmı kontrol altına alınmaya çalışılırdı.

Fakat ne kadar uğraşılırsa uğraşılsın, muhakkak ki bir yerlerde birşeyler kontrolden çıkar ve nüfus artardı.

Artmış olan nüfus da kaçınılmaz olarak dallanıp budaklanmış akrabalık ilişkilerine sebep olurdu.

Zaten geçmiş ola, "çekirdek aile" kavramına elveda diyeli binlerce yıl geçmiş olacaktı.

Örneğin "Şeker Bayramı" geldiğinde,

Kendimiz ve varsa kardeşimiz, elimize bir poşet alır ve hısım akraba gezmeye giderdik.

Önce anne-babamızın, sonra varsa onların kardeşlerinin elini öper, harçlık alırdık.
Sonra dedelerimizin ve ninelerimizin, varsa onların kardeşlerinin elini öper, harçlık alırdık.
Derken sıra dede ve ninelerimizin anne-babalarına (biz bu jenerasyona büyük dede-nine diyelim) ve varsa onların kardeşlerine gelirdi. Onların ellerini öper ve harçlık alırdık.
Bu noktaya gelinceye kadar çoktan ipin ucunun kaçtığını farketmeliydik, oysaki herşey daha yeni başlamış olurdu. Sırada Büyük Dede-Nine'lerimizin anne ve babaları ve varsa kardeşlerinin elini öpüp harçlık almamız gerekirdi. Bu jenerasyonu da Büyük Büyük Dede-Nine olarak adlandıralım.
Tabii doğal olarak Büyük Büyük Dede-Ninelerimiz ağaç kovuğundan çıkmış insanlar değillerdi, onların da anne-babaları ve belki kardeşleri olurdu. Bu durumda Büyük Büyük Büyük Dede-Nine jenerasyonuyla müşerref olmamız gerekirdi.

Muhakkak ki matematiksel bir formülasyonu olan bu soy ağacının her bir kat yukarısında bizim dudaklarımıza binen yük sağlığımızı bozarken, aile büyüklerimizin de başta biz ve bizim gibi olan diğer aile fertlerine verecekleri bayram harçlıklarıyla, dünyanın en sağlam ekonomileri bile çökebilecek, milli ekonomimiz ağır bir dış borçlanmaya sürüklenecek ve büyük ihtimal gelecek bayrama kadar Maliye Bakanlığının kara kara düşünmesine sebep olacaktı...

Tabii sülalemizin başı olan en büyük atamız, ilk çocuklarından itibaren tüm diğer torun ve akrabalarına ikram edecek şeker ve kolonya tedariki yüzünden yine küresel çapta bir şeker ve alkol krizine neden olacaktı.

Sonuç olarak aşırı köklü, abartı geniş, inanılmaz kalabalık sülalerimiz olacaktı ve biz bir şekilde bütün akrabalarımızla etkileşim içinde olacak, onları tanımak zorunda kalacaktık.

- Dedeeeeee!...

- Torunuuummm!!!

- Anne bu hangi dedemdi?

- Farketmez, hemen sarıl, gidicez şimdi...

---------------------------

Akrabalık ilişkileri hoşuma gitti, biraz daha irdeleyim :)

Birinden hoşlandınız. Onun bu yoğun nüfus içinde kaçıncı aşkınız olduğu büyük ihtimalle bir sorun olmayacaktı. Hem sorun olsa da kaç yazacaktı?

- Oytunç, doğru söyle, ben senin için kaçıncıyım?

- Söylesem de inanmazsın ki...

- Olsun noolur söyle!!!

- 3048.'sin bebeğim.

- Ahhh inanmıyoruuuum... Bu zamanda senin gibi birini bulmak o kadar zor ki, hayalim hep ilk sıralarda olmaktı. Seni seviyorum aşkım.

- İnan bana, diğer 3047 tanesinde, sende bulduğum mutluluğun zerresini bulamamıştım!!

Ve o gün evlilik kararı aldınız diyelim.

Her düğünün olmazsa olmazı takı merasimlerinde, ilk eziyeti elinde mikrofon, aile üyelerini ve taktıklarını anons eden teşrifatçı yaşacaktı:

- Veee iştee... Pardon siz kimdiniz abla?

- Ben gelinin 3. göbekten dedesinin, 2 küçüğü kız kardeşinin, 4. göbekten ninesinin, en küçük eltisinin, bir büyük dayısının, ortanca amcasının babaannesiyim yavrum.

- Eveeeet ve gelinin 3. göbekten dedesinin, 2 küçüğü erkek kardeşinin...

- Yok ayol kız kardeşinin!

- Pardon 3. göbekten kız kardeşinin, 2 küçüğü dedesinin...

- Ayol ne diyorsun çocuğum sen? Bak, ben gelinin 3. göbekten dedesinin, 2 küçüğü kız kardeşinin, 4. göbekten ninesinin, en küçük eltisinin, bir büyük dayısının, ortanca amcasının babaannesiyim!

- Tamam teyze. Ve gelinin ebesinin, nenesinin, yedi ceddinin, soyunun sopunun, taaaa gelmişinin geçmişinin...

Tabii az önce dert yandığımız şeker ve alkol krizi burada da altın krizine sebep olacaktı. Zira her gelen aile üyesi, gelin veya damattan en az birine, çeyrek bile değil, çeyreğin çeyreği bile değil, iğne ucu kadar altın takacak olsa, düğün bittiğinde sırf bu yeni evliler için bir kaç ton altın takılmış olacaktı.

Üstelik dünyadaki tek düğün de bu olmayacaktı! Tam o esnada, aynı anda evlenmekte olan belki trilyonlarca çift olacaktı dünyada.

Evlilik işinin şimdiki gibi zorunluluk gerektirmese de ekonomik sebepler ve alışkanlıklardan dolayı belirli zamanlarda yapılması da imkansız olacak, evlenmek belirli zamanlarda gerçekleştirilmesi emredilen bir uygulama olacaktı. Yoksa önü alınamazdı!

Diyelim 20 Haziran.

20 Haziran'ı 21 Haziran bağlayan geceye "Küresel Zifaf Gecesi" denilecekti. O gece yaşanacak hareketlilik dünyanın eksenin canına okuyacak, büyük ihtimal yer yerinden oynayacak ve dünya halen yarılmamışsa bile en azından yörüngesinden çıkıp şöyle bir iki galaksi dolaşıp gelecekti.

Bu mübarek gecenin sadece sarsıntı önleyen değil aynı zamanda ses geçirmez mekanlarda yaşanması da zorunlu tutulacaktı.

Zira ölümlü dünyanın mart aylarında kedilerin topluca hem eşlerini, hem de çıkarttıkları seslerle biz zavallı uykusuzların beyinlerini şaapmalarını göz önünde bulunduracak olursak ölümsüz dünyanın "Küresel Zifaf Gecesi"ni en az hasarla atlatabilmek için pek çok önlem alınması gerekirdi.

Ayrıca canları biraz başbaşa kalmak isteyen çiftler için bu tarih eşi benzeri bulunmaz altın bir fırsat olacaktı. Çünkü tüm bu hısım-akraba kalabalığı arasında "hayatım bu gece birşeyler yapalım mı" demek imkansızlaşacak yada "artık seninle eskisi kadar yalnız kalamıyoruz" serzenişleri faydasız olacaktı.

Evet, tüm dünya için gerçekten kabus olan "ilk gece sendromu"nu da atlattık. Peki ya sonra?

Doğum yapabilmek, dünyaya yeni bir birey getirmek şimdikinden daha büyük bir sorun olacaktı.

Belki devletler bunu yalnızca uygun gördükleri eşlere "Bebek Yapma Sertifikası" vererek çözmeye çalışacaklardı. Her ülkenin belirli bir kotası olacaktı.

Hatta bir zaman sonra kota uygulaması da kalkacak ve çocuk dünyaya getirmek yasaklanacaktı. Doğuran anneler yüzlerce yıl hapse atılacak, doğuma sebebiyet veren babalar hadım edilecekti...

Yine bilmemkaç kuşaktan bilmemkim yoluyla akrabası olduğumuz insanlar, bebek sevmeye, doğumu tebrik etmeye gelemeyeceklerdi. Gelecek olsalardı da bu, bayramlaşmalardan yada düğün merasimlerinden pek farklı olmayacaktı :)

Sonraaaa,

Evliliği ve doğumu atlattık. Sıra çocuk büyütmeye geldi.

Bir kere hiç bir anne-baba oğluna şu cümleyi kurarak böbürlenemeyecekti: "Ben senin yaşındayken böyle böyle yapardım!"

Çünkü söylediği anda onun da kendi babası "hadi ordan zırtapoz, ben de senin yaşındayken şöyle böyle yapardım" diyerek haddini bildirecekti.

Tabii buna tanık olacak dede "susun bakiim terbiyesizler, ben de sizin yaşınızdayken öyle böyle yapardım" diyerek herkesi susturduğunu sanacaktı.

Bu her defasında bir büyük dedenin "kes ulan eşşooleşşek ona bakarsan ben de senin yaşındayken x yaptım, y yapıyordum, z yapacaktım" demesiyle sürüp gidecekti.

Bu, aynı zamanda kuşak çatışmasının da sonu demek olacaktı.

Başkaaaa,

Kimse kimsenin ebesine sövemeyecekti!

Burada bir açıklama yapmak isterim.

Ben bir iki sene öncesine kadar o kendilerine sövülen ebeleri hep doğuma yardımcı olan kişi ve kuruluşlar olarak bilirdim. Meğerse anneanne mevkiindeki akrabalara verilen rütbe imiş.

Edepsizlik bu kadar sınır tanımayıp sadece hınç beslenilen kişiye değil, onun da annesini atlayarak bir büyük atasına sövüleceğini tahmin edemezdim tabii...

İşte ölümsüzlük olmasaydı bu da imkansız olurdu!

Çünkü ortada bir ölü olmayınca kimse ölünün arkasından sövemediği gibi, yaşayanı da karşısına almış olurdu ve cümle sülale kavgaya tutuşulurdu.

Cevaplar, hakarete ilk muhatap olan kişiden yukarıya doğru şöyle seyrederdi:

Vay sen benim ebeme nasıl söversin!
Vay sen benim anama nasıl söversin!!
Vay sen bana nasıl söversin!!!
Vay sen benim kızıma nasıl söversin!!!!
Vay sen benim torunuma nasıl söversin!!!!!
Vay sen benim çocuğumun torununa nasıl söversin!!!!!!
Vay sen benim torunumun torununa nasıl söversin!!!!!!!
Vay sen benim çocuğumun torununun torununa nasıl söversin!!!!!!!!
.....
....
...
..
.
Pardon dayı bi yanlışlık oldu...

Çünkü işin sonu belli, kavga çıkacak.

Hatta bu soy ağacına bakılırsa dünya savaşı çıkacak!!

O yüzden belki en fazla şahsın kendisine sövülürdü. Gerçi bu seferde çocuğuna hakaret edilmesini kaldıramayan aile büyükleri devreye girerdi.

Hasılı, kimse kimseye sövemezdi, basit bir küfür, hele de x. oğlu y. ve o. çocuğu ö. gibisinden hakaretler büyük cesaret isteyen sözler olacaktı.

Belki de yöneticiler, şu an basit bellediğimiz çoğu küfür için ciddi cezalar getirecek, hatta savaş sebebi bile sayabilecekti. Çünkü ne malum, belki bir kralın dallanıp budaklanan soyundan bir üyeye, ucu krala dayanacak bir küfür gelecekti...

---------------------------

Muhakkak ki hiçbirşey aile boyutunda kalamayacak, toplumsallaşacaktı.

Örneğin ulaşım.

Toplu taşıma araçları hem çok uzun, hem çok geniş, hem de birkaç yüz katlı olmak zorunda kalacaktı. Yolda tekerlekli gökdelenler görebilecektik.

Şu cümle çok daha önem kazanacaktı: "Sabahtan beri bekliyorum, nerede kaldı bu Fatih-Işıklar otokulesi?"

Evet, ölümsüz dünyadaki otobüsler artık bizim dünyamızdaki tek kapı vosvoslar kadar bile yeterli olamayacak ve toplu ulaşım otokule adı verilenler toplu taşıma araçlarıyla sağlanacaktı.

Geç gelen bir otobüs, pardon otokule, binlerce insanın işine geç kalmasına, belki de bu yüzden insanların işten kovulmalarına, en azından bir gün içinde yüz binlerce çalışanın patrondan azar işitmesine sebep olacaktı.

Tabii ki bir de sıkışmaması imkansız trafik!

- Abi toplantı başladı nerede kaldın?

- Trafiğe takıldım idare edin.

- Nereden geliyorsun?

- 146. köprüdeyim şu an.

- Ahh keşke 9836. üst geçidi kullansaydın, orada sadece 7987465132 kadar araç varmış.

- Şimdi mi söylenir bu?

Ve tabii ki trafik kazaları:

- Sayın seyircicikler, artık haber değeri taşıyor mu bilmiyorum ama bugün de 6000-7000 tane araç birbirine girdi, birkaç milyar da yaralı var. Bu kazada da hiçbir ölüm yaşanmaması halkta büyük üzüntüye sebep oldu.

Sonra doğal afetler...

Gece saatlerinde Nüfusupatlakoğlu köyünde meydana gelen depremde bir köpek kulübesi yıkıldı. Kulübenin yıkılmasıyla oluşan boşluk evsiz kalan yaklaşık 8 milyon insan için umut oldu.

Çölde meydana gelen sel halkta herhangi bir tepkiye sebep olmadı. Yetkililer, "keşke arada birkaç kişi kapılıp gitseydi de azıcık yer açılsaydı" diyerek yakındılar.

Belki yıldırım düşer de ölürüz umuduyla yağmur altında ellerinde paratonerle gezen yaklaşık bir milyon insana yine hiçbirşey olmadı. Halka boş yere umut verdikleri gerekçesiyle linç edilmeye çalışılan bu bir milyon insan için polis kılını kıpırdatmadı. Hınçlarını yeterince aldıklarına kanaat getiren öfkeli halk olaysız dağıldı, dövülenler de gelecek eylem için gün saymaya başladı.

Sigara izmaritinden çıktığı zannedilen yangın 16 şehrin yanmasına sebep oldu.Yaralılar hastaneye götürülmedi, kendi kendilerine iyileşmeleri beklendi. Zaten o kadar sargı bezi de yoktu...

---------------------------

Sigara deyince aklıma geldi,

Sağlık sorunları artık kimseyi o kadar da korkutmazdı.

Örneğin "sigara öldürür" uyarısı kağıt ve mürekkep israfından başka bir şey olmazdı.

Hatta belki bu sayede sigara ve alkol tüketimi özendirilmeye çalışılırdı.

"Sigara içmek kısırlığa neden olur! Bu avantajı değerlendirin, sigara için!" yazılırdı, hatta "Hiçbirşeyin sonu olmadığı bu sıkıcı dünyayı içerek şenlendirin" bile yazılırdı.

Sonra her insanda en az 5-10 tane bulaşıcı hastalık olurdu ama kimse ölmezdi, umurunda da olmazdı.

- Geçmiş olmasın abi, sende ne çıktı?

