Yaş 27, Yolun Sonu Eder.

İşi gücü (hangi iş? hangi güç? ha? ne?) bırakıp oturdum, Sin City izledim efendim.

Ölesiye geberesiye seviyorum bu filmi.
Şiddeti estetikle bu kadar kaliteli buluşturabilen başka bir film tanımıyorum ben. Ne mümkün, na mümkün!!!

Film bitince bar kızı Shellie'yi kim oynuyordu diye kafama takıldı birden, kızın adını unuttum. Daha önce 8 Mile filmindeki sarı sürtünk olarak tanıyordum kendisini ama işte kafa mantar olunca, unutuverdim.

Brittany Murphy hanım kızımız olduğunu google efendinin nacizane sayfalarında hatırlama şerefine nail oldum. Lakin Brittany Mur... yazdığım esnada sevgili explorerim (tarayıcı, saç, yün, kıl) daha önceki aramaları da karşıma getirdi:

Brittany Murphy öldü

Abi bi nefes al, kızın adını sorduk sen cenaze çıkarttın demeye kalmadan öleli de bir ay olduğunu gördüm.

---------------------

Afalladım kaldım birden.
Az önce hayatımın filminde izlediğim, 32 yaşında bir oyuncu, evinin banyosunda ölü olarak bulunmuş.

Hakkında hiçbirşey düşünmediğim biri ama aynı zamanda bundan sonra da hiçbir yeni işini göremeyeceğim biri.

Durduk yere duygulandım abi, ciddi ciddi duygulandım valla.

Aynı duyguyu 2001'de Aaliyah'ın ölümünde yaşamıştım. Queen of the Damned (Lanetliler Kraliçesi) filmini izledikten bir gün sonra abi çoktan öldü o kız, haberlerde de vermişlerdi dediler.

Sanki daha dün birlikte birşeyler yaptığım eski bir dostum ölmüş gibi...

---------------------

Bugün kimler geldi kimler geçti muhasebesi yapasım geldi Brittany yüzünden.

Ve açıkçası yazdıklarımdan sonra iki şeyden çok korktum:
Saç uzatmaktan ve 27 yaşına gelmekten!

---------------------

  • Aaliyah: Çok kaliteli soundtrack'ı ve tabii mevzu bahis Aaliyah ve filmdeki Akasha rolü dışında pek de ahım şahım olmayan Queen of the Damned filmini izlediğim gün hayatıma giren, oysaki başrolünü oynadığı bu filmi bile izleyemeden çoktan hayata veda etmiş, feci derecede güzel, sesi yumuşacık, tam bir hanımefendiydi kendileri. Kendisine Aliye, kardeşi Rashad'a da Reşo derdim. Missy Elliot'un Work It klibindeki Aaliyah resimli araba ve paltolardan almak isterdim. Ve bugün 23 yaşıma girmek istemeyişimin ufak nedenlerinden de biridir. 22 yaşında, bir uçak kazasında öldü benim kara elmasım.



  • Janis Joplin: İlk defa tesadüfen Jefferson Airplane grubuyla ortak bir işlerine denk gelmiştim ta ne zaman da "ne sırıtık bi kız bu" deyip geçmiştim kendilerine. İşi ve fotoğrafları dışında bir ilgim yoktu, lakin daha 27 yaşında ölmüş olduğunu duyunca çok üzülmüştüm. Her ne kadar uyuşturucu yüzünden kendi sonunu hazırlamış olsa da..




  • Jim Morrison: Apocalypse Now filmindeki The End şarkıları sayesinde hayatıma giren, The Doors grubunun efsane yakışıklısı, Kertenkelelerin Şehinşah'ı, Lizard King... Yine uyuşturucu yüzünden 27 yaşında kalp krizinden ölmeseydi, bugün ondan imza istemeye gidecek kadar Amerika yolcusu olabilirdim.






  • Jimi Hendrix: İlk defa fi tarihinde bir kanalda, gitar yakıp etrafında dans ederken görmüştüm. En sevdiğim şarkısının Voodoo Child mı, yoksa Voodoo Chill mi olduğunu hala tam olarak öğrenebilmiş değilim. 27 yaşında uyuşturucudan ölmemiş olmasaydı belki kendisine sorabilirdim. Çok afedersiniz ama bok var da kullanıyorsunuz o mereti zaten!!! Kızdım, evet!!












  • Barış Akarsu: Hele sen be Barış, hele sen!!! Islak ıslak bakan sevdiğin uğruna feleğin tekerine çomak sokardın de ne oldu? Felek senin tekerini 28 yaşındayken yoldan çıkardı da o ceylan gözlerinden, ipek gibi sesinden mahrum kaldık be erkek güzeli. Gelir mi senin gibisi bir daha?
  







  • Kerim Tekin: Ölümün hiç de öyle kara kanatları olmadığını, bilakis "Kar Beyaz" olduğunu öğreten, ölmeden hemen önce çektiği filmindeki gibi, bir trafik kazasında, 23 yaşında ölen pırıl pırıl insan. Konservatuar sınavında da senin şarkını söylemiştim, içimden birşeyler koparak... Sınavı kazanamadığım yetmediği gibi az kalsın trafik kazasına da kurban gidiyordum. Bakalım senin kadar yaşayabilecek miyim.





  • Gökhan Semiz:  Ben Gökhan Semiz ile büyüdüm. Komediyi hiciv ile böyle ustaca birleştirebilen başka da kimse tanımadım. Hatta üstüne de "başka kimse yoktur" diye de ekledim, o kadar. 29 yaşında trafik kazasında vefat etti. Sazların çalındığı o çamlıcanın bahçelerinde arabasının teybini de çalmışlardı zaten. O mahur beste çalındığında Müjganla birlikte fenalaşırlardı. Sayelerinde özenti Turkish Cowboylar'ı tanıdık da gelecekte türeyecek olan Çakma Polat Alemdar, Kıytırık Deli Yürek, Uyduruk Ağır Abi ve birçoklarına karşı önlemimizi alabildik...







---------------------

Gerçekten de ölümden öte köy yok. Ölenler için önemli olan nokta geriye iyi ve hatırlanası birşeyler bırakabilmek.

Yaşayanlar için ise bazı şeylerin kadrini kıymetini, onları kaybetmeden, onlar ölmeden önce bilmek herhalde...

Fıstık gibi ablaları veya taş gibi abileri kendimle bir tutmak gibi olmasın ama öldükten sonra da böyle resimlerim elden ele dolaşacak, hiç olmazsa yaptığım güzel şeyler hatırlanacak, o da olmadı adımı sürekli hatırlayan biri olacak mı?

Ne yaptın be kızım Brittany Murphy?
Gece gece bunalım ettin beni.

Offf offf sevgiyle kalın ya...

---------------------

Sin City'den Bir Sahne

Shellie: Bana bak piç kurusu!
Çeneni kapat yoksa o küçük bamyanı kesiveririm.

Ölüme Yakın Deneyimler Şeysi

Yüzünü beyaza, dudaklarını siyaha boyayanlara, ters pentagram dövmesi yaptıranlara, üstüne yılan sarılmış haç yalayanlara falan bir lafım yok...

Ölümden tahrik olanları, güya hikaye yazıyorum diye devrik olan ve içinde hiçbir anlam bütünlüğü olmayan saçma sapan cümlelerle ölüm tasvirleri yapanları da es geçiyorum. 

Tanrı rolü oynayarak tüm insanları cehenneme gönderip duran ulemaya (!) tek kelime laf bile etmiyorum...

Asıl laf ettiğim, ölümden sonrası hakkında ahkam kesenler.

