Köpeğin Pavlov'u

Şimdi efendim bilen bilir (saçma fakat hoş bulduğum sözlerden biri),
Vakti zamanında köpek adında bir psikolog mu, psikiyatr mı, bilim adamı mı, deli doktoru mu ne, ondan varmış. (Ki burada köpekleri, psikologları, psikiyatrları, bilim adamlarını ve deli doktorlarını tenzih ederim...)

Bu köpek, şimdi çoğumuz için psikoloji derslerinde sınav kağıdına cevap olarak yazmaktan başka pek bir işlevi olmasa da, insan davranışlarından bazılarını çok süper (Süper? Evet süper, bilimsel bir tabir...) bir şekilde açıklayacak bir deney yapmış.

Köpek, Pavlov adında bir insanı bir düzeneğe bağlayarak bir kaç ay boyunca, her zil çalışında önüne bir kap yemek koymak suretiyle eğitmiş.

Uzun süren eğitim sonucu Pavlov, artık her zil sesi duyduğu zaman, önüne yemek konulacağı gibi bir güdüye sahip olmuş.

Neticede kendini bu duruma o derece adapte etmiş ki, bir süre sonra zil çaldığı zaman önüne yemek gelmese bile karnı acıkmaya, ağzı sulanmaya başlamış.

İşte böylece, davranış bilimlerinde "Refleksli Şart" dediğimiz, vücudun sonradan eğitimle bile olsa belirli uyaranlara karşı belirli tepkileri veriyor olması durumu resmen kanıtlanmış...

Bu durumdan en çok, ekmek elden, su gölden yaşayan Pavlov ihya olmuş, o ayrı...

Tabii bir de Pavlov'un neslinden olan bendeniz...

---------------------

Her seferinde fazlasıyla ekonomiye kaçmak suretiyle üç farklı bilgisayar sahibi oldum efendim.

Günümüz şartlarıyla değerlendirecek olursak;

Birincisi, yaşadığım şehir şöyle dursun, ülkem sınırlarında bile bir eşini görmenin zor olduğu bir yapıya sahipti. Güç kaynağında, şimdi şu mor ışık yaymak suretiyle sinerk, böcenk gibi bilumum haşaratı elektirink vererek mefta eden sinek öldürme makinelerinde gördüğümüz, minicik, camdan tüp şeklinde bir sigortaya sahipti.

Pentium II bilmem kaç megahertz dolaylarında bir işlemciye, 8 bitlik bir ekran kartına ve MachOne adında, markasız Çin mallarından bile daha markasız bir ses kartına sahipti.

Şu an evin kömürlüğünde, tozdan, nemden, etrafındaki böceklerden güç alıp, kendi kendine evrimleşerek ilkel bir canlıya dönüşmeye terkedildi.

İkinci bilgisayarımı, Serious Sam (sahi ne deli manyak oyundu o, hala bazen oynarım :) ) adlı, o zamanlar için yine ortalama bir sistem isteyen bir oyunu oynayabilmek için şeetmiştim. Pentium III sanırım 800 megabilmemne işlemcili, o zamanlar sahip olmak için kıç uzvumu yırttığım 64MB'lik Nvidia ekran kartlı, 512MB RAMli vs vs vs...
Odamın bir kenarında güzel güzel fazlalık yapıyor ve bu yazının konusunu teşkil ediyor kendileri.

Üçüncüsünü de bundan neredeyse 2 yıl önce, Acer Aspire 5720G almak suretiyle edindim. Yıllarca deveyi sırtımda taşıyarak ettiğim yolcuğu artık altımda bir roketle devam ettiriyorum derken...

Eee ne de olsa sakınılan göze çöp batacağı içün, daha ekranındaki plastik korumayı bile sökmediğim güzelim meret, durduk yere, "bak abi az sonra bozulacam ben, belki uzun bi süre görüşemeyiz, hakkını helal et" bile demeden cartayı çekti, ıskartaya çıktı, fossukladı, nanayı yedi, mortingen strasse oldu, işini 66'ya bağladı, vattırı, vızzırı...