- Kolera var, tifüs var. Veba iyileşmeye başlamış, doktor uyardı, daha pis ortamlara gitmelisin dedi. Bu tatilde Mamak Çöplüğü'ne gitmeye karar verdik hanımla.

- Ooo iyi abi iyi. Bende de cüzzam, kuduz ve aids çıktı.

- Daha yeni mi aids oldun oğlum sen?

- Ne yaparsın abi işte, iş güç, çoluk çocuk derken anca vakit bulabildim.

- İhmal etme bu tip şeyleri!

Organlarımızdan musibetler eksik olmazdı.

- Doktor bey bu hasta yeni geldi.

- Nesi var?

- Bu hafta dördüncü kez kafası kopmuş.

- Bu kadar da umursamazlık olmaz ki canım. Tamam siz koyun onu bir yere, bir ara dikerim ben.

- Bu hastanın da organlarını çalmışlar, akciğerleri ve bağırsakları kayıp.

- Tamam önce bi balon takıverelim de nefessiz kalmaktan acı çekmesin. Sonra bağırsaklara da bahçe hortumu bağlayıveririz bir ara. Bu devirde insan kendi organlarına sahip çıkmalı biraz ama yaa, ne bilinçsiz bir toplum olduk böyle!!

- Doktor bey, doktor bey, bu raporda ne denilmek isteniyor?

- Hmm... Beyninizde karpuz büyüklüğünde tümör varmış ve hemen alınmazsa bir halt olmazmış.

- Haaa iyi ya, ben de birşey var sanmıştım. Neyse kolay gelsin.

---------------------------

Tabii insanlık bilinci de bizim bildiğimizden çok daha farklı bir şey olurdu.

Mesela sınırsız yaşamın sağladığı rahatlık, insanların bir iş yetiştirme ihtiyacını ortadan kaldırırdı. Nasılsa bir gün biterdi o iş, nasılsa birgün yapardık, nasılsa acele etmeye değmeyecek kadar çok zaman vardı!

Bu ölümsüzlük rahatlığı aynı zamanda aşırı bir güven de verirdi. İnsanlar çoğu şeyden korkmazdı. Her işe gözü kapalı atlar, herşeyi endişesizce tecrübe ederdi. Ne olacaktı yani? Ölecek miydi?

Yeni bir ideolojiyi yaymak veya tehlikeli bir fikri bastırmak, bizim şu an alışık olduğumuz yöntemlerden daha farklı olurdu. Aykırı sesleri susturmada öldürmek, savaşmak gibi yöntemler hiçbir işe yaramazdı. Aynı şekilde kalabalığın gönlünü kazanmak da imkansız bir hale gelirdi. Halka hitab edebilmek de en az halkın bazı şeyleri öğrenmesini engellemek veya unutmasını sağlamak kadar zor olurdu.

Sonra yalnız kalma korkusu kesinlikle ortadan kalkardı. Bunun yerini kalabalıkta kalma korkusu alırdı. Utangaçlık, çekingenlik gibi hisler, toplumdan soyutlanmak gibi arzular akla hayale gelmezdi.

Kaçıp saklanmak için tenha ortam arayışı, yerini kalabalığın içinde kaybolmaya bırakırdı. Ama muhakkak binlerce gammaz olurdu.

Kimse kimseye yalan söyleyemez, asla ispatlayamayacağı iddialarda bulunamazdı. Yapılan her işin, söylenen her sözün bir şahidi olurdu.

İşleri rüşvetle halletmek bir servete, yalancı şahit edinmek binlerce insana mal olurdu.

Faili meçhul suçlar olamazdı. Cinayet zaten olmazdı çünkü ölüm olmazdı. Diğer hiçbir suç da görgü tanıksız olmazdı.

Emeklilik diye birşey olmazdı. Çalışmaya başlama yaşı belki kabul edilebilirdi ama çalışmayı bırakma yaşı olmazdı.

İnsanlarda sonsuz yaşam yanında sonsuz bir umutsuzluk da olurdu. Kimsenin gelecekten bir beklentisi olmazdı. Gelecek diye birşey olmazdı. Hayat, sonsuz bir bugünden ibaret olurdu. "Bir gün bunlar sona erecek" diyeceğimiz bir an olmazdı.

---------------------------

Buraya kadar hayalini kurduğum, esasen baştan sakat olan fakat dediğim gibi hayal olan bu saçmalık, dayanağını tek bir noktadan alıyor.

Ölümden öte köy yok!

Eğer bugün biz zavallı faniler, bazı şeylere tahammül edebiliyorsak, bu sadece ama sadece bir gün ölümün gelip bizi herşeyden, hiç olmazsa bu dünyanın sıkıntılarından kurtaracağı inancıdır.

Hatta bazılarımız tahammül sınırlarını zorladıkları zaman, kurtuluşu o ölüm anını kendi kontrolleri altında gerçekleştirmekte buluyorlar.

Dahil oluş sürecindeki uygulamalarından emin olamadığımız yaşam oyununda, en azından ayrılış yöntemimizden kesin olarak eminiz, ölüm! Dahası tüm bu karmaşadan kurtulmanın başka bir hiçbir yolu da yok!

Bu sayede, eğer istersek intihar edebiliyoruz!

Pratikte pek çok istisna olmasına rağmen, teoride istediğimiz zaman kendi ölümümüzü temin ederek, çıkış yolunu bulabilme becerisine sahibiz.

Ancak hem teoride hem de pratikte hiçbir istisnası olmayan yegane şey, biz bu becerimizi kullansak da kullanmasak da, istesek de istemesek de ölümün bir gün muhakkak olacağı. Üstelik bunun istatistiksel olarak 100 yıldan daha erken gerçekleşeceği.

---------------------------

İşte bu yüzden ey dostlar, Romalılar, vatandaşlar...

Bu yüzden, yaşam bu kadar gerçekçi, bu kadar karşı konulmaz ve bu kadar cezbedici.

Herşeyi gerçekleştirmeliyiz, elde etmeliyiz.

Her arzumuz tatmin olmalı, her mutluluğu yaşamalı, her tadı almalıyız.

Yada tam tersini yapmalıyız,

Bu dünyada yaşanabilecek tüm sıkıntıları çekmeliyiz, yalnızlığın getirdiği tüm duyguları tartmalıyız, bedenen çekilebilecek acıları hissederek tahammül sınırlarımızı zorlamalıyız.

Karamsarlık ve melankoli gibi en az iyimserlik ve mutluluk gibi eğitici şeyler, varlığımızı iyiden iyiye yoklamalı ve gerçek değerimizi ortaya çıkartmalı.

Ölüm gibi istersek kendi elimizle gerçekleştirebileceğimiz veya istemediğimiz bir anda yaşayacağımız ama bir süre sonra illaki başımıza gelecek olan sona ulaşıncaya kadar hayalimizden geçen herşeyden emin olmalıyız!

---------------------------

Kimsenin inancını sorgulamak kimseye düşmediği gibi bana da düşmez. Bilakis, ben her türlü inancı onurlandırmaktan yanayım.

Ancak, bu fani dünyamızda,

Hem reenkarne bir enerjiyle ölümden sonra tekrar yaşama dönme inancının,

Hem ölümden sonra herşeyin tamamen sonra ereceği, ötesinin koca bir yokluk olduğu, herşeyin bittiği, benliğin ve bilincin kendini tükettiği inancının,

Hem de ölümün sadece bir boyut değiştirme olayı olduğu, serbest kalan öz varlık denilen ruhun da kaldığı yerden ikinci bir hayata, yeni bir şansa kavuştuğu inancının,

Aynı anda iç içe paylaşılıyor olması hep komik gelmiştir bana.

Sonsuz bir yaşam ihtiyacı içerisindeyken, kendimizi hep ölümle tartmamız, üstelik onda da ortada bir ölüm mevzuu olması dışında ortak birşeyler düşünemeyişimiz beni çok güldürüyor.

Öldükten sonra herşeyin mutlak bir iyiliğe dönüşmesini umuyoruz ama hangimiz gerçekten ölmek istiyoruz ki?

Çünkü hem henüz dünyada yaşanacak daha çok şey olduğunu düşünüyoruz, hem de ölümden sonra ne olacağını tam olarak kestiremiyoruz.

İşte bu bilinmezliğin ta kendisi dünyayı bizim için hem haz merkezi, hem acı merkezi, hem de sınav merkezi yapan şey!

Ya yaşamı hak edecek kadar mutlu olmalı,

Ya ölümü hak edecek kadar azap çekmeli,

Ya da ikisini de dengede yürütebilmek için bu acayipliklerle denenmeliyiz.

Ölümden sonra yaşam var mı?

Buradan geç ve öğren.

---------------------------

Neye inanırsak inanalım,

Yaşamın olduğu ve yaşayan her insanın istese de istemese de bir şekilde bir başka insanı da etkilediği kesin bir gerçek.

Ve bu da bir süreç.

Bu süreç de hiçbirimiz için kolay değil ve tek başına karşılanamayacak kadar da ağır.

O yüzden sizden şimdilik en büyük ricam;

Yaşama saygıda kusur etmeyin.

Yaşama etmediğiniz gibi, yaşayana da saygıda kusur etmeyin.

Zaten ölüme giden yolda sırtımızda taşıdıklarımız bu kadar ağırken bir de siz gelip üstüne oturmayın, gelin birlikte taşıyalım, paylaşalım.

Seçeneklerin tükendiği inancı yanlış bir inanç olabilir, fakat bu yanlışın doğmasını sağlayan kamera arkasındaki gizli kahramanları da unutmayın.

Zorunda değilsiniz ama dilerseniz seçenek sağlayın, yaşama isteği verin, fakat onu yapamıyorsanız hiç olmazsa olanı da ellerinden almayın.

Ben bugüne kadar herşeyin bir amacı olduğu inancıyla yaşadım ve bu inancım beni hiç yarı yolda bırakmadı.

Bu yüzden yaşadığım sürece siz de bana güzel amaçlar verin.

Hatta daha da iyisi,

Gelin benim amacım olun!

Size ulaşmak için çabalayım.

Ben sizi sevmek isteyim, siz beni severek ödüllendirin.

Seçeneklerimi tüketmek için daha çok erken, fakat sevgisiz kaldığım her anımda, hayatımdaki seçeneklerden biri daha tükeniyormuş gibi hissediyorum.

Bu yüzden alakalı alakasız her yazımın sonunda sizi sevgiyle uğurluyorum. Tıpkı şimdi yaptığım gibi :)

Yaşamla ölüm arasındaki hiç de ince olmayan ve çelik halatlarla bağlanmış o çizgiden sonsuz sevgilerimle,

Sevgiyle kalın...

(^_^)

---------------------------

"Ölüm tüm problemlerin nihai çözümüdür, insan yoksa, sorun da yok demektir!"

Stalin

Hepinizin Beynini Kontrol Edeceğim

2011-05-16T01:47:00.006+03:00

Buyrun size ibretlik bir paylaşım, madamlarım et mösyölerim.

Mevzu bahis kızımız zorlu bir çocukluk geçirir.

Şişmandır, sevimsizdir, dişleri tellidir,

Erkek arkadaşı olmaz, hatta erkekler bununla dalga geçer. Okulun arka bahçesinde 43. Geleneksel Fransız Öpücüğünü Koruma ve Yaşatma Şenlikleri yapılırken bu kız hep öörtmen göründüğünde alarm olmak üzere görevlendirilmiştir.

Dersleri kötüdür bu kızın. Hep "F" alır. Hatta "Ğ" alır. Hata üçün birini alır.

Kimseyle arkadaşlık edemez, ergenliği bunalımlıdır. Tüm kızlar ondan güzeldir, seksidir, hepsi bekaret denen olguyu yolda toka kaybeder gibi kaybetmiştir ve bu kızın hala bakire olmasıyla dalga geçer, aralarına almazlar.

Canı sıkılan kız uyuşturucu kullanır bir süre, annesinden zılgıtı yeyince kendisini toza, ota verir. Bu sefer de babasından zılgıtı yer ve metalci olur, ardından da hiçkimseye gösteremeyeceği o şişko göbek deliğine piercing yaptırıp üstüne "Ay Lav Satan" diye dövme iliştirir.

Ailesi kızla nasıl baş edeceğini bilemez ve yatılı okula gönderir. Okul arkadaşları bu ezikle pek ilgilenmezler ve şoven şoven geçinip giderler.

En sonunda bu kız elinde jiletle banyoya girer ve huzurlu bir ölüm için küveti sıcak suyla doldurup gerekli gevşemeyi sağlar.

İşte tam o sırada, ilk kesiği atacakken, kızın aklına oyuncak ayısı gelir.

Sonra birden kız elindeki jileti atar, saçlarını budar ve kendini resim sanatına adar.

Derken ilk sergisini açar, orada bir erkekle tanışır, rüya gibi bir ilişki yaşar ve evlenirler. Sonra kız onca mutsuz yılın acısını çıkartırcasına kocasıyla her fırsatta oynaşır, kaynaşır, öpüşür, koklaşır da koklaşır...

----------------------------

Şimdiiiiiii,

Yukarıdaki metinde, sizin aklınızı aldığım, beyninize gizliden gizliye mesajlar verdiğim ve birazdan sizi harekete geçirecek olan subliminal mesajım aşağıdakilerden hangisidir?

a) Pink - F**kin' Perfect klibi.

b) Hemen dükkana gidip bir adet buz gibi CocaCola edinme arzusu.

c) Durduk yere, işi gücü bırakıp, sebebsiz yere seks isteği.

d) Biz de derslerimize çalışıp ülkemizi kurtarmalıyız milliyetçiliği.

e) Biç hiri.

----------------------------

Bilemediniz değil mi?

Elbette bilemediniz!

Sizi o denli derinden etkiledim, o kadar çaktırmadan etkim altına aldım ki, birazdan ne yapacağınızı benim dışımda hiçbiriniz bilmiyorsunuz.

Oysaki siz hikayeyi okurken, size gizliden gizliye, hayatınızı düzenleyebileceğiniz yolu, size bilgi, güç, özveri kazandıran, sizi siz yapan yolu, size mutlu bir evlilik ve kariyer hayatı sağlayacak o yolu çoktan fısıldadım bile!

Birazdan hepiniz bir "Oyuncak ayı" edinme zorunluluğu hisseceksiniz ey körpe dimağlar!!!!!

Yaaa, yaaa evet, hiç dikkat etmediniz değil mi?

Kız tam intihar edecekken, tam bu rezil, pespaye, amaçsız, acımasız, kaybeden, "loser" hayatına son verecekken ne oldu da birden böyle bir sanatçı ruhlu, çalışkan, özverili, mutlu, hatta yatakta 5, batakta 15 kaplan gücüne ulaştı sanıyorsunuz???

Şimdi gidin ve hepiniz bir oyuncak ayı satın alın.

----------------------------

Ancaaak,

Satın alacağınız her bir oyuncak ayının gelirinin Halkçı Kopanterinya Sosyalist Anarşi Cuntası'nda yaşayan bir çocuğa kurşun olarak geri döneceğini,

Kepenek Şövalyelerinin kutsal topraklara dönüşünü sağlayıp, hepimizi sıraya dizme gücü kazanacaklarını,

Oyuncak Ayı kelimesinin tersten yazılmışı olan Iya Kacnuyo'nun Japon Mistisizminde geceleri bekarların ırzına geçen bir yaratık olduğunu,

Sakın ama sakın unutmayın!!!!!