Değinmek istediğim, hele de Tanrıya inanmadıklarını söyleyenlerin bile öldükten sonra neler olacağı konusunda illaki ruhani varlıklardan, hiç olmadı antik çağ tanrılarından söz ederek kendileriyle çelişkiye düşmeleri, hiç değil!

------------------------

Dannion Brinkley adlı "Hristiyan" bir amca, telefonla konuşurken yıldırım düşmesi sonucu ölmüş.

Bildiğiniz ölmüş yani, kalp masajı, adrenalin, derken morg...


Morga kaldırmak üzere hazırlarlarken ölüm anından 28 dakika sonra adam kendine gelip öksürmeye ve hastaneyi paniğe sürüklemeye başlamış. Michael Jackson'un zombili Thriller klibinden bir sahne yaşanmış resmen.

Bunun üstüne adam kitap yazmış "Saved by the Light
- Işık Tarafından Kurtarıldı" diye.

Kitapta, öldükten sonra içinin sevgiyle dolduğundan, beyaz bir ışığın onu göğe yükselttiğinden söz ediyor. Işıkla konuşuyor, ışık ona Tanrının insanlar hakkındaki düşüncelerinden falan bahsediyor vs vs vs...

Bu ışık ona kehanet mahiyetinde birşeyler de göstermiş gizliden gizliye ve dünyaya geri döndermiş hasılı...

------------------------

Üstteki olayın bir benzerini geçen aylarda Batman'da 54 yaşındaki Hasan Altun adlı "Müslüman" bir amca daha yaşamış.

Amcanın kalbi durmuş, 25 dakika boyunca tıbben "ölü" durumuna gelmiş.
Geçici olarak takılan bir kalp pili sayesinde amca tekrar dirilmiş netekim.

O 25 dakikalık "ölüm" halinde hiçbirşey hatırlamadığını, kendine geldiğinde ilk söylediği sözün "ya bi sigara yok mu?" olduğunu belirtiyor gazetede...

------------------------

İki insanın hayata ve ölüme bakış açısını, hatta öbür tarafta gördükleri muameleleri okudunuz.

Eğer öbür tarafta gerçekten neler döndüğünü merak ediyorsanız lütfen intihar etmeyin!


Gidip Polat Alemdar'a sorun.
Evet, çok ciddiyim!!

Ölümün ne olduğunu, kafatasının Frontal (alın bölgesi), Periatal (yan) ve Lambdoidal bölgelerindeki deliklere rağmen Bir Buçuk İskender efendinin elinden kaçıp göle girmeyi bile başaran bir insandan daha iyi kim bilebilir? (Delikleri de sakızla kapattı galiba...)


------------------------




Vıcık Beynine Türküler Yaktığım...

Uyku düzeni olan, daha doğrusu düzeni olan insanları takdir etmişimdir hep.


Hayır yani düzen karşıtı falan değilim, sessiz sakin bir vatandaşım. Hatta düzensiz hayatımdan şikayetçi de değilim ama...


Aslında çoğunlukla, gerçekte ne istediğimi pek bilmiyorum.


Yani sağa sola hep diyorum "artık uyku düzenim olsun, gecemi gündüzümü bileyim" falan diye ama bunu gerçekten istediğimi sanmıyorum.


Gerçi hergün sabahlayarak ne yapıyorsam...
Bırak geceleri, gündüzleri bile sokağa çıkmak istemiyorum.


Keşke herkes benim gibi sabahlasa...
Barlarda, meydanlarda harcamasa kendini!


Evinde otursa keşke herkes güzel güzel, çayını içse sobasının başında, dışarıyı seyretse, taksa kulaklığını da müzik dinlese...

Gündüz vakti de o havaya giremiyorum ki;
Müziğin en gizemli anları hep gecenin karanlığında yakalıyor beni.


---------------------


Kargaların neden yeme ihtiyacı duyduklarını ve bunun için de neden özellikle sabah vaktini seçtiklerini bilemediğim, kaka diye de tabir ettiğimiz ordövrlerini yedikleri zaman yavaş yavaş uykum gelmeye başlıyor.

Şairlerin her bir hüzmesine sayfalar döktükleri o güneş, ne kadar çok görünmeye başlarsa, ben de o kadar çok baymaya başlıyorum.

Sonra "loading" ekranı geliyor gözümün önüne,
Syrano Uyku Edition, bekleme konumundan çıkıyor ve masaüstüne dönüyor...

Casting geçiyor önümden, şimdiki rüyamda bulunan oyuncuların adları yazıyor, gelecek rüyaların fragmanları veriliyor falan...



Taaaaaa kiii, hi hi hiiii (Hakkı Devrim'in Vodafon reklamındaki gülme efekti)...

Güneş kapımı çalıp çalıp da beni uyanık olarak bulamayınca, geldiği yere geri dönene kadar.


Bazen şu Matrix dediğimiz şeyle hayatımı fena halde bağdaştırıyorum.


Gündüzleri Metrikis,
Geceleri Velkam tu dı riyıl wööld...


Aslında olması gerekenin tam tersi yani! 


---------------------


Günleri karıştırma meselesi başta hiç dikkatimi çekmezken, hangi ayda olduğumu da unutmaya başladığımı farkedince kısmen oha falan oldum açıkçası.


Benim gibi herşeyi bilme, herşeyin kontrol altında olduğundan emin olma takıntısı olan biri için bu aslında büyük bir sorundu.


Sonra birden aklıma geldi;
Benim hiçbir zaman düzenli uyuduğum olmamıştı ki...
Hangi ayın hangi gününde olduğum zaten ne zaman işime yaramıştı ki ?


Yani ilkokul denilen yarı açık ceza evlerinde bize öğretilen akşam 9'da yatıp sabah 9'da kalkma olayını ben kendimi bildim bileli uygulamamıştım hiç...


---------------------


Zamanla bir şey daha türedi ki, rüya ile gerçek arasındaki farkı da farketmemeye başladım.


Yatmadan önce ne yediğimi hatırlamak bir yana, dün okula gidip gitmediğimden, evimizde gerçekten bir yangın çıkıp çıkmadığından, yada bana sokakta laf atan birini kör testereyle doğrayıp sobada yaktığımdan veya yakmadığımdan gerçekten emin olamamaya başladım.


Gördüğüm şey rüya mıydı yoksa gerçekten o işi yaptım mı, emin olmak için annemle babamın ağızlarını aramak zorunda kaldım çoğu zaman...


Bazı şeylere "tüh beee, ne güzel gerçek sandıydımdıydı" diye hayıflanırken bazı şeylere de "ulan keşke rüya olsaydı" diyerek çok kahırlar okudum...


Şu da var ki, insanın kendi yaptıklarından emin olamaması kadar kötü bir his yoktur herhalde.


Bunama dedikleri böyle birşey mi oluyor acaba?



---------------------


Bunların üstüne bir de günde 25 saat hayal kurma özelliğim, genellikle zaten hiç yapılamayacak şeyler hayal etmem, çocuksu hayallerimi gerçekleştirme isteğim, bir iş yapmak isterken yolunda gitmeyen en ufak birşey yüzünden o işten soğumam, kendi kafamdan kurduğum şeylere kendi kendimi hayretler içerisinde bırakarak inanmam da eklenince...


Biraz sirke, bilumum baharat, bolca limon suyu ve hafif bir zeytin yağıyla inanılmaz derecede lezzetli olan ve beyin adını verdiğim organım biraz cıvıtıyor haliyle!


---------------------


Demem o ki,
Uyuşturucu kullananlardan, tiner çekenlerden pek de bir farkım kalmamış gibi geliyor bazen.


Kendimi rüyalarla uyuşturuyorum, hayalleri koklaya koklaya beynimi öldürüyorum.