----------------------------

Bir de 5 yaşındaki, Latin alfabesiyle öğrenim görmemiş ve cinsellik konusunda hiçbir fikri olmayan, örneğin bir Arap çocuğun "Aslan Kral" çizgifilmini izlerken gizlice bulutlara yazılmış olan "SEX" kelimesini nasıl olup da farkederek bir anda azıp kuduracağına akıl sır erdirmeye çalışın.

Ben şahsen o filmi en az kırk kere izledim, ne bir sex iması gördüm, ne de çok afedersiniz sex yapasım geldi, doğruya doğru.

Arada eliniz değmişken, insanların sadece CocaCola yazısı gördüğü zaman CocaCola içme ihtiyacı duyacağını, onun dışında sadece Pepsi içtiğini de hatırlayın.

Ah tabii bir de Kuzuların Sessizliği filmini izleyeceğinizde artık iki kere düşünün!

Film sırasında açık açık "merhaba, ben transseksüel olma yolunda bir seri katilim ve birazdan öldürdüğüm kadınlardan elde ettiğim deri parçalarından diktiğim yeni bedenimi giyip, malum uzvumu da içeride bir yerlerde saklayıp karşınızda arz-ı endam edeceğim" diyen bir sapığa rağmen, sadece film afişinde, kelebeğin sırtındaki kurukafa içerisine gizlenmiş çıplak iki erkek ve bir kadın tasviri cinsel imalar içeriyormuş. Yani o herifin "ben olsam benimle yatardım, hem de seve seve yatardım" demesinde falan bir numara yokmuş!

Yani siz zavallı, salak, ebleh ve kuşukalkmaz seyircilere gizliden gizliye cinsel çağrışımlarda bulunarak aklınızı çeliyorlarmış!

Aman deyim, kanmayın bu oyunlara sayın okurcuklar!

Hah bir de son olarak,

Camel sigaralarındaki meşhur devenin bacağına çaktırmadan bir kadın bacağı yerleştirilmiş, bu nedenle Camel sigaralara talep bu denli yoğunmuş.

Fakat artık sigara paketlerinde yatakta birbirilerine küs, ayrı yönlere bakan, iktidarsız çiftler, hatta komaya girmiş hastalar görüyoruz.

Gel gelelim sigara satışlarında düşüş bir yana, bir de patlama yaşanıyor .

İşte buradan alınacak bilumum subliminal mesajlar:

* Bir deve bacağı ile bir kadın bacağı eşit derecede zariftir.

* Camel içen kadınlarda gizli lezbiyenlik dürtüleri vardır.

* Yatakta kocasına küsmüş, öfke dolu gözlerle bakan o kadının ilacı bizdedir. Bize bir versinler onu, bakın nasıl parçalıyoruz.

* Komaya girmiş, çaresiz hastalara karşı özel bir fetişimiz var, hatta nekrofiliyiz.

* İnsanlık olarak sapığız.

----------------------------

Siz sevgili okurlar,

Bu oyunlara gelmeyin,

Gidin bir oyuncak ayı alın!!

Sevgiyle kalın, sevgiyle kalın, sevgiyle kalın...

(^_^)

----------------------------

Hem siz, bebekler neden oyuncak ayılara bu kadar meraklılar sanıyordunuz?

Seks seks seks, Amerika dünyanın efendisidir, Amerika dünyanın efendisidir, Amerika dünyanın efendisidir, cinsellik cinsellik cinsellik, frambuazlı maraş dondurması, frambuazlı maraş dondurması, frambuazlı maraş dondurması, dış mihraklar, dış mihraklar, dış mihraklar, ye beni kazım, ye beni kazım, ye beni kazım, oyuncak ayı, oyuncak ayı, oyuncak ayı

Liberal Ekonomideki Delikanlı Enflasyonuna Dair Kuramsal Bir Yaklaşım

2011-05-11T05:16:00.000+03:00

Bıktım abicim,

Bıktım anam babam,

Bıktım canına yandığım, bıktım.

Bu ekonomiyi git gide daha da zora sokan delikanlı enflasyonundan, bilhassa da internet üzerindeki etkilerinden.

Eskiden sadece sokakta görür, en fazla iğrenir, sonra geçer giderdik. Ne onların bize bir zararı olurdu, ne de bizim onlara...

Ama artık bilinçlendiler.

İnternetin sadece hatun kaldırmakta kullanılmadığını sonunda keşfettiler! Kendilerini cümle aleme reklam etmenin yolunun sadece "zeker"den geçmediğini idrak ettiler!!!

Ve çözümü bilumum ortama ağır ağdalı sözler yazmakta buldular.

-----------------------

Suskunluğum asaletimdendir! Her lafa verilecek bir cevabım vardır... Ama bir lafa bakarım laf mı diye, bir de söyleyene bakarım adam mı diye!

Kendini fasülye gibi nimetten sayan bir takım "takım elbiseli"ler arasında çok moda olan bu söz, Mevlana'ya atfedilmiş.

Mevlana gibi bir insanın "ben asilim, hepinizi dizerim, adam mısınız lan" mealinde bir söz söyleme potansiyeli göz önünde bulundurulsun lütfen!

Bir tanesinin de sustuğuna şahit olamadığım, kurdukları her iki cümlenin birinde karşısındakinin anası, bacısı ve ebesi hakkında sapıkça emeller güden bu arkadaşlara bir kutu aspirin, kesmezse fare zehiri yazıyorum.

Canımı Sıkanın Kafasını Bozarım; Kafamı Bozanın Kafasına Sıkarım!!!!11!!1

Bu arkadaşlar ne içiyorlar bilmiyorum, nasıl aşamalardan geçiyorlar, hayat onları ne tür bir yola sürüklüyor yada çocukken hangi delikli uzuvlarına mermi kaçmış hiç bir fikrim yok.

Yalnız lanet olsun adamım senin sorunun neee???2??2?

Neden senin canın bu kadar önemli?

Neden kafanın bozulmasının diyeti bir can?

Ayrıca hani asildin sen, nerede kaldı asalet, nerede kaldı bir büyüklük gösterip affetmek?

Neden o kusursuz şefkatinden, biz zavallı, aşağılık yaratıkları mahrum bırakıyorsun?

Ne güzel ya, ne âlâ memleket. İyi madem be, topunuz da benim kafamı bozuyorsunuz, hepiniz dalağına sıkayım o zaman!

Sevgime ihanet eden sevgiliyi kurşuna dizerken titrerse elim, o titreyen elimi kesmessem namerdim!

Bu sözü ilk defa mavi önlüklü bir çocuğun (tahminen ilkokul öğrencisi kılığına girmiş 40'lı yaşlarında bir tecavüzcü) defterinde, okuması Arapçadan zor bir yazı ile görmüştüm.

O sevimli küçüğümüzü bir yana bırakıyor ve bu yaşı kemale ermiş hastalarımıza soruyorum:

En son ne zaman hastaneye gittiniz?

Çocukluğunuzda Barbie bebek gördüğünüzde onları yukarıdan aşağıya mı soymaya çalışırdınız, yoksa aşağıdan yukarıya mı?

Babanız sizi kemerle mi döverdi, ütü basarak mı?

Hayır çok ciddiyim, böyle bir sözü espiri olarak bile yazmışsa bir insan, o espiri altında yatan gerçeği aramak önce Freud'a düşer!

Sevgili sadist manyakcığım,

Sana sevgiyi nasıl anlattılar?

Sen çok mu mükemmelsin ki senden vazgeçmenin cezası ölüm olsun?

Haydi diyelim o mükemmeliğine rağmen terkedildin, lan gerizekalı ne halt etmeye infazı gerçekleştirmek için kendi elini kesmekle motive ediyorsun kendini?

BenimLe oYun oYnamak şeYTan'dan borc aLıp azRaiL İLe kumar oynamaYa benzer.

Din, fıkıh ve İslam hukukuna dair engin bilgilerinizi bizimle paylaştığınız için çok teşekkür ederiz sayın hocam.

Hadi gelin hep birlikte bu ibretlik olayı gözümüzde canlandıralım.

Şimdi bir esas oğlanımız var.

Bu esas oğlan, çok esaslı ve çok oğlan!

Sonra bir de bunun karşısında bir başkası var, diyelim ki ben varım.

Ben bu esas oğlana yamuk yapmak istiyorum.

Bunun için önce şeytana gidiyorum ve onunla bazı hususlarda fikir alışverişi yapıyorum.

Sonra anlaştığımız bu konularda ondan teminat alıyor ve esas oğlana dalaşmak üzere yola koyuluyorum.

Derken yolda karşıma Azrail çıkıyor ve az önce şeytanla yapığım akit konusunda beni uyarıyor.

Ben akdi gösteriyorum fakat Azrail bu akdin sahih olmadığını, dolayısıyla temettü ödenemeyeceğini söylüyor.

Sonra ben boynum bükük geri dönüyorum ve esas oğlan da durur mu? Yapıştırıyor cevabı:

- Eee hocam ben sana demedim mi benimle oyun oynamak şeytandan borç alıp azrail ile kumar oynamaya benzer diye?

Ben tabii icra ve iflas kanunu ile boğuşmaya başlıyorum sonra...

Şimdi bu hikayeden çıkartacağımız ders nedir?

Kanunda aksine bir hüküm yoksa teamül, ticari örf ve adet olarak kabul edildiği tesbit edilmedikçe hükme esas olamaz. Şu kadar ki; irade beyanlarının tefsirinde teamüllerin dahi nazara alınması esası mahfuzdur!

Amin...

Hayatta iki kör tanıyorum; birincisi senden başkasını göremeyen ben, ikincisi beni göremeyen sen.

İşte bu söze bayılıyorum!

Çok takdir ediyorum bu lafı hakkıyla yaşayanları.

Hani çünkü hayatta sen teksindir, kusursuzsundur, ihtimalsizsindir.

O kadar kesin, o kadar kanıtlanmış birşeysindir ki, seni görmemek körlük gibi birşeydir!

Seni görmediğimiz için biz körüzdür.

Yahu nasıl bu kadar özürlü olabilirizdir?

O ihtişamlı, mükemmel benliğinle alabildiğine karşımızdasındır oysakidir...

KaFam Kadar qüzéLmisin ? Kafam 1 miLyon Sén o kadar EdérmisiN Hadi Bunuda qéçdim Séni KaFama Taqmaya déqéRmisiN?

Sana diyecek hiç ama hiçbir lafım yoktur kafalı ağabeyciğim.

Sadece şu:

Halen onun için süslü cümleler kasmaya çalıştığına, ayrıldığın halde hala gider yapmaya uğraştığına göre, besbelli ki kafana takıyorsun!

Pardon,

Taqıyorsun!

Arkadaş sen hiç ölümün gölgesinde özgürlüğünü yaşadın mı, kahpesine şerefsizine kurşun yağdırdın mı, hiç bir garibanın elinden tutup da kadere rest çektin mi...

Ben yaptım mı yapmadım mı emin değilim.

Ama bakın size de yapmayın demiyorum, hobi olarak yine yapın!

İdam mahkumu mu, komando mu yoksa hayır hasenat sahibi bir iş adamı mı olduğunu anlayamadığım bu arkadaşın bir derdi var, kesinlikle bir derdi var da, kim bilir o dert ne!!!

Hani fırsatını bulmuş ve bir şeyler açıklamaya başlamış ama onu da böyle muallakta bırakmış garibim.

Üzülme be abi, bunlar da geçer.

Fahişe gönüllerin kahpeliği koymaz bize, bizi unutanı bizde unuturuz kahpece..

Hem de öyle fena koymuş kiii... Böyle hakaretleri sıraladığına göre!

Yahu bir gönül nasıl fahişe olabilir, nasıl bir kahpelik örneği sergileyebilir?

Dahası seni bu kadar hatırlanmaya değer kılan şey ne?

Dap dahası, şimdi sana sorsak kaç kişi tanıyorsun diye, bir tanesini bile atlamadan kaçını sayabilirsin? O arada unuttukların bu lafı sana söyleseler ne nane yiyeceksin?

Hem herşey bir yana nasıl kendiyle çelişmektir bu, hmmm?

Sormazlar mı adama "eee sen de kahpece unutacaksan o zaman ne farkın kaldı kahpelik yapan fahişe gönül dediklerinden" diye?

Eskİden Olsa Arkandan ßakar
AğLardım
Şimdi Arkama ßile Dönüp
ßakmam
Eskiden Uğruna Dünyaları
Yakardım
Şimdi İse ßir Kibrit ßile
Çakmam!

Hatrım kaldı,

İnan şu an o kadar rencide oldum ki anlatamam yani.

Vah ben şimdi ne yaparım, nerelere giderim, deloy deloy deloy...

Kimseyi ezmedim, ezeni ezdim. Dostuma kardeşime yanlışa düşüpte kendimi madara etmedim.

Yukarıda verilen tümcedeki çelişkiyi bulup bize gönderen son iki kişiye bir adet çelişki gönderiyoruz, valla.

Yanlışın kralını yaptın, kendinle çeliştin be baboş...

nice deLıqanlılar qördk qoLunDda kız CebiNde emEnet arQasında sürü.. RaÇonU qahBelık yuRuyusu sahTelık,qalpi var,yureqi yoq.

Ahhh üstadım ah, biz de ne delikanlılar gördük, doğasında kopukluk, dilinde küfürbazlık, içinde haset... Dilbilgisi sıfır, kendine bile hayrı yok, işi gücü el alemin kılığını, yaptıklarını çekiştirmek...

Cık cık cık, ne ayıp değil mi?

Agladıgmı Kimsye Söylme Anne Onlr Bni Kral biliyr Kızdmmı Dünyayı Ykar Biliyr.Agladıgmı kimsye Söylme Anne Onlr 1 kız İcn Bu Kdar Düsecgmi Bilmiyorlr!...

Üzülme bebeğim, kimse sana kral demiyor, herkes senin ne mal olduğunu biliyor. Ama yani, haahhh şöyle beee, sonunda sen de ne mal olduğunu itiraf ettin ya, bu da bir başlangıç sayılır, aferim yavrum, aferim kuzum.

Alemi alem yapan 3-5 beş çakalsa....krallık bize yakışmaz...!!!

Eh defol madem, yalvarayım mı yani?

ßîzdé SâßâH oLmâz, ßîzdé GünéŞ Doğmâz, ßîz ¡§¥ãNKãR'ıZ Kızım ßîzLé DoSt oLmâk Sîze YaKıŞmaz

Sizde sabah olmaması, sizde güneş doğmaması mı size dost olunamaz özelliği kazandıran? Yoksa isyan ettiğiniz için mi sabah olmuyor, güneş doğmuyor? Ayrıca dostluk gün doğumuna mı bağlı bir olgu?

Mevzuu ne?

Öyle bir yar severim ki ilaha tapar gibi tapar, anama bakar gibi bakarım ama dudağında ruj, arkasında p*şt görürsem anam avradım olsun benzin döker yakarım...

Teoloji ilminin sınırlarına hoşgeldiniz.

Şimdi siz sevdiğinize, ilaha tapar gibi taparsınız ve bu ilaha da ananıza nasıl bakıyorsanız öyle bakarsınız.

Dolayısıyla sevdiğiniz, ananız ve ilah tam bir teslis örneğidir.

Oysaki ilahınız, ilahlık özelliğini yitirebilir!

Bunun için sadece dudağında bir ruj olması yeterlidir!!

Evet, bir ilahı ilahlıktan düşürüp yakılabilir bir metaya dönüştüren şey sadece bir rujdur.

Ve fakat herşey daha yeni başlamakta, en büyük sorun ananızın avradınız olmasıyla ortaya çıkmaktadır!

Ananıza baktığınız gibi baktığınız, ilah yerine koyduğunuz ve ileride evlenmek suretiyle avradınız yapmayı düşündüğünüz kişi, aslında hep aynı kişidir.

Akıbetini düşünmemiz gereken kişiler bu kadarla da sınırlı değildir, üstüne bir de rujlu sevdiğinizin arkasında "p*şt kişi" vardır!

O halde yakılacak o kişi tam olarak kimdir?

İlahınız mı?

Ananız mı?

Avradınız mı?

P*şt mu?

Ruj mu?

Kendiniz mi?

İşte biz fani kulların içinden çıkamadıkları, bu nedenle de tanrıyı inkar yolunu seçerek kurtulmaya çalıştıkları temel sorun budur!

Tanrım, kainatın yüce mimarı!

Aç gözlerimizi!!

Herkes Oyuncu Olabilir Ama Yönetmen Benim.İstediğime Rol Veririm,İstediğime Yol Veririm!

Ya da belki tanrıyı bulduk bile!

Senin benim gibi bir insan, yoksa bu sözü nasıl söyleyebilirdi?

Serseriler ağlamaz, ağlarsa kimse susturamaz. Şunu bilki sosyete kızı herkez serseri olamaz!!

Ve partimizin 50. yılıdır, kutlu olsun!

-----------------------

Tüm bunlar neden oluyor böyle?

Neden hep birileri birilerinin illaki de hayatına kast etmek çabasında.

Üstelik bunları da sevgisi uğruna yapma iddiasında?

Neden hep onlar en iyi, en adil, en ahlaklı ve kusursuz?

Neden biz kötüyüz,ben kötüyüm, derhal öldürülmem gerek?

Neden bu karşıdaki kişiyi bozma, yerin dibine sokma, olmadı ırzına geçme çabası?

Birşey diyeceğim, galiba bu tip sözleri türeten bir güruh var.

Bunlar zamanında epey bir örselenmiş, iyi bir düz gitmişler bu arkadaşlara.

Ve ne acıdır ki halen de arasıra ilişiyorlar.

Onlar da çareyi sendikalaşıp seri üretime geçmekte buldular.

Yahu niye sevdiğiniz, bir hatanın bedelini canıyla ödüyor?

Nasıl sevgi bu?

Siz kendinizden nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz hatasızlık konusunda?

Başkalarına, kendi yaşantınızdan olmayanlara hakaretler yağdırma hakkını nereden bulabiliyorsunuz kendinizde?

-----------------------

Benim şahsen,

Suskunluğum asaletimden değildir, hiçbirşeyimden de değildir. Ya o an aklıma gelmemiştir susarım, ya cevap veremem susarım, ya laf dalaşına girmek istemem susarım. Susarım yani, susulur da, gayet doğal.

Öyle kafamda seksen tane tilki dolaşmaz, o şunu desin de ben de bunu deyim, sonra şunu derse şöyle, bunu derse böyle bozayım gibi.

Ayrıca susmakla asalet ne alaka?

Sonra, her lafa verilecek bir cevabım da yoktur, zaten her lafa cevabı olanlara "bok çeneli" derler bizim memlekette. Ne dersen bir cevabı vardır, hiç altta kalmaz, muhakkak son sözü o söylemeli, son cümleyi o kurmalıdır.

Bunu zeka belirtisi veya hazır cevaplılık olarak görenler de var.

Heyecanlarına veriyorum artık.

Bir lafın laf olup olmadığını değerlendirecek kadar dilbilgisi uzmanı değilim.

Ama özellikle de karşımdaki kişi adam mı değil mi teşhis koyacak kadar da küstahlaşmadım!!!

İnsan bir kendini tartmalı, yaptığı işler veya söyledikleri de gün gelip bir tarafında patlamasın diye öyle herkesi veya herşeyi kafasına göre nitelememeli bu adam değildir, bu laf yanlıştır, bilmemnedir diye...

Sonraaaa...

Canımı sıkanın kafasını sıkmam, en fazla çekip giderim ve can sıkıntımı geçirecek aktivitelere yönlendiririm kendimi. Açarım Sims oynarım, Cossacks oynarım falan...

Sevgime ihanet eden sevgiliyi kurşuna dizmem.

Bir kere, ben onu kurşuna dizmek için sevmemişimdir.

İkincisi, onun da beni sevmek gibi bir zorunluluğu yoktur.

Ha uğraşırım tabii ki bir sevgiyi yeşertmek için. İhaneti bile sinem yettiği kadar çekmek için uğraşırım. Hatta ihanete mahal vermem, bana açık olması için elimden geleni yapar, peşinden hafiye gibi dolaşmaz, güzelce itiraf etmesini sağlayıp, güzel anılarla gitmesini temin ederim.

Gerçi bugüne kadar kimsenin beni sevdiğini söylediği olmadı, benim de birine sevgimi itiraf edebilmişliğim...

Ama bu kesinlikle idam cezasını gerektirmez, burası kesin!

Sonracığıma efendim,

Pek çok kişiyle rol paylaşmak isterim, sahnemi çalmasına ses çıkartmam. Olur da bana yol verilirse, yolumu tutar, güzel güzel taşırım sahnemi.

Ama ben hiçbir haltın yönetmeni falan değilim!

Tıpkı kimsenin de olmadığı gibi.

Hayatta pek çok kör tanıyorum.

Metin Şentürk, Ray Charles, Aşık Veysel, Stevie Wonder, Konyalı Kör Ahmet... Çoğunu da severek dinlerim.

Bahsedilen körlük duygusal bir körlükse, onda da benden iyisini tanımam. Nice kaçırılmış fırsat şahitlik eder bana.

Beni görmeyenleri de kör olmakla suçlamam, görünmek için iyi çabalarım ama :)

Ağlamayı zayıflık olarak görmem, ağlamamayı, hele de bu konuda inat etmeyi ve bunu gurur meselesi halkine getirmeyi zayıflık olarak görürüm.

Serseriliği takdir etmem.

Tanrı olmayana tanrı gibi tapmam, tanrı gibi taptığımı benzinle yakmam. Tanrı tanrıdır, sevgili sevgilidir, benzin de benzindir.

Jilet kesiklerinden, bıçak yaralarından, faça izlerinden hazzetmem, sahip olanları kınamam, gözümüze gözümüze sokarak gösterip övünenleri kınarım.

Ölmeye gidersem benimle birlikte ölmeye gelen bir salak asla benim dostum olamaz. Benim dostum, sorunlarımı çözmemde yardımcı olmaya çalışır, beni hayatta tutmaya çalışır.

Ayrıca öyle ölmeye falan da gitmem! Şöyle bi ölüp gelmem.

Aslında herşey bir yana ya,

İsterse kendi izbelerinin imparatorları olsunlar, isterlerse esrarkeşlerin kralı, serserilerin efendisi...

Ne olurlarsa olsunlar, umurumda olmaz.

Yeter ki benden uzak,Allah'a yakın olsunlar, başka birşey istemiyorum.

Artık etrafta bunlardan o kadar çok, o kadar çok var ki ve kaçınılmaz olmalarına rağmen zevk almak da o kadar imkansız ki, bazen dayanamayıp isyan ettiriyorlar insana bir yerde.

Siz hiçbir zaman ve hiç kimseye hesap vermeyen, sevdikleri için ölen ve öldüren, firari saatlerin ardından gelen isyankar sokakların tövbekar cocukları!

Bi hastırın gidin lan başımdan!!!

Ve siz, delikanlılığın racon kesmek, ölüm saçmak değil, akşam evine ekmek götürebilmek, sevdiklerini mutlu edebilmek, ailesini güzelce geçindirebilmek olduğunu bilen onurlu insanlar,

Her daim sevgiyle kalın.

(^_^)

-----------------------

Görmekte olduğunuz bu şeşi beş ve Einstein saçlı kişi, çoğu delikanlının yapmakla övündüğü ölme ve öldürme sanatında seri kabiliyetleri olan Charles Manson.

Ve şu sözüyle de, aslında yedi ceddimizi doğrayabilecek bir manyaklığa sahip olmakla birlikte,

tüm raconzedelere inat tevazunun, gerçekçiliğin ve radikalliğin dibine vuruyor:

Bana yukarıdan bakarsanız bir aptal görürsünüz,

Bana aşağıdan bakarsanız bir tanrı görürsünüz,

Bana karşıdan bakarsanız kendinizi görürsünüz.

Bir Kişinin Bu Aralar Olan ve Bitenleri

2011-04-23T05:19:00.000+03:00

Bir daha bu buz pateni denilen şeye ilişirsem üç olsun. Evet, üç! Daha düz yolda sendeleyen ben, ikidir arkadaş ısrarıyla gidiyorum, her gidişimde işlevsel olarak dakika başı ihtiyaç duyacağım bir uzvumu zedelemeden de dönmüyorum. Hayır her seferinde haftalar süren bir can acısı çekmek için üstüne para vermeye bu ısrar nedendir anlasam? Bir de demiyorlar mı ooo yaptın işte, aaa bak ne güzel oldu, ohoo kaç kere geldin sen buraya diye... Bir cacık olmuyor güzelim, kendimi kasmaktan kasıklarım ayrı, ben ayrı yönlere dağılıyoruz, size de gücenmeyin diye bir şey demiyorum. Sen de canım arkadaşım lütfen bir daha paten maten ısrar etme, icabında o parayı bana ver, ben evde kendi kendime kaşımı gözümü yararım :)

Bebek sahibi olan onlarca arkadaşıma biri daha eklendi. Cinsiyetini rüyamda görmüştüm zaten, biliyordum kız olacağını da, bilmemezlikten geldim, onlar bildirdi. Gel gelelim, ben bir ayrı sevindim bu bebeğe. Zaten düğünlerinde de ayrı bir sevinmiştim. Neden bilmiyorum, sanki benim kızım olmuş gibi sevinçliyim şu an. Allah analı-babalı büyütsün, bahtıyla güldürdürsün. Ve Umay, şimdiden aşık oldum sana, bilesin.

Kilo vermek ne güzel şey. Uzun süredir ya aslında sende boy olduğu için pek belli etmiyorsun diyerek beni teselli etmeye çalışan arkadaşlarıma rağmen, benim her aynaya bakmamda, her kemer takmamda, her yere eğilmemde tekrar ve tekrar karşılaştığım o yağlı gerçekti kilolar. Ayrıca devede de boy var ama hiç de zayıf göstermiyor bir kere, hıhh... Hasılı efendim, ne Sibel Can diyeti, ne fil diyeti, ne selülit (erkek adamda selülit olurmuymuşmu, onun da diyeti varmıymışmı?) diyeti, ne bilmemniyeti... Gırtlağı keseceksin aakideş. Ritmik yürüyeceksin, acıktıkça su içeceksin, akşam da bir tabak salatayla yetineceksin. Valla ben yaptım oldu, bir haftada 3 kilo verdim, üstüne bir de hafiften süzülmeye başladım, peh yahşı oldu. Yaşasın Fukara Mimmet Ağa Diyeti!

Elimde sihirli bir değnek olsaydı önce aftoz ülser adındaki zımbırtının bir tarafına değdirirdim. Ne illet, ne berbat ve ne bir o kadar da lanet birşeydir bu bea. Eskiden bir tanecik çıkar, efendi efendi ızdırabımı çeker, sonra üç-beş ay huzurlu huzurlu dolaşırdım. Anam şimdi biri bitiyor, üçü geliyor, en kısası bir ay sürer oldu. Birşey değil, o acıdan zaten rejim yapmaya gerek kalmıyor, istesem de yemek yiyemiyorum, nefes alırken bile bir işkence. İsviçreli tontonlar, bi el atın şunuma ya. Bak yine dilim değdi ufffffff, öl be, öl, die, dieeee!!!!

Bu Rusça olayı da burada biter, daha gitmem Moskova'ya. Türkçe okuyamaz, yazamaz ve dahi konuşamaz oldum. P harfi R oluyor, B harfi V oluyor, Я harfi Ya oluyor, C harfi S oluyor. Bunları zar zor belledim şimdi de Türkçesini unuttum V nasıl yazıyorduk, P şu muydu bu muydu... Dilimin de nevri döndü telaffuz edeceğim diye.. Krasnoznamyonnyj diye kelime mi olur lan? Аллах беланизи вермесин! (Allah belanızı vermesin!)

Bugün iki bin mirilyonuncu kere Bilmemnenet Televizyon Paketinden aradılar ve ben de iki bin mirilyon birinci kere ihtiyacımız olmadığını söyledim. Kampanyanın bu hafta sona ereceğini söylediklerinde üç yıldır hep aynı haftayı yaşıyor olduğumu sandım. Sonra bir Quantum fiziğine gitti aklım, bir de izafiyet teorisine. Zaman algımı yitirdiğimi düşünerek geçirdiğim zamanı agılayamadım.

Issız Adam'ı izlememe yolundaki zorlu direnişim devam ediyor. Dünyada başka romantik film yokmuşçasına, Türkiye'de izlenecek, konuşulacak, eşe dosta tavsiye edilecek başk film kalmamışçasına herkes sürekli olarak izlemem konusunda ısrar ediyor. Ben de neden böyle bir yeminde bulundum bilmiyorum ama evleninceye kadar izlememe kararımı sürdürme inadındayım. Kim bilir belki de gelmiş geçmiş en aptalca film, en uyduruk, kaydırık film... Ama 20 kişi toplaşıp, beni de davet etmeksizin o filme gittiniz, sonra da "aaa abi ama kız arkadaşın yoktur diye gelmek istemeyeceğini düşündük ondan davet etmedik, yoksa biliyorsun..." gibisinden dünyanın en ucuz bahanesini öne sürdünüz ya... Evlenmeden izlemeyeceğim o filmi, sonunu söyleyenlerin de bilgisayarını formatlayacağım, DVD'sini cızacağım, kablosunu kopartacağım, bütün gece Teletubbies izlettireceğim, alayına isyanım ülen!

Hiç de öyle nekrofil bir yapım olmamakla birlikte, rüyalarım her geçen gün daha bir cesetli, daha bir kanlı revanlı temalara sahip olmaya devam ediyor. Dün arabasıyla göle düşmüş birini gördüm, adam şoför koltuğunda, emniyet kemeriyle bağlanmış koltuğa, sapsarı olmuş, eti butu sallanıyor. Bir de yatağıma uzanmışım, biri bana yüzülmüş insan derileri veriyor, ben de poşete dolduruyorum, üstünden kanlar akıyor falan. Korku filmi falan izlemem, böyle cesetli anılarım da yok hiç ama nereden geliyor bunlar bilmem. Nasıl bir manyağım ben acaba?