Şikayetçi miyim?
Sapına kadar hayır!
Evet, beyin sapı denen birşey de var!!!


Ve sanırım bu da, bugüne kadar buraya yazdığım tüm yazıların neredeyse tamamının sabahın körü veya gecenin çok geç saatlerinde yazılmış olmalarının sebebini açıklıyor...



---------------------
Neyse efendim,
Allah rahatlık versin


(^_^)

---------------------



 Heinrich Füssli - The Nightmare


Fakat ben olsam; 


Kırmızı bir at çizerdim.
Kırmızı bir at, bak bu da kafası. :))

Yeni Kalsın Yeniler Yeniler Yeniler...


Kaşla göz arasında bu blog da birinci yaşını doldurmak üzere...


Peki bende birşey değişti mi?


Yani gerçekten bu bir yıl içerisinde işe yarar birşeyler yaptım mı? 
Yaptığımı da geçtim, kendime birşeyler kattım mı?


--------------------------


2009 benim için hayatımda hiç yaşamadığım bir duyguyla başlamıştı, burada ilk yazdığım şey de o konuyla ilgiliydi.


Çok şükür daha fazla zarar vermeden oldu bitti.


Hayatta birine kardeş demek için, birine değer vermek için beraber geçen 3 yıl, yeterli falan değilmiş.


İnsan "insanım" diyorsa birşeyler yapmalıymış, evet.
Fakat insan "ben insanım, siz hayvansınız" diyorsa, daha da fazla birşey yapmalıymış!


O güne kadar hayatımda çok kişiye kırılmıştım, gücenmiştim, öldürme isteği bile duymuştum ama hepsi de geçiciydi.


Ama hayatımda ilk defa sildim birini,
Ve affetmeyeceğim de!


Benim yargıcım rolünü oynarken kendisi her an için tam idamlık birini hayatımdan çıkarttığı için Allah'a sonsuz şükürler olsun!

Affetmemeyi de öğrenmiş oldum böylece!


--------------------------

Ölümü tanıdım.


Doğal sebeplerden olmayanını... Dolayısıyla pek de hoş görünmeyenini!


Kardeş acısının ne olduğunu,
Öldükten sonra ne olacağını,
Son durağı...


--------------------------



Çok takip ettiğim, deli divane olduğum, "hadi artık okul şarkıları söyleyip söyleyip kaydedin, yeter ki yayınlayın şu şarkıları" dediğim tüm kahraman ve kahramaniçelerim incilerini döktüler bu sene.

  • Otep, yeni albümünü çıkardı. Evet, tam üstüme çıkardı, ekşi süt gibi kokuyordu :))
Tam istediğim gibiydi, "bu kadar mı isabetli isteklerim varmış benim yahu" deyip kendimi beğenmemi bile sağladı.

Ayrıca çıkış tarihi itibariyle biraz eskice olan "Abominations" adlı bir DVD'sini de edindim bu metalik sarışının. Sırlarını paylaştı benimle, idrar kullanarak nükleer reaktöre eş değer enerji sağlamanın püf noktalarını anlattı, dinledim...


  • Rammstein, o albümü biraz daha çıkartmasaydı oturup kendi grubumu kuracak, şurup olacaktım şurup; grup olacaktım grup. 
Onlar istediğimden çok çok daha iyiydi, harikaydı. Yerde yılan gibi kıvrandırmalarına değdi.
Heybet denilen o şey senden dolup taşıyor be Till. Senden aşağısı Kasımpaşa, Üsküdar, Eminönü, elinin körü...

  • Yasemin Mori, esasen 2008 mahsulü olsa da ben hasata bu sene başlayabildim. Keşke daha da önce keşfedebilseydim.
İhtiyacım varmış, birisinin bana burnumun dibinde duranı, göstermesi gerekiyormuş. Bazen o "kıytırık, aralarında anlam bütünlüğü olmayan, şiir görünümündeki bariz düz yazılı" sözlerde de iş olabiliyormuş.

Aslında maharet Yasemin hanım kızımızda, yani halen sevmiyorum o uyduruk msn iletilerinde kullanmaktan başka bir işe yaramayan sözleri, neyse...


  • Within Temptation neden şeytana uydu? Neden özünü yitirdi? Neden MTV'ye yaranmak uğruna "fiiiçürink" yapma derdine düştü?

Yine de Sharon den Adel, sırf çok sevdiğim bir insana bu kadar benzediğin için seni affettim, The Silent Force Tour ve Black Symphony ile tekrar gönlümü kazandın. Ne kadar mükemmel olduğunu, hatta mükemmelin ne kadar "sen" olduğunu bir kere daha anlamış oldum. Fakat sen gel bırak bu rakın rolu anacım; eski, daha az tanındığın zamanlara geri dön...


  • Benim sevgili, gizli saklı grubum. Sonunda senin o bulunması atomu ve önyargıları parçalamaktan daha zor olan DVD'ni buldum ya...
Artık gerçekten de aramaya inanıyorum, aşka inanıyorum, bu bağlamda benim varlığım hakkında hiçbir fikriniz olmadığı için platonik aşka da inanıyorum.
Siz de tanınmamaya özen gösterin, lastfm'de sizin "top listener"iniz olmak için gece gündüz kastım çünkü :)))

Keşke özel hayatınızda çok yakın arkadaşınız olsam, çıksak gezsek dolaşsak sizinle, birbirimize fıkralar anlatsak...

--------------------------


Eskiden izleyip de birşey anlamadığım, anlasam da bir daha bulup izleyemediğim yaklaşık 20 - 25 adet tane filmi temin edip çölde serap izler gibi oturup izledim, kendimi kutluyorum.


Benden esirgenen şeylerin intikamını aldım, ohhhh, çatla da patla!


--------------------------

  • Sims 2'nin dibine vurmak, her ne kadar Sims 3'ün çıkacağı haftaya kısmetmişse de, yine de vurdum o dibe, çıktım o tavana.
  • Company of Heroes ile tank sesini, kan kokusunu ve bir manga askerin 9 kişiden oluştuğunu öğrenmiş oldum. Bir de Normandiya Çıkartmasından gına geldi, artık olur da yolum Normandiya'ya düşerse hayatta kaybolmam, o kadar ezberlettiler yani!
--------------------------

Evet, bir halta yarama kaygısı taşımayan tüm bu eylemleri ben yaptım, kendimle kısmen gurur duyuyorum, kısmen kendime kızıyorum.


Daha işe yarar, gözle duyulur, kulakla görülür ve para getirir şeyler yapmak istiyorum. Ve bu sene:


  • Aşkın beni bulmasını istiyorum. Ben de aşkı bulabilirim, aramaktan gocunmam. Sadece ortada aranacak bir aşk olduğunu bileyim. Benim için bir aşk yok iken mecnun gibi dolaşıp durmayım etrafta, yoruldum artırırınk...
  • Çekmek istediğim şu filmi çektiğimde kendime güvenim fena halde geri gelecek, istersem bu işi de becerebileceğim inancıyla daha lüzumlu işlere cesaret bulabileceğim.
  • Demin yazdım ama yine yazayım. Hişşttt!!! Aşk!!! Bul beni artık ya..
  • Azıcık şekle şemale girmem lazım, askerlik geldi çattı. Subaylık sınavını kazanamasam da sırtıma 30 kiloyu verdiklerinde saman balyası gibi yıkılmayım bari.
  • Dayanamıyorum ve bir kez daha söylüyorum: Aşk, orda mısın canım?
  • Sabit gelir denen arkadaşla müşerref olmak istiyorum. Üniversite bitiren her insanın tanışmak için yanıp tutuştuğu biriymiş kendisi.
  • Aşk! Anladın canım sen onu...
  • Arkadaşlarımla toplanıp geçmişi kurcalamak istiyorum. Kimsem yok, tüm arkadaşlarım başka şehirlerde, yalnız kaldım, böhüüü, hüngürrrr... Evet ağlıyorum, gözüme hiç birşey kaçmadı, bildiğin ağlıyorum :.( 
  • Daha önce bahsettim mi bilmiyorum ama: Aşk efendim aşk!
  • Hazır elim değmişken şu bilgisayarı biraz yenileyim, Şebnem Ferah yeni albümünü çıkarsın, iki sağlam komedi, bir sağlam aşk filmi çekilsin, multimedya (çoklu ortam da nedir abicim ya, en yaratıcı tercümeniz bu mudur yani?) isteklerim de bunlar. Tevazu sahibiyimdir de işte böyle...
  • Al-Hubb, The Love, Die Liebe...