The Sims: Medieval bir yerden sonra bayıyor abi. Yani tamam, okey, ortaçağ konsepti süper, kılıç dövüşleri harika, RPG anlayışı fevkalade ama hep aynı haritada hep aynı sil baştan görevler... El mahkum oynayacağız tabii de, krallığı Çinçilla'lar istila etti diye her seferinde demirci ol, kapan yap, hep aynı adamla tekrar tanış, hep aynı sonu yaşa... Eh demirci dediğin zaten böyle izbandut gibi bir adam, o bile ne kadar dayanabilir ki bu rutine? Ayrıca sırf çiçek toplayarak bir din adamını 3 level yükseltebildim ki bunları yaparken "sordum sarı çiçeğe" ilahisini bile söyletme gereği duymadım. Heeeç gerşekşi deel...

OTEP yine albüm çıkartıyor, hatta çıkartmıyor, kusuyor resmen. Sanki Smash The Control Machine'i yeterince sindirmişiz gibi, sanki yokmuşuz gibi, sanki yalanmışız gibi, sanki brutalmışız gibi... Review işini bir iki denemeden sonra anladığım üzre beceremiyorum, zaten ben Review yapmazsam hatrı kalacak bir sanatçı değil Otep. Neyse efendim 26.04.2011'de Atavist geliyor ve biz atalarımıza dönüyoruz, at sırtında yaldır yaldır yardırıyoruz...

-------------------------

P.S.

P.S. nedir?

Herşeyin harfler ve ifadelerden ibaret olduğu bir dünyada neyin scriptum, neyin post scriptum olduğuna kim karar verir?

Ve şimdi tüm bunları irdelemek bana ne kazandırır, ne kaybettirir?

Geçiniz...

Bazen bazı durumlarda kendimi mi kandırıyorum, yoksa bu şey gerçekten böyle mi o kadar anlayamaz bir hale geliyorum ki, kendimi mi kandırıyorum yoksa bu şey gerçekten böyle mi hiç ama hiç anlayamıyorum.

Bir bakıyorum herşey yolunda, bir sorun yok, ben bu işi kesinlikle yaparım... Bu gerçek birşey.

Sonra bir daha bakıyorum, yolunda olan hiçbir şey yok, gırtlağıma kadar sorun içerisindeyim ve bu iş kesinlikle yapabileceğim birşey değil. Ve asıl gerçek bu!

Öz güven meselesi midir değil midir bilmiyorum ama bazen birinin beni birşeyler yapmaya zorlaması gerektiğini düşünüyorum. Hatta sadece bazen değil, herzen, hepzen. Emrivaki yapılmasından nefret ederim ama dikkat ettim de çoğu işi de emrivaki olmadan yapmıyor gibiyim.

Kafam çok karışık, aşırı derecede karışık, haddinden çok daha fazla karışık. Tam olarak ne istediğim ve ne istemediğim konusunda en ufak bir fikrim yok. Hatta hayal ederken bile şüphe içerisindeyim, yav acaba doğru hayal mi kuruyorum, olur mu ki böyle şey mi ki???

Her zaman yaptığım gibi bunu da aşka sevdaya bağlayarak kurtarmaya çalışsam tutar mı acaba?

Yoksa bu da mı kendimi kandırma yöntemlerimden biri?

Yani o kadar inanıyorum ki, bir yerden sonra bu inancımı hiç yeniden tartma ihtiyacı da hissetmedim, ne zaman bir acaba gelse daha çok bağlandım, artık inanıyor muyum, kendimi mi kandırıyorum anlayamaz hale geldim...

Haydi adetimdir,

Bu zırvamı da burada bir sonuca bağlayamadan bitirirken,

siz yine sevgiyle kalın,

yine bahar tomurcukları açsın,

taze sabah meltemleri şebnemlendirsin oralarımızı buralarımızı.

(^_^)

-------------------------

Alice : Buradan gitmek için hangi yolu izlemem gerekiyor?
Sırıtık Kedi : Bu nereye gitmek istediğine bağlı.
Alice : Neresi olduğu farketmez, yeter ki buradan gideyim!
Sırıtık Kedi : O zaman hangi yoldan gittiğinin de bir önemi yok.
Alice : Fakat sonunda bir yere varmalı.
Sırıtık Kedi : Her yol bir yere varır, eğer yeterince uzun yürürsen…

Kışsal Kişi

2011-04-09T03:29:00.000+03:00

Kışlar güzeldir hanımefendilerim, beyefendilerim.

Hatta güzel olan bir mevsim varsa o da kıştır, gerisi boştur, yalandır, göz boyamadır.

Bence her gün kış olmalı, hayat hep kışta geçmeli, baba bize kış almalı, hepimiz çok çalışmalı ve büyüyünce kış olmalıyız, ben bugün yolda kış görmeliyim.

------------------------

Bir kere İlkbahar denilen o ne idüğü belirsiz oluşum tamamen yalancıdır, iki yüzlüdür, üç kağıtçıdır, dört kandırıkçıdır!

Birgün sıcaktır, bir gün soğuktur, bu yüzden herkesi hasta eder. Dışarıda kafam gibi güneş pırıl pırıl parlarken siz o kafayı daha pencereden uzattınız mı ya nezle olursunuz, ya grip, yada mevsimsel depresyon.

Bir de bu var ha, mevsimsel depresyon!

Yani hayatta herşeyimiz çok yolunda, bizi sıkıntıya sokacak birşey yok da bir bu mevsim değişiyor diye depresyona giriyoruz.

İşte ilkbahar daha bu dakikada sahtekarlığını belli eder.

Sonra bir de sonbahar vardır.

Yani ilkinden çok tatmin olmuşuzdur da sanki, bir de sonuncusunu yaşarız. Hani çünkü kış gelecek ya, kış kötü, kış tü kaka ya. O yüzden son birkaç gün daha mutlu olabilmek için lutfen bir sonuncu bahar daha gelir.

Bu sonbahar da en az adaşı ilkbahar kadar aldatıcıdır.

Daha kötüsü sinsidir, arkadan kuyu kazar, önden yüze güler, yandan çelme takar.

Sonbahar, mevsimlerin Ferhundesidir! Cemile için Caroline, Sezar için Brütüs ne ise, mevsimler için de sonbahar odur.

Duygusallık izlenimi yaratır.

Sarı renginin aldatıcı, göz boyayıcı, sahte heyecanları tetikletici özelliklerinden sonuna kadar yararlanır.

Adı bir kere sahtedir.

Bak bu son bahar, bundan sonra bahar olmayacak, bu herşeyin sonu, dünyanın, hayatın, aşkın sevdanın sonu geldi. Hiçbirşey eskisi gibi olmayacak vıdı da vıdı...

Peeeeeh, yörü git allasen!!!

Ve baş düşman yaz!

Yaz, kışı çekemiyor oluşunu ilk önce adından belli eder.

Kış ne kadar alfabenin ortalarından harfler seçtiyse, yaz da bir başından iki sonundan seçerek ve inadına tek hece kullanarak muhalefet eder.

Burada yaz mevsimini yerin dibine sokacak kadar kin ve garez kusabilirim. Kusacağım da nitekim.

Kahrolsun Yaz!

Go home Yaz go home!

6. Yaz, Defol!

------------------------

Neden bu böyledir?

Neden yaz bu kadar kötüdür?

Şimdi canlar,

Aşk dediğimiz şey, taşa da tesir eden bir mevzudur, dorpağa da. Bu bilinen birşey.

Aşkı ortaya çıkartan birkaç önemli etkenden biri heyecandır. Heyecanı ortaya çıkartan pek çok önemsiz etkenden biri de sıcaklardır.

Siz mesela hiç buzdolabında saklanan bir tavukta heyecan belirtisi gördünüz mü?

Elbette göremezsiniz.

Mesele o öznenin tavuk olmasında değildir, mesele bulunulan mekanın buzdolabı olması da değildir.

Mesele, sıcaklığın olmamasıdır!

Yaz da aynen böyledir işte.

Yaz mevsimi, insanların aklını sıcakla çeler. Bir insanın normalde yapmayacağı bilumum salaklığı yaptırır bu yöntemle.

Kendinizi ayağınızdan bağlayıp uçurumdan fırlattırır, yamaçlardan paraşütle atlattırır, kendinizi çekici, alımlı, böyle Eros gibin, Afrodit gibin birşey hissettirir, soyunma ihtiyacı doğurtturur.

Aşık olasınız yokken bile aşık ettirmeye çalışır ve bu alçakça komplo yüzünden içine düştüğünüz utancı "yaz aşkı" gibi saçma ve ucuz bir tabirle örtbas etmeye çalışırsınız.

Oysaki suç sizde değildir!

Kalp o sıcakta sadece heyecana odaklanmışken, başka birşey düşünmemek elde değildir. Suç yaz mevsimindedir!

Pekiiiiiiiiiiiii,

Kış nasıldır?

Kışın aşka etkisi nedir?

Neden kış daha iyidir?

Kış, eğer ekvatorda veya tropikal bir adada yaşamıyorsanız veya burada beni haksız çıkartıp bozmaya çalışmak gibi bir planınız da yoksa, soğuk olduğu bilinen bir mevsimdir.

Soğuk, duyguları dinginleştirir. Uçarılığı, aşırılığı önler.

Bakmayın siz, arasıra haberlerde karlar içine çırıl çıplak dalan emmiler görüp "anaaaa heriflere baaaak, eksi bilmem kaç derecede donla yüzüyor" diye şaşkaloz oluyoruz ama onların zaten ateşleri başlarına vurmuştur. Yapacak birşey yok.

Hasılı kış, heyecan doğurmayan, duygularınızla başbaşa kalabileceğiniz, nadide bir mevsimimizdir.

Bu nedenle de, aşk gibi heyecanın en âlâsını yaşatacak bir duyguda sıcağın kandırıcı etkisi en başta kalkmış olur.

Böyle bir mevsimde, böyle bir soğuklukta, aşık olacak heyecanı bulabilmek için kendinizi zorlamalısınız. Çalışmanız, çaba sarfetmeniz gerekir.

Üstelik sadece sizin çalışmanız da yetmez, aşık olduğunuz kişinin de kalbine o heyecanı yerleştirmeli, onu dış etkenlerin sıcaklığıyla değil, kendi alın terinizle, el emeğinizle, göz nurunuzla çalışıp kazandığınız, kendi sıcaklığınızla sarmalısınız.

İşte gerçek aşk budur, işte insan olmanın, işte medeniyetin, işte tunç, demir, bakır ve cilalı taş devrinin anahtarı budur!

------------------------

Mesele sadece aşk olsa, duygular olsa yine iyi.

Örneğin sıcağın çaresi yoktur, ama soğuğun vardır.

"Ayol şimdi klima denen birşey var ne kadar da cahalsın" demeyin efendiler. İşin ekonomik boyutu bir yana, o klimanın sağladığı serinlik hissini gerçekten inandırıcı ve tatmin edici buluyor musunuz? Elinizi vicdanınıza, sapkayı da ortaya da koyarak bunu bir söyleyin bana!

Ayrıca klima şunun şurasında 15-20 yıllık bir mesele.

Oysa kışın bir soba gibisi var mıdır? Ki kendilerini burada uzun uzadıya irdeledim...

Haydi sobayı da geçelim.

Kışın üste giyilecek fazladan bir giysi çoğu şeye çare olabilirken, yazın ne kadar soyunup dökünsek daha fazla afakanlar basıyor.

Yazın serinlemek için dondurma, vantilatör gibi ticari; havuz, banyo gibi, sulu; yatıp uyumak gibi vakit öldürücü bir sürü yorucu eyleme girmek zorunda kalırız. Ve bunları da yine kendi isteğimizle yapmayız!

Zirilyon tane reklamla beynimizi taciz ederlerken, bir yandan eş dost, hısım akraba dayatmasıyla "ay gel pilaja gidelim, ay boşver yatıp uyuyalım, aman sıcaktan baydım şuraya biraz uzaniim" şeklindeki aile baskısıyla kendimizi bunları yapmaya mecbur hissederiz.

Oysa kışın ısınmak için,

Sıcacık bir soba, çıtır çıtır bir simit ve yanında sıcacık çay, hatta salep; ince bir atkı, bere; yahu hiç olmadı bir tatlı tebessüm yeterlidir ya. Birbirine sokulan iki sevgilinin sıcaklığı karşısında, yazın zoraki sıcaklığının lafı olur mu hiç?

Ayrıca kimse size çayın kaçınılmaz bir çözüm olduğunu söylemez, bu tamamen sizin zevkinize bağlı birşeydir. İstediğiniz atkıyı sarabilir, sonuna kadar rüküş olabilir, üstelik buna rağmen daha bir sevimli bile olabilirsiniz. Sevgi hususuna daha değinmedim bile :)

------------------------

Yazın insanların yapacağı birşey yoktur. İş vakti değil, okul vakti değildir.

Tabii elbetteki yaz tatilini bile size zehir etmek için yaz kursları, yaz okulları, yaz mesaileri gibi, yaz mevsiminden nemalanan "yaz mafyaları" her zaman olacaktır, orası ayrı!

Ama genellikle yaz, insanların pek birşey zorunluluğu hissetmediği, dolayısıyla kendilerini o an akıllarına nasıl estiyse öyle ifade edebilecekleri bir mevsimdir.

Yazın tanıştığınız insanın, kışın sergilediği davranışlarına şaşırmanız, veya kış boyu omuz omuza çalışığınız o mülayim odacının, yaz gelince arsız bir playboy olduğunu öğrenmenizin sebebi işte budur.

Kışın ise insan kendisi olmak zorundadır.

Azıcık sosyal çevresi olan her insan, kış boyunca o sosyal çevreyle irtibat halinde olacağı için asla kendini zor durumda bırakmak istemez.

Bu yüzden daha az yalan söyler, daha temkinli davranır, daha planlı yaşar. Bu, ayrıca kışın getirdiği o dinginlik hissinin de bir etkisidir.

Öteki türlü ise büyük ihtimal mükemmel bir yalancıdır ve maskesi, sizin yokluğunuzda, yazın gittiği yerler, takıldığı mekanlarla bir güzel düşer.

------------------------

Mevsim kandırmacalarının en bariz ve kolay kanılan üç kağıtçılıkları ise renklerdir.

Örneğin ilkbahar adındaki acemi kalpazan, çiçekleri açtırmak, ağaçları tomurcuklandırmak, böcekleri kımıldandırmak suretiyle, tabiatı bir hareketlenmeye sevkeder. İnsan daha kendine bile gelemeden, "nooluyoruz lan" deyiverir.

Yaz denen büyük sahtekar, en tehlikeli kaçakçı, tüm yan kesicilerin efendisi, Haşhaşî lider, hem buraya kadar saydığım tüm etkileri yayarken, bir yandan da herşeyi kendine özgüleştirmeye çalışır. Herşeyde bir ayrı hareketlenme, ayrı bir kıpır kıpırlanma vardır. İnsanlar topluca sihirli mantar yemiş gibi bir o yana bir bu yana şaşkın şaşkın koşturup durur. Tam olarak neyin gerçekten güzel, neyin gerçekten çirkin olduğunu anlayamaz çünkü herşey yazın büyüsü altındadır. Topluca bir halisülalos... Eee şey, halüs, ım, hülosla... Yani bu tür yapay gündemlerle, bu tür hasil, ya hal... Yani adını söylemekte, kelimeyi telaffuz etmekte güçlük şekiyorum...

Sonbahar adındaki at hırsızlığından emekli, jübilesini sahte para basarken yakalanarak yapmış kalpazan mevsim ise, herşeyi sarıya boyamaya çalışır. Herşeyi kendi etkisi altına almak istiyormuş mesajı vermeye uğraşır. Bazılarımız da bunu yutar ve "ayyy çok romantik, vayyy çok hüzünlü, oyyy ne de duygusal" diyerek kendini kandırmaya, hatta şiirler yazmaya başlar. Oysaki hiçbirşey sarı değildir. O sarı ağaç sahtedir, bir zamanlar yeşildi o, o çiçekler de bir zamanlar bembeyazdı. Gök yüzü bile maviydi ama sarı oluverdi bir anda. Resmen göz boyama, sahtekarlık bu!

Oysaki kış...

Ahh o kış...

O güzeller güzeli, nadide, cici, temiiiiiizzzz, tatlıııııı... Aman da aman, hanimiş kış, kuzuuuum, mevsim misin sen??

Kış mevsiminde birşeye anlam verebilmek için uğraşmak gerekir canlarım.

Ağaçlar yapraksızdır, otlar, böcekler, yoktur. Varsa bile biz onları göremeyiz, çünkü herşey beyaz bir perde altındadır!

Başka bir deyişle, renk yoktur.

Aklınızı çelerek öyle zannetmenize neden olacak bir durum yoktur yani. Boş bir boyama kitabı gibidir doğa, isterseniz mor ağaç bile çizebilirsiniz, herşey hayal gücünüze bağlıdır. Kimse size papatyalar sarı-beyaz renkte olacak veya, bu dağlar toprak rengindedir, şu çimler ise yeşildir diyerek dayatamaz!

Ayrıca şu an o bembeyaz dağlarda neler olduğunu asla bilemezsiniz. O dağların neler sakladığını da. Bir gizem vardır.

Anlayabilmek için işin derinliğine inmeniz gerekir, kafa yormanız gerekir, uğraşmak gerekir. Böyle bir durumda sahte ve yapmacık hislerle bir yere varılamaz.

Herşey eşit ve adildir, tüm şartlar ortaktır.

Bir çınar, bir meşe ve bir kavak arasında hiçbir fark yoktur. Anlayabilmek için burnunun dibine kadar gidip incelemeniz, araştırmanız gerekir.

Kimse sizi renk cümbüşü ile kandıramaz!!!

------------------------

Hem bir kere, kaçımız sahilde yaptığımız kumdan kaleyi, bir saat sonra yerinde sapa sağlam görebilmiştir ki? Yarına kalıntılarını bulmak şöyle dursun.

Birinin üstüne basmasına bile gerek yoktur.

Zamanla suyu kuruyunca kendi kendine yıkılır, yada gelir dalgalar temizler. Rüzgardan aşınır gider...

Kısa ömürlüdür yani.

Oysaki kardan adamlar öyle midir?

Değildir!

Biri hususi olarak gelip katletmediği sürece, kardam adamınız ne kadar hilkat garibesi olursa olsun asla yok olmaz, kış boyunca yaşayabilir.

Sahi katledilmek demişken, onun bile mutlusu ve mutsuzu vardır.

Yazın sıcağından ölmek veya yanarak ölmek, tartışmasız acı vericidir. Bitmek bilmeyen, tahammül edilemez bir acı. Kurtarılmak zor, tedavi olmak daha da zordur.

Kış soğuğundan ölmek veya donarak ölmek ise ölüme giden yolda huzurlu, hatta mutlu bir süreçtir.

Bir süre sonra acı çekilmemeye, hatta sıcaklık bile hissedilmeye başlanır ve ölüm uyku anında gerçekleşir.

Ölüm anında kaç kişi böyle bir lükse sahip olabiliyor ki?

Hiçbirşey hissetmeden, huzurlu, sıcak bir uykuda hayata veda etmek.

Sırf ölmek için bile kış mevsimi en iyisidir diyebilirim.

Yine de çok fazla emin değilim, zira daha önce bir kaç kere donarak ölmedim veya donarak ölen biriyle konuşmadım, kendisi de gelip bana anlatmadı.

Lakin bilimsüel kişilerin görüşü bu yönde. Ben de ölümün yalancısıyım...

------------------------

Bir de efendilerim, nacizane, benim kışlarım vardır.

Belki kaderin bir cilvesi, belki kozmozun koşulları, belki de eşyanın tabiatından dolayıdır bilemiyorum ama, tüm güzel anılarım hep kışta saklı.

Aşk, bir çimdik kar olup içimde eriyip gitmişti mesela.

O yukarıdan minicik minicik kar topları atar, ben de aşağıdan ağzımla yakalamaya çalışırdım.

Kısacık bir ders arasında, bir damlacık boyumla, yaşadığım en romantik dakikalar bunlardı.

Ben başımı havaya dikmiş ona bakarken, aynı zamanda gökyüzü gri, hava soğuk ve zehir gibi duman kokuluydu.

Sürekli yukarı bakmaktan mütevellit bir yerden sonra başım dönmeye başlamıştı fakat ben çok mutluydum, aşırı derecede mutluydum.

Belki de aslında mutluluktan başım dönüyordu, şimdi tam olarak hatırlayamıyorum. Ne de olsa üstünden 10 yıldan fazla zaman geçti...

Sonra o duman kokusu ne kadar da güzel birşeydi?

Geniz yakan, hasta eden, yataklara bile düşüren yoğun şehir dumanını beğenen tek insanın ben olduğumu düşünüyorum.

Arkadaşlarım beni pek tanımazlardı, her sene farklı bir okulda, farklı bir şehirde gezinip duran birinin köklü ilişkiler kurması beklenemezdi zaten.

Ama hiç olmazsa kar topunu rastgele çocuklara değil de, tanıdığım kişilere fırlatmak daha zevkli olabilirdi.

Bu nedenle, kar yağdığında evden dışarı, arkadaşlarımla kar topu oynamaya değil, karla karışık duman koklamaya çıkardım.

"Her evde bir ocak yanar ama üstünde et mi pişer, dert mi pişer" derdi annem.

Belki o kokuyla birlikte evlerin dertlerine ortak olurdum.

Belki de aslında hiçbiri umurumda değildi, sadece beni ilgilendiren evi, onun evini düşünürdüm.

Ya da belki tiner tarzı bir bağımlılığa dönüşmüştü benimkisi, çünkü hiçbir zaman dumansız kışlar yaşayan şehirlerde yaşayamadım :)

Şimdi bile ne zaman yolda sevgililer görsem, el ele, kol kola, onları kar topu oynarken, kar topu oynayan herkesi de sevgili olarak hayal ederim.

Aşk kar, kar da aşktır benim için.

Göz alabildiğine beyaz, tertemiz, el değmemiş, içinde neler sakladığı bilinmeyen...

Yada sadece aşk olarak değil.

Biriyle birşeyler paylaşmak için en uygun öge yine kar, en uygun mevsim yine kış oldu benim için.

Diyorum ya, tüm güzel anılarım, bende derin izler bırakan neredeyse herşey...

Hep kış, her zaman kış.

------------------------

Yine de şunu söylemeden geçmeyeyim,

Aslında siz bana pek aldırmamalısınız. Erken ömrünün hatrı sayılır bir kısmında, ilkbaharda yazılı stresi, sonbaharda okula başlama stresi yaşayan, yazın tatilde kendini bilmez bir şekilde tanımadık tatil mekanlarında ailecek sıkılarak eğlenen, şimdi de şu yaşa gelip böyle apışıp kalan, benim gibi biri için doğal olarak en güzel mevsim kış olacak, diğer mevsimler tü olacak, kaka olacak, dışkı olacak, istifra olacaktır.

Ha demiyorum ki mevsimler sütten çıkmış ak kaşıktır, asla! Onlar ne mal olduklarını çok iyi bilirler, sadece bilinmemesi için uğraşırlar.

Pis mevsimler, hepiniz kötüsünüz!

Bir tek kış bana bu kadar sahip çıktı diye seviyorum yoksa ey kış, sen de az değilsin.

------------------------

Derken sayın seyirciler,

Yine bir kere daha allem edip, kallem edip konuyu aşka getirmenin gururunu yaşıyorum.

Ama ne yaparsınız işte, insan en çok hasret kaldıklarından dert yanarmış.

Tıpkı bu şehre de 4 yıldır doğru dürüst kar yağmamış olması gibi.

Yaygınlaşan doğalgazlı ısınma yöntemleri yüzünden içime doya doya geniz yakan, baş ağrıtan, ciğerleri yırtarcasına öksürten fakat beni bilinmeyen bir sebepten mutlu eden o şehir dumanını içime çekemeyişim gibi...

Ve daha sonsuza kadar hep içimde kalacak pek çok şey gibi...

Teşrif ettiniz, bir soğuk, karlı kışlı yazımı okudunuz yahut göz gezdirdiniz, şimdi de sevgiyle kalınız efendim. Yine bekleriz.

(^_^)

------------------------

Bir gün öleceksin kardan adam, ama unutulmayacaksın, hep içimde yaşayacaksın.

Sana olan saygımdan asla kumdan kale yapmayacağım.

Yapılan tüm kaleleri de tekmeleyeceğin.

Huzur için de uyu eski dostum.

Diri Gelin

2011-03-15T02:07:00.000+02:00

Bir seferlik de içimden geçen birşeyi hemencecik söyleyivereyim dedim. Bilmem ilginizi çeker mi ama :))

Ben, canlarım,

Kimseyi kırmadan, incitmeden seviyorum.

Üzülmek, ağlamak gerektiğinde de memnuniyetle depresyona giriyor, seve seve ağlıyorum.

Yaşanan kötü şeyleri, kurulan güzel hayaller telafi ettiği sürece ağlamak hiç de o kadar kötü gelmiyor açıkçası.

Kendi kendime, reklam etmeden seviyorum sonracığıma. Bu sebeple o da dahil kimse neler olup bittiğini anlamıyor, her kim ise o.

En önemlisi de, kişi odaklı değil, duygu odaklı seviyorum, bu yüzden ne birini yaralıyorum, ne de ben yaralanıyorum. Sevgime bir karşılık bulamamak bu yüzden ona karşı öfkeyle doldurmuyor beni, sadece çok üzüyor. Zaten nedendir o düşman kesilmek, onu da anlayabilmiş değilim.

Unut gitsincilere, geçmişe mazi denircilere, çivi çiviyi sökercilere, sana kız mı yokçulara, bir kız için değermicilere çok kızıyorum. Ben unutmak için sevmiyorum ki, kız bulmuş olmak için de sevmiyorum, kendimi tatmin etmek, yalnız kendi mutluluğumu sağlamak için hele, hiç!

Herkesi kendime özgü seviyorum hep. Çok Syrano işi, Syranotik bir aşk.

-------------------

Peki ama şimdi gecenin bir yarısı bunları neden anlatma gereği duyuyorum?

Özetle,

Bilmiyorum.

Azıcık daha geniş bir açıklamayla,

Belki de hakkımda hiçbirşey bilmeyen, varlığım veya yokluğum birşey ifade etmeyen sizlere kalbimi açmak bana daha kolay geliyor.

Ya da belki,

Ölü bir gelin üzerinde evlilik teklifi provaları yapacak kadar gece vakti mezarlığa girmeye cesaretim yok :)

Siz tabii ki sevgiyle kalın kalmasına da,

O sevgi mümkünse bende de kalsın lütfen, çok rica edeceğim.

Çünkü galiba o olmadan herşey çok daha çekilmez bir hal alıyor ve ben buna dayanamıyorum...

Yavrularınıza Duyulmamış Lider İsimleri

2011-03-07T00:38:00.001+02:00

Yıllar önce, daha ben portakalda vitaminkene, anacağızım zamanın en gözde basın kuruluşlarından olan Günaydın gazetesinin "Yavrunuza İsimler" ekini almış.

Bazı isimlerin altı çizilmiş, bazılarının yanına "ayrıca şu dilde şu demek", "Fars kökenli, Bulgar kökenli", "teyzemin torunun adı" gibisinden notlar düşülmüş.

Benim iki adımdan ikisi de o kitapçıkta yoktu. Zira ben orjinal bir kimseymişim, annem bir adımı rüyasında görüp koymuş. Babam da "Abdül" serisinden pek duyulmamış bir ön ad daha eklemiş. Derken adlanmışım sanlanmışım ve bugünlere gelmişim.

----------------------------

Şimdi efendim, lider dediğimiz, kahraman dediğimiz veya tarihi kişilik dediğimiz karakterler, bir kere zaten yaptıkları işlerle kendilerini biz normal, alelâde insanlardan ayırıyorlar, orası okey zaten.

Yalnız siz hiç mesela Oytunç diye bir kahraman duydunuz mu? Yada mesela Murtaza?

Biri çıkıp da size "Aaa öyle deme Abuzittin Yardıray büyük bir insandır, ülkemizi düşmanlardan o kurtardı" dese bu size ne kadar inandırıcı gelirdi?

İsimden kaybeder bir kere insan!

Bir gün köyünüzün meydanına soluk soluğa bir çocuk geliyor ve "Ağalar koşun, Seyyit Şehriyar Paşa köyümüze teşrif ediyor." diyor.

Hemen ardından diğer yönden başka bir soluk soluğa çocuk da "Ağalar onu boşverin, asıl Ökkeş Paşa köyümüze teşrif ediyor, hadi toplanın." diyor.

Şimdi siz olsanız koskoca, anlı şanlı, aynı anda hem Seyyit hem de Şehriyar bir paşayı mı karşılamaya gidersiniz yoksa nacizane, ufak tefek, mülayim Ökkeş paşayı mı?

Siyasi görüşlerine gıcık değilseniz veya işin içinde bir kurnazlık yoksa pek tabiiki Seyyit Şehriyar paşayı karşılarsınız. Hem çok afedersiniz kim naapsın Ökkeşi allasen?

İsim önemlidir ağalar beyler!

Filmin sonunda en güzel kızı öpen, en sağlam arabayı alan ve dünyanın yedi ceddine okuyanlar hep Şehriyarlar, Berkecanlar, Alperler olmuştur.

Sizin bizim gibi Ökkeşler, Aliler, Veliler, Seracettinler ise sonsuza dek sevimli yardımcılar olmaya, filmin sonunda ölmeye, küçük rollerde ömür çürütmeye mahkumdurlar.

----------------------------

Yine de siz gelin, benim "En Sevdiğim Lider İsimleri" listeme bir göz atın.

Yalnız şunu da belirteyim, bu liderlerin siyasetleriyle, görüşleriyle falan zerre kadar bir işim yok, şu an için tek ilgilendiğim şey isimleri. Sonra "vay niye bizim köyüm muhtarını da yazmadın üleyn, o da büyük adamdır" veya "vay seni gidi laik ateist agnostik aczmendi müsveddesi seniiiii" demeyin de, aman...