--------------------------

Bana sanki çok hızlı geçmiş gibi gelen bu yılı da hayırlısıyla tamamlayıp, yenisine girmeyi; daha da nice mutlu yılları nasip etsin Allah'ım...


Sevgilerle
(^_^)


--------------------------
 

Bir Tenasül Organı Olarak Aşk...

Hani aşk çok yüce bir duyguydu?


Hani insan hayatında bir kere, taş çatlasa iki kere aşık olurdu?


Hani aşkı başka duygularla karıştırmamak büyük bir erdemdi?


Hani, huni, huduni?


--------------------

Yoksa zamanında biz mi yanlış öğrenmiştik?


Leyla'nın Mecnun'dan çocuk aldırdığı, bu yüzden ahalinin onu taşa tuttuğu gerçeğini kabullenmek mi istemiyorduk?
Ferhat o dağları Şirin'e kavuşmak için değil, afrodizyak etkisi olsun da iktidarsızlığını yensin diye mi deliyordu yoksa ileride deleceği başka şeyleri mi ima ediyordu?


Duygularından emin olmak falan, böyle Kenan Işık ile Kim Beş Yüz Zirilyon İster yarışmasında sorulan Son kararınız mı? Eminsiniz mi? sorusuna verilecek bir cevap mıydı?


Yoksa Rapunzel adlı, saçının her bir teline güller bağladığım hatunun uzattığı şey, kafadan değil de başka bir uzuvdan uzayan kıllar mıydı?


Yani hiç kızmayın, terbiyesiz seni falan demeyin lütfen!
24 saat televizyonlarda bilumum taraflarımıza sokulup duruyor bu görüntüler!!


Ben sadece en gözüme batanları söyleyip stresimi bir atayım da hiç olmazsa alnımda abazan yazmadığı anlaşılsın.


  • Love in the Timeof Cholera: "Kolera Zamanı Aşk" adıyla beyaz kağıttan beyaz perdeye aktarılan ve dünyanın en temiz aşkından en katıksız pornosuna dönüşen tam bir hayalkırıklığıydı benim için. 

Hayatımın dönüm noktalarından birinde filmin Şakir Ağa (Shakira) tarafından söylenmiş bir şarkısının, filmden alınan sahnelerle yapılmış klibine denk gelmiştim.


Zaten annemle babamın çok hoşlarına giden eski latin müziklerine fena halde benziyordu, zaten benim de başımda kabak yelleri esiyordu, bir de üstüne merak eklenince tamam dedim, benim gözümde on yüz bin milyon yılın romantik filmidir bu...


Akşamlayın kurulduk efendim ekranın karşısına, böyle benim anlatmalarımla, bir de filmin müziğinin verdiği etkiyle beklentiler zaten çığ gibi...


Hatta ilk başlar da mükemmel bir gençlik aşkı havasında...


Ay yazıııık ayrı düştüler, tüh tüh tüh, vah vah vah... derken zamanla filmden gelen sesler ah ah ah, ile ıh ıh ıh arasında gidip gelmeye başladı.


Ve bunu da esas oğlanımız "bakirliğimi sadece aşk için kaybederim" diyerek bize açıkladı ki, zamanla sevgilisine kavuşamadığı için başka hatunlara ücretsiz jigololuk servisi vermeye ve bir defter tutup yattığı her bir hatun için karakter tahlili yapmaya başlamıştı kendileri...


Yattığı 600 küsürüncü hatunu betimlerken bir şiir de yazmıştı kendisi, herhalde "vay be aşka bak, romantizme bak, ayrılık acısı nelere sebep oluyor" falan dememizi bekliyordu.


Bilmiyorum belki de gariplik bendedir, belkide aslında sapığın tekiyimdir, gerçek aşk camları çatlatan çığlıklarla yapış yapış et yığınları arasında bir yerdedir...


  • Aşk-ı Behlül (Aşk-ı Yuh Deveyin Nalı olarak da bilinir): Vakti zamanında benim de Tedrisat-ı Maşukiyye Kanun'u Muvafakatı diyerek değindiğim, daha doğrusu bu aralar cümbür ve cemaatin de sık sık değindiği sabun köpüğü (soap opera) dizidir kendileri.

Dizinin yazarları Ziya ve Halit Uşaklıgil kardeşlermiş. Wachowski Kardeşler gibi birşey olsa gerek, çünkü temel aldıklarını söyledikleri Aşk-ı Memnu adlı romanda ne Ednan Bey'in banka hesaplarındaki Euro ( € ) hareketlerinden ne de Bihter ve kız kardeşi Bihtmez'in birbirilerine son model Nokia telefonlardan attıkları mesajlardan söz edildiğini sanmıyorum.
Hayır yani, o roman yazıldığı zaman öyle olaylar vardı da ben bilmiyordumduydu ise affola, gider kendimi Haliç Kulesinden veya Beyazıt Köprüsünden yukarı atarım.

Ama değinmek istediğim asıl şey bundan daha sexagonal (geometride her köşesi azmış ve birbirine dimdik olan geometrik şekil) ve çok daha rezil.
Duygularından son derece emin  olarak (bkz. bu yazının başları) kendinden birkaç yüz yılcık genç bir sübyanla evlenmek istediğini, o sübyandan daha genç kızına söyleyerek nezaketen izin isteyen Ednan Witherboynuuuz, aynı evde yaşayan ve sarı gözlü mavi saçlı, cabiri taiz veya tabiri caiz ise bildiğin Saf, Arî Irk mensubu Behlül The Amcaparası Eater, tabii ki Ednan beyin yarım akıllı ve Arî Irk mensubu kişiye deli divane yangın kızı Nihool, geceleri Ednan bey arzusuyla tam gaz Violet Dream modunda yaşayan Derya Deniz hanımefendi, Ednan Bey'in kızına aşık Beşir Esat (evet Suriye Devlet Bakanı)... "Güzelim ben, bu gece hepiniz beni hayal edeceksiniz" diyerek gezinen Bih ve Ter'den henüz söz etmedim bile!!

Meşhur "Aşk-ı Memnu Durum Şeması"nı her kim icat ettiyse kendilerine sonsuz duacıyım şu an.
"Gerçek Aşk" denilen o kutsal kavramı anlatmakta hiçbir şey daha açıklayıcı olamazdı!


-------------------


Bu iki çok basit örnekten ilki uzun süredir aramakta olduğum fakat örneğine ömür billah rastlayamadığım, içinde "kıç, lanet olsun, fak yu" kelimelerinden en azından birinin geçmediği, "dilini karşındakinin gırtlağına sokarak öpüşme teknikleri, Çocuk Yapma Sanatı, Yatakta Kucak Dansının İncelikleri, On Dakikada Orgasm Taklidi Yapabilme" gibi mühim konulardan hiç olmazsa birini içermeyen film arayışımda suratıma tokat gibi çarpan hatta çok afedersiniz "tüm masum duygularımın ırzına geçen" bir film olması hasebiyle beni çok derinden etkiledi.


İkincisi ise zaten Türkiye denen "Yitik Cennet"teki her yaşam formunu, hem de böyle gözlerine soka soka, zorla etkilenmek zorunda bırakan bir örnekti.


Gerisi ne mi?
Bir film edasıyla geçen reklam kuşağında bile görmediğimiz zaman şaşırdığımız bilumum şeyler...


Zaten düşünmedim değildi hani, Küçük Kadınlar diye gayet güzel bir sübyancı porno çekilebilirdi, neden olmasındı? Onun da yolu yavaş yavaş alınmaya başlanmadı mı zaten?



Yada kıro bir arkadaşın "Narinim Narişelim, tenhalarda kaynaşalım" diye dört döndüğü bir dizi vardı adı neydi unuttum, o da hiç fena değil...



Herhangi bir müzik kanalında yayınlanan herhangi bir şarkının herhangi bir klibini hatırlamak da yeterli bazen! Neticede herkesin fantezisi değil midir, ünlü biriyle masumca oynaşabilmek? Hem niye mahrum kalalım ki groupie kültüründen?



Çünkü en az bir adet seks, muhakkak on adet kıç ve zevke göre yanında servis edilecek Tanrıya sövme olmadan iyi bir şov sergilenemiyor!!..

----------------------


Tüm bu oyalama ve utana sıkıla bir türlü söyleyememe anlarından sonra asıl söyleyeceklerime gelecek olursam;


Asıl sorunum neymiş cancağızım biliyorsun mu?


Evet, o lanet olası zenci kıçım kafam kadar büyükmüş!


Ama ayrıca, bunca zamandır hep sorup duruyordum ya hani kendi kendime, aşk konusunda neden bu kadar başarısızım, neden hiçbir şey yolunda gitmiyor diye ya...


Sorun buymuş demekki!
Aşk dedikleri şeyi birazcık yanlış anlamışım, "make me wet" inlemelerini ince ve tüylü bir kırbaçla susturmam gerekiyormuş meğerse...


----------------------

Şimdi müsadenizle kusmaya gidiyorum.
Sevgiyle aşkla falan kalmayın, aman ha!!!

(^_^)



---------------------

Amme hizmetidir: Yayın, yaydırın, yardırın, saldırın!!!

Yapasım Var

Pek çok şey yapmak istiyorum, üstelik bunların tamamından fazlası sırf eğlence olsun diye yapmayı istediğim, zorunlu olmayan, boş ve beleş işler ama üşengeçlik bir kere ruhunu sardı mı insanın, işemeye bile Limuzin ile gitmek istiyor, onda da şoför ile...


---------------------



1) Üç yıldır kafamda zirilyon tane film projesi canlandı, bazıları sadece fikir olarak kaldı, daha azı kağıda döküldü, daha da azı için hazırlık yaptım, hiç biri için harekete geçmedim. En azından bir ikisini yapmak istiyorum. Şöyle biraz Sin City tarzı birşeyler canlandı kafamda bu aralar, aslında gayet basit de gözüküyor ama işte... Üşeniyorum, o halde yarın.

2) İri yarı, bildiğin Shrek bir yapım olmasının yanında bir kuş tüyünü kaldıramayacak kadar da halsizim, azıcık kendimi geliştirmek istiyorum. Azıcık kalıbımın adamı olmak istiyorum. Koyup falan etmek istemiyorum ama kodum mu da oturtmak istiyorum.

3) Eskiden en haşin devlet dairelerinde bile arzulanan bir dosya düzenim vardı, bir süre sonra ne olduysa elimi iyice altıma saldım, boşverci oldum, sonunda bilgisayar da kafayı yedi, odam da çarşamba pazarına döndü. Etrafı da, sevgili bilgisayarımı da bir çekip çevireyim istiyorum.

4) Bilgisayarımı biraz daha geliştirmek istiyorum. Bin yılda bir sağlam bir sistem topladım diye sevinirken her seferinde ekonomiye kaçmak zorunda kalmak beni deli ediyor.

5) Bir zamanlar deli gibi arayıp da bulamadığım, zamanında izleyip de anlamadığım, çeşitli sebeplerden nasip olmayan tüm filmleri, şarkıları bulmak istiyorum.

6) Brutal ve scream vokal yapmak istiyorum. Eskiden tenor olmaya özenirken kendime yeni bir özentilik konusu bulmam, ruh sağlığım hakkında derin şüpheler doğursada...

7) Hadi brutal mrutal geçtim, şöyle fiyakalısında bir sesim olsun, en azından şarkı söylerken detone olmayım o da yeter. Şarkı söylemek istiyorum abicim ben yaaa!!!

8) Fazla karışık olmayan, yapabileceğim, zor olmayan, hayatımı mahfetmeyen bir iş istiyorum. Parası varsın fazla olmasın, nohut oda bakla sofa yaşayıp gidiyorum zaten.

9) Eskiden en özendiğim yaşlar 24-27 arası yaşlardı. Şimdi ise 23'üme girmek istemiyorum, zaman dursun istiyorum, daha fazla büyümek istemiyorum. Ciddiyim, gerçekten çok ciddiyim!!!...

10) Vakti zamanında çevrem olup biten, fakat doğal olarak hiçbir zaman farkında olmadığım herşeyi öğrenmek istiyorum. Dedikoduysa dedikodu, laf aramaksa laf aramak... Herkesin bilip de benim Sağır Sultan bile olamadığım gerçeği sinirlerimi çok bozuyor! İşe, İlkokul 3'teyken etrafımda olup biten bilumum sapıklıkları öğrenmekle başlayabilirim.

11) Unutmayı nasıl oldu da becerdiysem öğrenmeye hazır başlamışken, affetmemek denilen şeyi mucizevi bir şekilde keşfetmişken, devamını da getirmek istiyorum.

12) Aynı zamanda kendime haslet bildiğim bilumum çocuksulukları da kaybetmemek istiyorum. Nasıl olacaksa!...

13) Birileri beni bulsun istiyorum, aklımı okusun istiyorum, beni istesin istiyorum, benim onu isteyebileceğim her şekilde beni istesin istiyorum.






Ve evet sevgili filozofcu amca, istemek başarmanın yarısıdır, inanmak da başarmanın yarısıdır, çalışmak da başarmanın yarısıdır...


Ve yine evet;
Yumurtanın sarısı, gitti pip.....


Neyse(^_^)

------------------------






Öküzleme Metal

Anırsam, sesimi duyar mısınız ahırlarda?
Dokunabilir miyim göz yaşlarınıza toynaklarımla?
Bilmezdim samanların bu kadar sıcak,
Küspenin bu kadar lezzetli olduğunu,
Bu ahıra düşmeden önce......


Bir yer var cehennemin dibinde, biliyorum!
Her türlü dışkıyı savurmak mümkün,
Epeyce yaklaşmışım, yumurta gibi kapıyı tıklatıyorum,
Gübreleyemiyorum...


Syrano Myrano Bağrıkabarık

----------------

 

----------------

İzinli yada izinsiz kopyalayanları yapıştırırım! Bu benim depresyon şiirim, gidin kendi saçma depresyon şiirinizi kendiniz kasın, alla alla; tabii bu kadar saçmasını kasabilirseniz...

Katli Vacip Zamanlar...

Şimdi efendim şöyle ki...


İnsanın bir eşref saati vardır, bir de eşşşşşşşek saati vardır derler. Doğrudur, eyvallah..


Herşeyin bir yeri bir zamanı vardır derler, ona da hay hay...


Amma ve lakin, zamanında olması gerekip de olamayanlaradır yakarışım a dostlar.