Hem belki aranızda bugün çocuğumuza ne isim versek diye kara kara düşünen veya marjinal olmak adına en duyulmadık isimler, rumuzlar, nik neymler arayanlara bir hayrım dokunur.

Eveeeet, işte o liste, işte o liderler.

Haşâyar Şah

Eski Persçe'de Haşayitha-i Haşayithanem, Antik Yunanca'da Xerxes adıyla bilinen, "Kralların Kralı" veya "Şahların Şahı" anlamına gelen, Ahamenid Hanedanından, MÖÖÖ'den önce 519'da doğmuş Pers Kralı.

Kendileri, Çanakkale Boğazını, gemileri yanyana dizip kalın halatlarla bağlayarak oluşturduğu geçici bir köprüyle geçmesiyle ve akabinde Thermopylae Savaşında Yunan ordusunun taktik başarısı karşısında sakalının boğumlarını tek tek yolmasıyla ünlüdür. Ha sonunda savaşı kazanmıştır o ayrı.

300 adlı, Frank Miller'in mükemmel çizgiromanından uyarlama berbat bir filmden, cüzzamlı bir ordusu, lezbiyenlerden oluşan bir haremi ve 3 metrelik bir vücut yapısı olduğunu öğreniyoruz...

Favori lider isimleri listemde her daim bir numarada kalacak sevgili bir arkadaşımızdır kendileri. Ha hapşurdu, ha hapşuracak, haşhaş çekmekten hapşurma krizine giriverecek sanki...

Şuppiluliuma

Bu adı son derece şapırtılı ve lolipoplu kralımız programımıza Hitit tahtından katılıyor. MÖ'lü yılların 1380'lerinde doğmuş. Adı "Saf Kaynaklı Su" anlamına geliyormuş. O zamanlar Erikli veya Hayat su yokmuş tabii. Bütün işleri Hattuşa Devlet Su İşleri yürütüyormuş.

Dostumuz Şuppiluliuma, ileride Mısır ve Hitit'in birbirileri üzerinde hak iddia etmelerine neden olacak ilk kız alıp verme olayına girdiği için ne derece doğru bir karar vermiş tartışılır.

Asurnasirpal

Bu görmekte olduğunuz kanatlı dede, adından da tahmin edileceği üzre bir Asur kralı, adının anlamı da tahmin ettiğiniz vech ile "Asur Tahtının Koruyucusu". Eksi 883 yılında korumaya başlamış tahtını.

Habur Nehrinden Fırat nehrine kadar ülkesini genişletmiş. Ayrıca ülkesine Sfenks kültürünü getirmiş. Kendisinin de bol sayıda Sfenks formunda heykelini yaptırmış. Ayrıca çokça da Akbaba başlı kabartmaları var... Biraz ilginç bir dedemizmiş, saygı duyuyoruz tabii de...

Sha Nagba Imuru

Bir aslanı kafa kola olan bu kralı aslında hepiniz biliyorsunuz. Kendileri, tarihçilerin İnek Yılında (MÖ) 2500'lere tarihlediği bir vakitte doğmuş, adıyla sanıyla, Uruk Kralı Gılgamış. Peki ama nedir bu Sha Nagba Imuru?

Gılgamış Destanını okuyanlar bilirler. Zavallı kralcağız ölümsüzlüğü arayım derken başına gelmeyen kalmamıştır. Tanrıçayla anlaşmazlığa düşer. Tanrıça Enkidu diye bir yaratığı musallat eder. Gılgamış bu yaratığı iki tatlı lafla kandırıp kendi yanına çekince Tanrıça yine dellenir Enkidu'yu öldürür.

Cinayet mahalinden ayrılan Gılgamış yolda giderken Nuh Tufanına denk gelir, dalgalarla cebelleşir, derken mağaralara sığınır, bir kadın aklını çeler vattırı vızzırı... Yani adam krallık yönetmek, hüküm sürmek dışında ne kadar ayak işi varsa hepsini icra etmiştir.

Nihayetinde kendine Sümer dilinde "Çok Şey Görüp Geçirmiş, Çok Şeye Şahit Olmuş" anlamına gelen "Sha Nagba Imuru" gibi artistik bir ad seçmiş haklı da olarak...

Bu arada antik uygarlıklara, benim gibi böyle duyulmadık ilginç isimlere meraklı OTEP adındaki metalik sarışın, Sepsis şarkısını ona armağan etmiş. Teşekkür ediyoruz kendilerine.

İmre Tökeli

Bu büstünden ve sağlığında yapılmış çoğu tablosundan, bir prensten ziyade halk şairi, ozan gibi biri izlenim veren bu ağabeyimiz Macaristan'dan teşrif ediyor. Adı da çoğumuzun tarih derslerinden hatırlayacağı İmre Tökeli, orijinal şekliyle Thököly Imre.

Osmanlı desteği ile 1681'den, 1705'te İzmit'te ölümüne kadar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile olan münasebetlerde ve daha bilumum savaşta yararlılık göstermiş, hatta kısa ömürlü bir Orta Macaristan Krallığı bile kurmuş. Osmanlının Viyana bozgunu üzerine anlaşmalarla elden çıkartılacak pek çok kale arasında kendisine bağlı yerler olsa bile savaşmadan terk etmemiş. Sonunda Avusturya'ya esir düşmüş.

Osmanlılar tarafından fidyeyle kurtarıldıktan sonra yine pek çok savaşta Osmanlı ordusunun başına geçmiş ve yararlı hizmetleri nedeniyle Transilvanya'ya prens olmuş. Meşhur Karlofça Anlaşmasıyla buradaki topraklar da elden çıkınca, bu masa başında kaybedilen topraklar yüzünden ülke yönetimi işinden baymış ve İzmit'e gidip süper emeklilik istemiş.

O değil de ben bu arkadaşı İmre adında bir Türk diye biliyor, adına da Töke diye bir köyde, kasabada falan doğduğu için Tökeli deniyor sanıyordum. Konyalı Şerife, Kahtalı Mıçı gibi birşey hani...

Olsun olsun, bizden olmak isteyen bizdendir.

Hürmetler abi, bin tane Habsburg hanedanı feda olsun, senin canın sağ olsun.

Iosif Vissarionovich Dzhugashvili

Yaaa siz onu tanımazsanız o da size böyle naniiiik yapar işte. Adam zaten Rus değil ki bikere, Gürcü o Gürcüüü akıllıııaaaam...

Ee ama Stalin mtalin ne dalga? O lakabısı bikere onun. Сталин diye yazılıyor, "Çelik Kişi" demek, yaa ben Rusça biliyorum yaaa yaaa işteee...

Bir belgeselde öğrenmiştim asıl adını. Çok yaşlı bir teyzeye Stalin'i soruyorlardı "Aaaa Çuvagaşviliiii ehehehe" diye gülüyordu teyze kameraya. Oradan bir merak doğmuştu ne alaka diye, meğerse işin iç yüzü buymuş. Bir de Rusçası çok aksanlıymış. Yani mesela bizde bir başbakanın "Eeepten aykırı gidersin bea, anacaazını da alıp gidecan mı bagam?" demesi gibiymiş.

Vay gidi Çuvagaşvili, sen de az değilsin ya hadi neyse...

Cevahirlâl Nehru

Geniş Aile'nin Cevahir'inden değil bu.

O "Kızıl Cevher" Nehru!

1889'de, Hindistanda doğdu,

Çalıştı çabaladı, ilk başbakanı oldu,

Helal olsun, helal olsun sana,

Cevahirlâl babaaaaa, Cevahirlâl babaaa, oooo, oooo, oooleeeeyyy....

Kimileri onun için aşırı milliyetçi, faşist, kimileri sosyalist, kızıl gerilla diyor; kimileri Gandhi ailesine olan yakınlığını kullanan bir fırsatçı, maceracı, kimileri de hayalperest diyor.

Hindistan'ın özgürlüğe kavuşması için hiçbir örgüte yada birilerinin dolduruşuna ihtiyaç duymadan, tamamen kendi çabalarıyla gösteriler hazırlamasını, çarpışmasını ve sonunda o ülkenin ilk başbakanı olmasını açıklayacak tek kelime bence "kahraman"dır aaagadaş!!!

Krishna tependen baksın Nehrucuğum, kızıl cevherim, ateş taşım benem...

Sultan Kâbus

Bu sakalının her bir telinin ayrı ayrı tarandığını düşündüğüm ve ileri yaşına rağmen inanılmaz yakışıklı bulduğum 1940 doğumlu karizmatik beyefendi, tam adıyla Qaboos bin Said al Said, Umman'ın şu anki sultanı.

Güney Yemen'deki sosyalist hareketlerle ve Dhofar İsyanı olarak bilinen bir iç savaşla mücadele ettikten sonra ülkeyi "Maskat ve Umman"dan "Umman Sultanlığı"na getirmeyi başarmış.

Uyguladığı dini liberalizm politikası sayesinde ülkedeki en baskın ikinci din olan Hinduizm, Arap yarımadasındaki tek ve en geniş nüfusa bu ülkede sahip olmuş. Ayrıca İslamın İbadiyye mezhebine mensup tek devlet.

Kimler için Kâbus veya bu bizim bildiğimiz karabasan anlamındaki Kâbus mu yoksa daha başka bir anlamı var mı bilmiyorum ama beni de hafiften tırstırmıyor değil.

Sizi de çok ahibbek majesteleri :)

----------------------------

Ağır abilerimi inceledikten sonra, şunları da yazmazsam içimde kalır canlarım, o yüzden bir de bunları buyrunuz:

Nuşirevan: Çok romantik bulduğum Farsça bir isim, ki halen de kullanılıyor. Adaleti ve halkına karşı cömertliğiyle o kadar ünlü bir Sasani hükümdarıymış ki, bir rivayete göre Hz. Muhammed bile: "Keşke Nuşirevan-ı Adil de benim ümmetimden olsaydı" demiş. I. Hüsrev olarak da biliniyor ve adının aslı olan Anoşek-revan ile aynı anlama geliyormuş, "Ölmez, Ebedi Ruh".

Dürrüşehvar: Nerelerden duyup da öğrendiğimi bilmediğim bu isme bir tek Halife Abdülmecit Efendi'nin kızında rastladım. Anlamı "Şahın İncisi" imiş.

Ardeşir: Kurdeşen veya tebeşir gibi acayip bir isme sahip bu Sasani hanedanı krallarından üç tane var. Anlamı "Tanrının Sözünü Almış" demekmiş.

Kavad: Yemin ediyorum burada bir art niyet yok. Ne bileyim Sasanilerin bu kadar orijinal isimler bulacaklarını? Belki de bizim aklımız fesattır, ne malum? Bunlardan da iki tane var ve hepsi de babalarına karşı gelerek tahta geçmişler. Anlamını bulamadım ama belki de "vay seni kavadın oğlu" deyişi buradan geliyordur, kim bilir?

Şalmaneser: Böyle birazcık Selman, birazcık Charlamagne karışımı, karizmatik bir Asur kralı. Bunlardan özellikle beşincisi Tevratta bol bol geçiyor. Pek rahat vermemiş zavallı İsrailoğullarına.

Huitzilihuitl: Yapmayın ama bunu, yapmayın ama bunuuu... Sonra vay niye krallığımız yıkıldı da bilmemne de... Aztekler umarım sarımsak soğan yemeyen bir millettir, zira şu bol hahlamalı hohlamalı adı kralın önünde telaffuz etmek, o ağız kokusuyla pek bir cesaret isterdi. Anlamı "Arı Kuşu Tüyü" imiş. Oooldu canım.

Montezuma: Her okuduğumda "muntazam" demek istediğim, doğru dürüst bir tasviri olmadığı için de erkek mi kadın mı bir türlü anlayamadığım bir Aztek lideri. Kızılderililer zaten milletçe kadın mı erkek mi pek anlaşılmayan bir topluluk. Uzun saçların aldatıcılığı bir yana... Hayır çok afedersiniz kadına benzettiğim vakitlerde bir göğüs görmeye çalışıyorum, bedeni kuş tüyleriyle dolu bir insanın göğsünün kabartısını nasıl seçeceğimi bilemiyorum, e erkek olsa zaten böyle hallere bürünmez. Anlamı da "Gök Gibi Gürüldedi" imiş! Ufff, zor iş valla...

El Cid: İsmin orijinalliğinden ziyade, sanırım tarihteki en kısa isimli liderdir de kendisi. Gerçi asıl adı Rodrigo Díaz de Vivar, Cid Arapların ona takmış olduğu isim. Mağribî Arapça'da Seyyid, yani Efendi, Bey anlamına geliyormuş lakin neden böyle kısa bir lakap seçildi, neden başlarına bir üç harfli sardılar bilmiyorum.

Tojo: Haydi o lakaptı. Peki ya bu? Kabul, Japonya'nın, hatta genelinde uzak doğunun hiçbirşeyine aşina değiliz, en basit şeyleri bile bize komik geliyor ama bu kadarcık da kısa isim olmaz ki be gülüm? Eşiniz hanımefendiyle vaktinde nasıl tanıştınız siz?

- Ben Katsuko Ito, sizden çok hoşlandım,tanışalım mı ?
- Tojo.
- Efendim?
- Adım... Tojo...
- Memnun oldum.
- ...
- ...
- ...
- ...
- Savaş çıktı, gitmeliyim.
- Peki, iyi günler...

Keykubad, Keykavus, Keyhüsrev Üçlemesi: Bunlardan bizde bolca varmış zamanında. Şimdi bir kere hepsinden en az üç tane var. Sonra II. Alaeddin Keykubad, II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in oğlu (tamam wikipedia'dan baktım, ne var? Hıhh...) Sonra I. İzeddin Keykavus da I. Gıyaseddin Keyhüsrev'in oğlu, onun oğlu da I. Alaeddin Keykubad falan amaaaaan öfffff... Secerenizi mi ben mi tutacağım be!!!! Keyhüsrev Farsça'da "Büyük, Ölümsüz Ruh" demekmiş. Kubad ise "bayağı, gösterişsiz" demekmiş ama Keykubad olunca anlamı değişiyor mu bulamadım. Keykavus ise latincesi Cepheus olan Kral takımyıldızının İran astrolojisindeki karşılığı imiş.

Muvatallis, Hattuşil, Murşili: Bunlar da az değil hani. Tamam Hititsiniz, kralsınız, eyvallah... Ama en azından azıcık Mısırlı rakiplerinizden feyz alın ya, Murşili diye isim mi olur oğlum? Şaşırdın mı sen? Ben sizin saraya teşrifatçı olsam ilk halka seslenişte boynumu vurursunuz valla.

- Veee huzurlarınızda yüce majesteleri Hattuşulu.... Ehemm, öhöömmm, Hattoş... Ahahah, ay çok pardon. Ciddiyet ciddiyeeeet!! Eveeet, huzurlarınızda kralımıııızzz Hattuşilililili lili yaaaar, Hattuşililili yaaaar, yüzüüüm güldü sağğyendeee... Ahahahahaaaaa... Ya bi gidin yaa haıushdahsd...
- Puduhepa bu herif neler saçmalıyor böyle?
- Puduhepa mı? Prrrsssffffff, yenge o nasıl isim allasen?
- Sen Yüce Tavananna hakkında nasıl konuşuyorsun?
- Tava ney ney?
- Cellaaaat, cellat Telipinu, gebert şunuu!!!!
- Telepinu mu asdakdhaksj, alllaaam ölecem ahaha... Gıyk...