--------------------------


Emeklemeye başlamadan koşmaya, konuşmayı öğrenmeden gangsta-rap yapmaya, yumurtayı kırmadan omlet yapmak isteyenlere karışmıyorum, herkesin derdi kendine...


Ve fakat neden zamanında olması gereken şeyleri zamanında gerçekleştirememek bu kadar acı oluyor onu da anlayamıyorum!!!


Zaman öldürmeyi bu yüzden çok seviyorum belkide.
İş zamanında işime, eğlence zamanında eğlenceme köstek olan iç ve dış mihraklar yüzünden ne akıl kaldı bende, ne uyku düzeni, ne yaşama hevesi, ne aşk, ne iş, ne para!


Oysa insan çalışacağı zamanı da bilmeli, yeri geldiğinde de eğlenmeli.
En azından kullanma klavuzumuzda yazan bu.
Ama yanlış kullanımdan dolayı servise götürmek mümkün değil.

Dedim ya, zaman öldürmeyi çok seviyorum artık.


Keşke hiç iş güç olmasa, mümkün mertebe kulaklıkla dolaşsam, Otep abla böğürse, Rammstein'cı abiler geceleri ateşi harlasa, sonra yeni filmler indirip, izleyip, ağlaşıp gülüşsem...

Hem zaten, çok sevdiğim bir arkadaşımın dediği gibi:
"Ne olacaaaadı yaa??"

Zamanında aşkın ne olduğunu öğrenemeyip şimdi kıytırık dizelerle güya üstü kapalı ama esasen gayet bariz bir şekilde sevgili arayışına girmeyeceğim de, günde 25 saat dilinden zerre kadar anlamadığım yabancı grupların şarkılarını dinlemeyeceğim de, "ya birgün şu olursa, ya birgün bu olursa, ne süper olur, ne manyak olur, ne a-acayip olur" diye hülyalara dalmayacağım da, ya ne yapacağım he güzelim?

Dersi derste öğrenmek gerektiği, insanı ifrit eden matematik öğretmenlerinin, belki de hayatları boyunca söyledikleri tek doğru söz olabilir!!!



Gerçi hiç birşey için geç değil ama zamanın değerini bilemeyince öyle avucumdan kaçıp gidiyormuş gibi geliyor bazen.


Yoksa niye 22 yaşında olmam, yolun yarısına gelmiş olduğumu düşündürsün ki bana?
Daha yaşım ne başım ne yani?


Bar filozofu Teoman emminin "şimdi ölmek istemem" derken tam olarak neyi kastettiğini daha iyi anlıyorum galiba...


Hayır Azrail geldikten sonra istersen dün ölmek iste, istersen hiç ölmek isteme, zerrece tınmıyor ama işte...


-------------------------


Ekmeğimi, suyumu verse biri; bir de elimdekileri koruyabilmeme garanti verse, ailemin yıllarca zirilyon tane sıkıntı yaşayarak bedelini zaten ödedikleri şeyleri gasp etmeyeceklerine ikna olabilsem... Yeter bana yani, öyle bakımı zor bir yaratık değilimdir...



Acı çekmem gereken zamanlarda işin dışında tutulmaya çalışılmasaydım, mutluluğu en çok hakettiğim zamanlarda dürzünün biri gelip babamın canına, annemin onuruna, benim bir damlacık kalbime kastetmeseydi...


Belki şimdi hiçbir suçu günahı olmayan zamanı katletmek için bu kadar çok hevesli olmayacaktım...


Ve suçu kendime atacaktım beybi!!!


-----------------


Şöyle çok feci yakışıklı olsam veya para bende olsa da hayattaki tek derdim onu nereye harcayacağım olsa belki tüm bu yazdıklarım da dert olmayacaktı...

Çalışıp kazanmalı ama değil mi?
Tabii ya, her sahip olan kişi de çok çalışıp kazandığından o kadar kıymetini biliyordu zaten!



En güzeli, zamanımı güzel güzel katletmek ya.
En azından diğer pek çok zaman öldürme yönteminden daha az masraflı şeyler yapıyorum, kendi hatalarımı başkalarına yüklemeye çalışmıyorum, hatta başkalarının hatalarını da üstüme alarak vatana millete de hayırlı işler yapıyorum!


---------------------------



Yedek subay mı olacağım?
Hamsi kavağa çıkarsa neden olmasın!...


Evlenecek miyim?
Kurtlu bakla olduğumu onurlu bir şekilde kabul ettiğim zaman!...

Dünyaya karşı dimdik durup, hayat yolumda emin adımlarla yürüyecek miyim?
Üşeniyorum, o halde yarın...


------------------------------





.: Cemaziyülevvel - 2. Bölüm :.

Yoğun isteksizlik üzerine, ikinci bölüm...


  • Lisedeyken  bu "Mısırlı" olma işi epey sükse yapmıştı. Bir dönem adımı bile unutmuştum, herkes bana "napan len mısırlı" diye seslendiği için... Ben de bayaa kaptırmıştım kendimi. Roots (Kökler) dizisindeki gibi geçmişimi araştıracaktım, sonra atalarımın topraklarına geri dönecektim. O zamanlar sülalemizdeki 70 küsür kişi içindeki tek "Mısırlı" bendim ya çünkü...

  • Zamanla o istek söndü tabii.. Şimdi kim Arapça öğrenecek, kim o yaşantıya kendini adapte etmeye çalışacak, daha iki satır matematik çözemeyen bir lise öğrencisi ne yapacak gurbet ellerde... Düşündükçe en iyisinin kıçımı kırıp olduğum yerde oturmak olduğuna kanaat getirdim... Daha bu ülkede doğru dürüst bir sosyal hayat kuramazken ne yapacaktım İskenderiye'de allasen?

  • Ama eğlenceliydi, başta sadece hava atmak için işe yararken zamanla ciddi ciddi bilgilenmeye başladım işin tarihi, kültürü konusunda... Dedim ya, eğlenceliydi... Artık okuduklarımla, öğrendiklerimle gitmiş kadar oldum, o da yeter...

  • Lise'deyken sanırım hala Power Rangers'a ve Pokemon'a inanıyordum. İnanmasam bile gerçekmiş gibi davranıyordum. Bildiğiniz çocuktum işte.

  • Çocuk demek biraz eksik bir tanım olurdu. Salak ve yarım akıllı da diyebilirdik tabii... Ama saf bir salaklık :) Hayata karşı çok cahildim o zamanlar. Gerçi şimdi akıllandım da ne oldum?

  • Bilgisayarım olmadığı zamanlar ne yapıyordum hiç hatırlamıyorum. Gerçekten; resmen hafızamı yokluyorum... Evden de çıkmazdım pek, zaten o şehir senin, bu okul benim taşınıp durmaktan mıdır nedir, pek oyalanacak şey arayışına da girmemiş miydim nedir... Allah'ım sen bilgisayarımı koru!

  • Sanki kendim çok matah birşeymişim gibi oturup insanları izlemeye, davranışlarını anlamlandırmaya bayılırım. Sanırım babamdan aldım bu huyu. Babam psikolojiye bayılır ve beni öncelikle kendi hareketlerim konusunda hep eğitirdi. Sonra işin sosyal yönüne bir girerdik... Çıkamazdık ömür billah :)

  • Ama gözlemlerim, yorumlarım beni hiç yanıltmadı. Hatta her geçen gün daha da ilerleme kaydettiğimi düşünüyorum... İnsanların maskelerini, kirli çamaşırlarını, çamaşır selelerini falan ulu orta meydana sermek gibi şerefsizce bir huyum yoktur, tüm yorumlarımı sadece kendime saklarım... Lakin milletin maskelerini kendi içimde düşürdükçe o maskeleri onlardan alıp kendime takıyormuşum gibi hissetmekten de alıkoyamıyorum kendimi!

  • Bazen herkesin gözü benim üzerimdeymiş gibi hissediyorum, bazense sokakta çırılçıplak dolaşsam bile kimsenin beni farketmeyeceğini düşünüyorum.

  • Ve evet!!! Ben her ne kadar aksini söylemeye çalışsam bile bilinçten yoksun veya zeka seviyesi eksilerde olan tek hücreli bir canlının bile benim hakkımda ne düşündüğü çok önemli benim için!!! Neden önünden bile geçmediğim zeka özürlü biri o kadar kişi içerisinden tutup da bana "gonuşma leyn mal" dedi? Niye başkasına demedi? Madem aklı yerinde değil, neden başkalarına da demedi arkadaşım? Ben ne yaptım ki bu lafı hakedecek? Niye ben, neden ben, niçin ben, böhüüüü, hüngüüüürrrr.... Evet ağlıyorum, gözüme birşey de kaçmadı :..(

  • Kaldı ki aklı başında insanlar, sözlerine değer verdiklerim bir yana, sevmediğim, hatta nefret ettiğim insanlar...

  • Ama benim laflarım kimi ne kadar enterese ediyor hiç bilemiyorum. Çoğu kez bu yüzden haklı olduğum tartışmalardan cayıp ortamı terketmişimdir.

  • Siyasi, dini, mini, falanik, filankolojik konularda ve en önemlisi zuhahapatoloji hakkında artık sadece kafa dengi insanlarla konuşmak istiyorum. Başkalarının ön yargı duvarları boyumu aşıyor; kollarım yorgun, ben de tırmanıp onları aşamıyorum. Bazen o duvarı aşsam da arkasında iki kelime konuşabilecek bir insan bulamıyorum. Sonra da "vay Syrano, niye duygularını paylaşmıyorsun, vay Syrano sendeki bu özgüven kaybı nereden kaynaklanıyor, vay Syrano neden tenceremin dibi tuttu" gibi sorularla beni didikliyorsunuz. Aha canlarım bu yüzden işte... Sen o tencereyi ateşte bırakıp içeride Aşk-ı Meşru izlemeye gidersen o tencerenin dibi de tutar, Ednan Bey'in konağı da yanar tabii!!!

  • Duyulduğu zaman beni utandıracak, insanlardan kaçmama sebep olacak, beni rezil edecek şeyler... Sanırım bir iki tane var... Ama onlar da büyük ihtimal benim kuruntularımdır. "Ya benim hakkımda kötü düşünürlerse, yani beni kınarlarsa" diye kendimi yeyip bitirme huyumdur belki beni böyle düşündüren. Ama yine de duyulmasın, bilinmesinler. Serde asalet var, beyefendilik var, ı ıh, cıx, olmaz. :)) Benim gibi insanlar mümkünse işememeli; çok zorda kalırsa da fındık kadar yapmalı :)))

  • Lisedeyken adım bir "malum" kızla anılmış benim ruhum bile duymadan. Her ne kadar iş işten geçtikten sonra olsa da bir arkadaşım o konuda beni uyarmıştı, benim "yuh, nooluyoruz yaa" tepkilerim arasında ... O günden beridir bilhassa "mimli" hatta ecnebilerin deyimiyle "popular guy" veya "cheerleader girl" tarzı kişilerle bir arada bulunmamaya çalışıyorum. Fakat oldu da temasa geçmem icap etti... Eh, dedim ya, takacak maske çok :))

  • Periyodik olarak her iki yılda bir romantik birşeyler yaşıyormuşum gibi bir fikre kapıldım. Artık ya o "romantizm" anlayışım ben kendi hüsnü kuruntumdur, ya zannettiğimden çok daha güzel anlar yakalıyorumdur da bunun farkına varamayacak kadar körümdür, yada tüm bunlar bir çelişkidir... Bilemiyorum... Fakat eğer yaşadıklarımdan çıkardıklarım doğruysa 2010'un Eylül - Kasın ayları arasında karşınıza paçalarımdan romantizm akar bir şekilde çıkabilirim, demedi demeyin... Ha ondan önce de olabilir, sonra da olabilir. Hatta önce olması canıma minnettir vesselam :)))

  • Hayatımın bir bölümünde ise, (neyseki periyodik değil bu) herşeyimin alt üst olduğu, insanların beni yanlış anladığı, işlerimin yolunda gitmediği, kabusların, hayalkırıklıklarının başıma üşüştüğü dönemler oluyor. En yapmadığım şeyler başıma geliyor; sebepli veya sebepsiz, haklı veya haksız azarı ı yiyorum, birileriyle tartışıyorum ve bağları koparıyorum. Aslında bazıları gerçekten yerinde oluyor ve bir daha da görüşmüyorum onlarla ama kalbini kırmak istemediğim insanlarla da olabiliyor bu bazen, neyseki ikimiz de dayanamayıp hatalarımızı itiraf edebiliyoruz... Bazen çok kıytırık sebeplerden yanlış anlaşılıyorum ve buluttan nem kapabiliritem yüksek olduğu için hayatı kendime zindan edebiliyorum.... Neyseki en uzunu iki ay sürdü bu dönemlerin... Gerçekten çok berbat hissettiriyor!


  • Herkesi birilerine benzetme gibi bir huyum olduğunu biliyor muydunuz? Hele ki eğer ilk defa tanışıyorsam sizinle, size söylemesem bile muhakkak daha önceden gördüğüm birilerine tıpatıp benzetmişimdir sizi, hiç merak etmeyin... Bazen aramızdaki samimiyeti geliştirip veya geliştirmeyi de bekleyemeyip size de söylüyorum ama her zaman değil... Aslında öyle çok hoş bir huy da değil ama... Ne bileyim işte, eğlenceli oluyor :)

  • Şu güne kadar yapabildiğimin en iyisi "abi şarkı mükemmel yaaa, 7/24 dinliyorum" dan ibaret. Oysaki sevdiklerimle şarkı dinlemeye bayılıyorum ben ve bundan daha ileriye gitmek istiyorum. Hiç bir "dostlar" grubuyla müzik dinleme imkanım olmadı. Hayatımda sadece bir kere, 2006 yılında Şebnem Ferah konserine gitmiştim, onda da arkadaşlarımın geleceğine güvenerek... Lakin buluşamadık bir türlü; onda bile yalnız gittim. Bugüne kadar kimse benim için bir şarkı istemedi, bana şarkı armağan etmedi, sevebileceğim bir şarkıda beni davet etmedi. Dahası hayatımda hiç dans etmedim! Dans etmeyi çok istiyorum oysaki. Mümkünse sevgili kişiyle tabii, ama dansımsı hareketler yaparak bir grupla "çılgın atmak" da güzel olabilir benim için :))

  • Hasılı, çok isterdim sevgiliyle dans etmek, "bizim şarkımız"ı bulmak, her çaldığında birbirimizi hatırlamak...

  • Yaş 35 ise ve yolun yarısı ediyorsa... 25 yaş da 50. yaşın yarısı eder. Ve neredeyse 25 olacak yaşım göz açıp kapatıncaya kadar geçtiyse, diğer 25 yıllık kısmı da aynı hızla geçebilir demektir. Yaşlanmadan istediklerimi gerçekleştirebilecek, gençliğimi değerlendirecek fazla zamanım yokmuş gibi hissediyorum bazen.

  • İşte bazı konularda bu kadar tedirgin olmamın nedeni de bu... İlk defa şimdi düşündüm bunu; sanırım yaşlanmaktan korkuyorum!