----------------------------

İşte kral olmak, ünlü olmak, akılda kalmak böylesine meşakkatli bir konu dostlar.

Ha mevzu sadece krallıkta da değil.

Örneğin,

Murtaza veya Abuzer adını duyduk mu hiçbirimizin gözünün önüne öyle yakışıklı, metroseksüel bir tip gelmiyor.

Ki burada tüm Murtaza ve Abuzerlerden özür diliyorum! Konunun onların şahsiyetiyle hiçbir alakası yok, ayrıca biliyorum ki kaideyi bozacak bir çok da istisnası vardır bunun.

Daha ziyade akıllarda canlandırılmış, yanlış ve gereksiz bir imaj var.

Sonra mesela bir erkek olarak kendi adıma konuşayım.

Bir kızın adı Setenay ise mesela, o kızdan için otomatik olarak güzellik kraliçesi imajı canlanıyor kafamda. İsterse Elephant Woman kıvamında olsunlar. O ön yargı yerleşti bir kere!

Sonra mesela Ayselen.

Tanıdığım bütün Ayselenler şirinlik abidesi canlılar.

Derken Esra.

Tanıdığım bütün Esraların hepsi de orijinal kızıl saçlı.

Ya Sanem'e ne demeli?

Hiç çirkin ve huysuz bir Sanem duydunuz, gördünüz mü?

Ve al işte, tüm bunların yanında, başta da bahsettiğim Ökkeş!

Bir Ökkeş asla çevresi arasında sıyrılamaz, o ömür boyu sağın solun "aaaa Ökkeeeeeş, ahahaaaaa" gibisinden son derece salakça ve mantıksız alaylarına maruz kalmak zorundadır. Karısının ismi en fazla Fatmadır veya Kezbandır, ha bir ihtimal Kezbannur. Çalıştığı yerde olsa olsa personel müdürünün sadık yardımcısı olur.

Kimse bilmez oysaki o Ökkeş de en az Deniz kadar, Tunç kadar yakışıklı, kaslı, popüler olabilir ve Şahika, Okşan, Ruşen gibi bilumum fıstığın aklını alabilecek kapasiteye sahiptir.

Hem siz biliyor muydunuz, benim rahmetli ağabeyimin adı da Semir'di. O hayatımdaki ve anladığım kadarıyla çevremdekilerinde hayatındaki tek Semir'di. Ayrıca Tolga Karel'miş, Kıvanç Tatlıtuğ'muş, kendilerine yakışıklılık atfedilen bilumum zevat, üç kere gusül abdesti almadan onun yanına yaklaşamazlardı, öylesine de yakışıklıydı!!!

----------------------------

Böyleyken böyle işte, okurcumlarım.

Siz siz olun, çocuklarınıza ne isim vereceğinize dikkat edin.

Ya Eski Türk Uygarlıklarının yaptığı gibi 13. yaşlarına kadar geçici bir isim verip, sonra bir tören düzenleyerek o zaman kadar gösterdiği kişilik özelliklerine göre gerçek bir isim verin,

Ya Hami-Sami geleneklerindeki gibi önce bilinen tüm atalarınızın adını, aralarına oğlu veya kızı anlamına gelen "-ben, -ibn; bent, bintü" eklerini koyun, nihayetinde de kendi istediğiniz bir ismi koyarak çocuğunuz yedi sülalesinin adını tek başına taşısın,

Ya Eski Amerika Medeniyetlerindeki gibi doğadan, çiçekten, böcekten bir parça alıp Oturan Camış, Kakao Yaprağı, Sultan Sazlığı, Fatmagülün Suçu, Yolun Sonu, Ebemin Nikahı gibi belirtili isim tamlamasından oluşan isimler verin,

Ya da ne bileyim, biraz kafanızı kullanarak remix isimler üretin.

Ali> Alican> Aliye> Aliberk> Aligül> Alisu

Ayşe> Ayşecan> Ayşenur> Ayşegül> Ayşesu

Hatta uluslararası düşünün.

Nicholas> Nicholasberk> Nicholasiye> Nicholasnur...

Ama en önemlisi de,

Sağlıklı, anne babasına, eşine çocuğuna, vatanına milletine, hayırlı evlatlarınız olsun.

Varsın adları Ökkeş olsun, Mişel olsun, hatta Adenoid Hynkel olsun. Yeter ki insan olsun...

Hepsi cihanşümul olmasa bile kendi içlerinde birer kahraman olsun.

Siz de bir kere daha sevgiyle kalın canlarım.

(^_^)

----------------------------

Majesteleri, Tayland Kralı

"Phra Bat Somdet Phra Poramintharamaha Chakri Borommanat Phra Buddha Yodfa Chulaloke"

Saygıyla Selamlarız.

Yoksa Bu Yeni Bir Doğuş mu?

2011-02-27T12:33:00.002+02:00

Sürekli büyüyorum efendim, durduramıyoruz.

Bir cisim yaklaşıyor efendim, tanımlayamıyoruz.

Zaman akıp gidiyor efendim, anlamlandıramıyoruz...

----------------

24 yaşına gelmişim hiç çaktırmadan.

Neden bilmiyorum, her fırsatta söylüyorum belki birileri bir anlam çıkartır da beni aydınlatır diye ama o da olmadı henüz; yahu korkuyorum ben!

Bir zamanlar en acilinden 23 yaşıma gelmek isterken, şimdi 24'e geçtiğim için gayet tırsıyorum.

25 ise en korktuğum yaş oldu.

Önümdeki bu son 365 günün her dakikasında korkudan, panikten, "herşey için çok geç artık, hayat bitti dünya sona erdi" endişesinden tir tir titreyecek gibiyim.

Neden bilmiyorum ama artık büyümek istemiyorum.

Keşke zaman dursa artık, her gün bugün olsa, yarın olmasa artık, zaman geçmese, sadece hayat geçse.

----------------

Bu esnada ne oldu canlarım?

* Epey insan tanıdım, onlar hakkında da çok fazla yeni şey öğrendim. Daha önce hiç olmadığı kadar. Onlardan bazıları arkadaşlığa, hatta aşka bakış açımı değiştirdi, bazıları yepyeni bir açı kazandırdı. Hele biri o açının bizatihi kendisi oldu, ne var ki asla bilemeyeceğiz o açı benimle kesişseydi kim bilir neler olurdu :)

* Küçük şeylerle mutlu olma kasımı epey bir geliştirdiğimi söyleyebilirim. Nohut oda bakla sofa'dan mercimek oda pirinç sofa'ya, oradan da mikroskobik oda nanometrik sofaya geçtiğimi düşünüyorum. Sevginin nelere kadir olduğunu gördüm, mucizelerine şahit oldum, ondan bu kadar emin konuşabiliyorum.

* Üstelik sadece küçük şeylerle değil, başkalarının mutluluklarıyla da mutlu olmak mümkünmüş. Mutluluk gerçekten de paylaşıldıkça artan bir elmaymış. Hasetlik etmek sadece elma kurtlarına düşermiş.

* Umutsuz, kötümser, dünyası başına yıkılmış, herşeyde kötülük arayan şahıs imajına bürünme çabalarım meyvesini verdi. 23. yaşım en çok umut beslediğim, ileride güzel şeylerin olacağı inancını en çok yaşadığım, yeni ve mutlu bir dünya kurma isteğimi en çok dile getirdiğim yaş oldu. Demek ki bazen sağ gösterip sol sallamak gerekiyormuş.

* İnsanın canını en çok da, zamanında söylenemeyen şeyler, içte kalan ukdeler acıtıyormuş. 3 yıldır sürekli aynı rüyaları görmek, her rüyada o konuşamadığınız kişiyle tekrar buluşup konuşmaya çalışmak, bazen onun sizi dinlemesi, çoğunlukla da dinlemeden çekip gitmesi ve sizin yine öyle kalakalmanız psikolojik bir işkenceymiş.

* Aynı şekilde içinizdeki keşkeler de sadece sizin yaptıklarınız veya yapmadıklarınız yüzünden doğmuyormuş. Sizin kontrolünüz yada alakanız dışında gelişen keşkeler de oluyormuş ve üstelik bunlara karşı yapabileceğiniz birşey olmadığı için, verdikleri acı daha da artıyormuş.

* Şu dünyadaki en güzel şey anlayışmış, anlaşılmakmış canlarım. O olunca tüm güzel şeyler peşinden geliyor, olmayınca eninde sonunda bir yerden fire veriyormuş.

* Herşey yenilenirmiş, hayat geri gelirmiş, arkadaşlar geri gelirmiş, aaaaa aaaaaaşşşk, aaaaa aaaaaaşşşk, geri geliiiiirmiş...

Başkaaaaa...

* Kilolar düşünce gücüyle kurtulabileceğimiz şeyler değildir ve sadece istemek yetmez. Hatta bu gibi durumlarda hatırı sayılır bir artış bile gözlenebilir aksi gibi.

* Müzik sadece ruhun gıdası değil, obezitesinin de sebebidir, bir manyaklık başlangıcıdır, bir sağırlık belirtecidir, bir uyuşturucu türüdür.

* Hayatımda ilk defa yüzümde sivilce çıktı. Sanırım ergenliğe adım attım. Noel babanınkilerden hallice bir sakal yapısına sahip olmakla birlikte sivilce denen şey neden bu kadar zaman bekledi çıkmak için, bilmiyorum.

* Hazır saç sakal demişken. Bebekken sarışındım, birkaç yıl öncesine kadar esmerşindim, şimdi grişinim. Saçlarım Rinso kullanmışcasına ağardı. Kızıl olan sakallarım beyaz, siyah ve kahverengi arasında gidip geliyor bir türlü karar veremediler. Eee böyle maymuna böyle kıl işte!

* Ha bir de, uzun saç bana kesinlikle yakışmıyor. Haydar Dümen'e, Justin Bieber'a, hatta Mahatma Gandhi'ye bile yakışıyor olabilir ama uzun saçın asla yakışmayacağı bir erkek varsa o da benim.

* Ağızla leblebi, fındık fıstık yakalama, çay bardaklarını kırılmayacak şekilde düşürme,aniden uçuşan kağıtları tek tek havada yakalama yeteneklerim tavan yaptı. Galiba yetenek bizim.

* Son bir yılda yaklaşık 32165498741 kere hastalandım, bir tarafımı çarptım, burnum kanadı, dişim kırıldı, midem bozuldu, şaftım kaydı, kayışım koptu... Benzerlerim arasındaki en narin hurma kütüğü benim sanırım.

* Çekmeyi planladığım ve akabinde vazgeçtiğim bir milyonuncu kısa film projeme ulaşmama az, çok az, çok çok az kaldı. Azimliyim, dünyanın en maymun iştahlı film yapımcısı ben olacağım.

* Evden çıkmadan yaşamak çok güzel. Öyle "yaa çıkayım çıkmasına ama kiminle çıkayım, ne yapayım, ne edeyim, kimsem yok ki" dediğimde bir taraftan da "evden çıkmak istemiyorum, dışarıdan nefret ediyorum, mümkün olsa ömrümü bu dört duvar arasından çıkmadan geçirirdim" demek istiyorum fakat size çaktırmıyorum. Bu kararımda da en azından şimdilik ısrarcıyım. Ha ama çıkartana bağlı muhakkak ki :)

----------------

Bu kadarcık mı şimdi bu 23'ün bana getirdikleri veya götürdükleri, bilmiyorum. Belki o kadar fazladır ki hiç anlayamadan geçip gitmişlerdir, belki de bunlar bile ıkına sıkına hatrıma gelebilenlerdir.

Bilemiycüüm.

Lakin gerekli mercilerden dilerim, inşallah bundan çok daha güzel, çok daha sevgi dolu, hayat dolu, arkadaş, eş dost dolu, yeni bir yaşa bu vesileyle başlamışımdır.

Dünyadaki 24 yaşına giren tek elemandan, siz sevgili okuyuşkanlarına sevgiler, saygılar, hürmetler efenim.

Her nerede yaşartılıyor ve yaşattırılıyordurumuşsanız.

Sevgiyle kalın (^_^)

----------------

Merhaba, ben her doğum gününde suratına pasta geçirilmek suretiyle
çevresini güldüren o komik adamım.
Lakin insanlar buna neden güler veya o yanan mumlar yüze, ağıza, buruna girmez mi,
değdikleri yeri hafif de olsa yakmaz mı, bunu hiç bilmiyorum.
Teşekkürler...

Ayol Nereden Çıktı Bu Ayaklanmalar?

2011-02-25T18:47:00.001+02:00

Syrano'nuz açıklasın size canlarım.
Ömür billah ilk siyasi demecimi vereyim de bireysel kişiliğim tavan yapsın, sizi de elim değmişken bir aydınlatayım.

Türkiye'ye Atatürk geldi ve eski yönetimi feshetti. İnönü onun, Ecevit İnönü'nün, Baykal Ecevit ve arada da iki kişinin, Kılıçdaroğlu Baykal'ın başını yedi.

Rusya'ya Lenin geldi ve eski yönetimi feshetti. Stalin onun, Kruşçev Stalin'in, Brejnev Kruşçev'in, Gorbaçov topunun başını yedi.

İran'a Humeyni geldi ve eski yönetimi feshetti. İlk cumhurbaşkanı olan Beni Sadr 'ın başını Ali Recai yedi, onun başını Hamaney, onun başını Rafsancani, onun başını Hatemi, hepsi ve daha fazlasının başını Ahmedinejad yedi.

Mısır'a Abdünnasır geldi ve eski yönetimi feshetti. General Necip ve Nasır birbirilerinin başını yediler, Enver Sedat hepsinin, Hüsnü Mübarek de Enver Sedat'ın başını yedi...

Libya'da İtalyanlar vardı. Senusiler İtalyanların başını yedi, I. İdris Senusilerin, Muammer Kaddafi herkesin başını yedi.

Yemen üç kere Kuzey-Güney olarak ayrıldı. 1990'daki son birleşmeden beri devlet başkanı Ali Abdullah Saleh.

Bu listedeki dört beş kişi dışında hepsi asker.
Herkes sosyalist veya sosyal demokrat çizgide olduğunu söylüyor.
Partilerindeki ortak isim "Halk". Halk, Halkın, Halkçı...
Hepsi de tek parti iktidarından yana oldu.
Hiçbiri devrim veya darbe olmaksızın tek başına iktidara gelemedi...
Hepsi yeri geldi gençliğin sokağa dökülmesini teşvik etti, yeri geldi öğrenci hareketlerini kullandı, yeri geldi o öğrenci hareketlerini kendileri çıkarttı.

Ve tüm bunlar "Cumhuriyet" adı altındaki ülkelerde gerçekleşti!

Sizce de artık herşey yeterince açık değil mi?

Halen Şirinleri göremediniz mi?

O halde şimdi birazcık daha düşünelim bu ayaklanmaların sebeplerini, bir de bu "birilerinin başını yiyerek yerine geçme" ve "halka rağmen, halk için" siyasetinin daha nereye kadar gideceğini!

--------------------------

Vallahülazim isyan ederiiiiik.

Vaa mı bize yan bakan, heee?