  • Yıllar önce annemin öğretmen olarak çalıştığı bir okulda bir sene okumuştum. "Öğretmen çocuğu" olarak arkadaşlarım arasında aldığım nefesin bile millete batıyor olması bir yana diğer öğretmenlerim de bana karşı pek bir adil (!) davranıyorlardı. Hele bir tanesi, dünyanın en ucuz ve en inanılması mümkün olmayan espirisi yüzünden "(arkadaşlar,diğer sınıf sizin hakkınızda plan yapıyor, sizi başbakanlığa şikayet edeceklermiş" gibi bir espiri yüzünden, alın onu da söyledim işte) beni ağzından tükürükler saça saça, dünyadaki tüm fitne ve fesadın sorumlusu olarak beni gösterircesine 3 ders saati boyunca iki sınıfın önünde de azarlamıştı.

  • İşte o gün kendi kendime, böyle sıkıntılı anlarda nasıl soğuk kanlı kalıp, nasıl o anların hızlıca geçmesini sağlayabileceğimi keşfetmiştim!

  • "Evet, tamam, pekala, bu an yaşanacak, bu kesin, kurtulmak imkansız. O halde ben şimdi ben bir süreliğine gidiyorum, filmi burada kestim, içeride ne olacaksa olsun, kim ne halt ederse etsin, ben burada yokum nasılsa... Tüm bu keşmekeş bitince ben geri gelirim, kaldığım yerden devam ederim..."

  • Aklımı ve kendimi, böyle düşünmeye çalışarak o kadar çok sıkıntı verici ve günler süren belalardan, hatta işkencelerden korudum ki, hayret edersiniz! Dayanabilirseniz siz de deneyin, belki işe yarar...

  • Çok yakın bir zamana kadar, bu hayatı tam bir komedya olarak görüyordum. İçinizden bazılarınıza demişimdir belki: "Yukarılardan biri oturup bizi film gibi izlese, kimbilir ne kadar gülerdi, kahkahalardan yıkılırdı herhalde" diye... Biri kaza kurşununda öldü mü, biri sevgilisinden ayrıldı mı, birinin canı tehlikeye mi girdi, ben hayatım boyunca yapabileceğim en büyük hatayı mı yaptım, çok kötü bir olay mı yaşadım? Hem de böyle püsküre püsküre gülerdim.

  • Hayatımda ilk defa, hem de hiç de öyle hoş olmayan bir şekilde ölümle tanışınca kendime geldim. Kendime gelmem için illaki bir ölüm mü olması lazımdı bilmiyorum ama en azından içimdeki bu gerizekalıca fakat karşı koyamadığım gülme halini sildi. İyi de oldu. O gidiş, gidiş değildi...

  • Bir filmde esas oğlan "ölümden bu kadar çok korkuyor olman, yaşama ne kadar bağlı olduğunu gösterir" demişti. Genelde böyle özlü söz arşivleri yapmayı sevmem, yapmacık bulurum çünkü. Fakat o söz çok hoşuma gitmişti... Ki etkilerini de Şekil-A üzerinde görmeye başladım. 


  •  Gerçekten hayatı seviyorum. Ve kardeşim gibi gördüğüm birinin de bana söylediği gibi: "Biz insanlar boş ve kıymetsiziz, bu hayat çok değersiz diye bir şey yok! Tam tersi, hayat çok değerli, bizler çok değerliyiz."

  • Ama bunun yanında kendimi başkalarının gözünde de değerli kılmayı çok istiyorum. Dediğim gibi, başkalarının benim hakkımda görüşleri o kadar önemli ki... Niye geçimsiz, sevilmeyen, başına buyruk biri olarak anılayım ki?

 --------------------

Belki daha sonra tekrar kontinyut...
Kim bilirtinyut?


--------------------




Endoplazmik Retikulum Suçlu Olmayabilir!...

En azından benim bir suçum yoktu! Gerçi cezalandıran da olmadı ama...


Ellerimle birşeyler yapardım ben, pek de eğlenceli olurdu. Bazen saatlerce sürerdi, bazen 35-40 dakika, bazen bir çay içimi kadar...

Bugün tekrar hatırladım, özlemişim yapmayalı.


Adamcağızlar bas bas bağırarak ders anlatırken ben oturur onunla ilgilenirdim.
Etrafımdakiler de bakardı, hatta onların da hoşuna giderdi. Tıpkı benim şimdi, yaparken ne kadar mutlu olduğumu hatırlamam gibi...


Kafama estiği zaman, istediğim gibi resim yapmak ne kadar eğlenceli, ne kadar güzeldi be!...


----------------------


Genellikle, hani şöyle bir insandan biraz daha büyük ve üstünde tek bir palmiye ağacı bulunan bir ada çizerdim.


Neden bilmem ama rüyamda bile bazen o resmi çiziyorum. Çizmesi kolay olduğu için de olabilir belki ama o kadar tatlıydı ki!

En çizemediğim şeylerden biri yüz olduğu için insan resimleri çizemedim hiç. Olsa olsa hep arkadan görünüşleriyle çizdim, yüzlerini örtülü çizdim, hatta doğuştan yüzleri yokmuş gibi çizdim.

Ama yüz çizmeyi isterdim.
İnsanların yüz ifadelerinde, sol kaşın hafifçe seyrimesinden bile sayfalarca anlamlar çıkartan biri olarak, eğer yüz çizebilseydim neler neler çıkartacağımı hayal bile edemiyorum.


----------------------

En son karla kaplı orman içerisinde bir avcı resmi çizmişim. Yanımdaki arkadaşımla bin tane senaryo yazmıştık o resimle ilgili.

Dersimiz de "Türk Vergi Sistemi"ydi yanlış hatırlamıyorsam.


Ondan önce çizdiğim bir resmi, tesadüfen bir arkadaşım görmüş ve konusu çok hoşuna gitmişti. İlk bakışta garip kanatları olan iki şahsın birbirine sarılması gibi bir şeydi; hatta belki onu bile anlatamayacak kadar basit bir resimdi, fakat "paçayı şeytana kaptıran melek" konseptini ilk anlayan o olmuştu.


Canım benim, gelen geçen herkese sormuştu "sence bu resimde anlatılan olay nedir?" diye, sonra da dayanamayıp, daha cevap gelmesine fırsat kalmadan, "bak bu şeytan, bu da melek, bir hata edip ona güvenmiş, şimdi şeytan onun tüylerini nasıl yoluyor bak bak bak..." diye anlatmıştı.


Resmim hiç de iyi değildi, fakat benimle ve benim yaptığımla ilgilenilmesi, takdir edilmesi hoşuma gitmişti.


Yoksa sınıfımızda stilist de vardı, teknik ressam da, karikatürist de...


----------------------

Keşke hayat hep öyle olsaydı,
Ben bir kenarda sessiz sakin resim çizmeye devam etseydim.
Dışarıda kar yağsaydı.
Önümde oturan kızla dersi feci espirilerle kaynatsaydık.


Okul hayatımı, zaman içinde anlamaya başlasam ve eskiden inkar etsem bile bildiğin "inek", inek olmasa bile ineğe hayli yakın bir formda geçirmiş olsam da, son iki üç yılımı güzel anılarla bitirdiğime inanıyorum.


İşte bu yüzden de o günleri daha çok arıyorum.
Keşke biraz abartsaydım o zamanlarda...


Çünkü artık beraber abartacak kimsem yok. Yalnız başına abartmanın sonunun da karakolda veya akıl hastanesinde geleceğini biliyorum.


Sen, okuyan arkadaş.
Benimle havadan sudan resim yapar mıydın?


----------------------


Neyse, en azından sevgiyle kal 
(^_^)


----------------------