---------------------

Ve eveeeettt...
İşte konumuz da burada başlıyor canım okurcu.
Düttürü için Leyla, Bush için Irak, Tom için Jerry, Red için Kit neyse, ben gibi evden çıkmadan yaşamayı kendine düstur edinmiş, halim selim, ensesine vur lokmasını al bir insan için de bilgisayar o anlama geliyor.

Hasılı tekrar ikinci bilgisayarıma, emektarıma, görece en uzun kullandığım elektronik cihaza, sevgili buhar makineme tekrar dönüş yaptım.

Ve herşey böyle başladı...
Hın hınnn... Hın hınnn... (Gerilimli kalp atışı efektisi..)

---------------------

Daha açılışta eski alışkanlıklarıma gidiverdim birden.

Harddiskin ses çıkartabilecek bir canlı olduğunu tamamen unutmuştum o zamana kadar. Oysaki o anda, "hah şimdi tık edicek, üç saniye ses gelmeyecek, hah şimdi bir tık daha duyulacak, Bios ekranı gözükecek, çattt... dırılı dırırılııllll sesi gelince Windows yüklenmeye başlayacak..." demeye başladım içimden.

Eskisinden tek farkı, power düğmesine bastığım anda fanın resmen kustuğu toz topraktı! Belki de o fanın pervaneleri arasına zavallı bir örümcek yuva bile yapmıştı, kimbilir...

Gerçi o kadar süre boş bıraksan, ben daha fazla tozuturdum ortalığı, hak verdim yani şimdi!

Sonra sandalyeyi çekmemle birlikte, kendimi lisede hissetmem bir oldu.

Sanki arkadaşlardan birinin yıllık ödevini yazmak üzere oturuyordum.

Dahası yarın bir arkadaşım bana komik dublajlı filmlerden birinin cd'sini getirecekti ve onun için yer açmam gerekiyordu.

Üstümden, lise yıllarının buruk heyecanını atamadan, bu sefer "haydiii, yarına nasıl yetiştireceğim tiyatronun senaryolarını" paniği yaşadım.

Şu an tüm bunları yazmakta olduğum bu bilgisayarı en yoğun kullandığım zamanlar, lise arkadaşlarımın yıllık ödevlerini yazmakla, tiyatro kulübümüzün topladığı oyunları temize çekmekle ve en zor yöntemlerle en bulunmaz denilen mp3'leri indirmekle görevliydim. (Misal, Kazaa v. 3.4.5falanfilan Pro kullanarak: Usher - Yeah!, Yıldız Tilbe - Çabuk Olalım Aşkım indirdiğim ve okula kimsenin bilmediği, Tarkan'ın Yakalarsam Cıx Cıx'ının söylendiği Holly Valance - Kiss Kiss şarkısını tanıttığım için, milletin gözünde müzik gurusu ilan edilmiştim... Şimdi dinlemiyorum bile :) )

Ardından efendim, tahminimce kuyruklu piyano ile çalınmış olan WinME introsu (Aslında XP yüklüydü ama Windows Millenium'un açılışını çok seviyordum o zamanlar, o yüzden onu yüklemiştim :) ) duyuldu ve zamanında istisnasız her açılışta yaptığım, bilgisayar klavyesini piyano tuşesi gibi kullanan piyanist taklidini, o ana kadar tamamen unutmuşken, hiç öyle bir niyetim yokken, birden yapıverdim.

O dagılı dugulu notalar duyulduğu anda ellerim gidiverdi...
Gözümün önünde canlanan, o zamanlardakiyle aynı objelerle...

---------------------

Bu eski bilgisayarı çok kısa bir süre XP ile kullanmıştım.
Onun dışında hep daha eski sistemlerdeki alışkanlıklarım hakimdi.

Yani işletim sistemi olarak daha iki gün önce bozulan laptoptakinden zerre bir fark yoktu. O da XP, bu da...

Amma velakin eski günlerin kahrını çeken bu bilgisayarın başına geçince, artık madem uzunca bir süre yüzyüze bakacağız, neler takılıydı neler çıkılıydı hatırlayım diye, Bilgisayarım'dan Özelliklere tıklayım dedim.

"Aygıt Yöneticisi" başlığı, WinME'de, açılan pencerenin ortasında; XP'de ise en üstünde yer alıyordu ve ben bu yer değişikliğini bu bilgisayardayken bir türlü öğrenememiştim. Her seferinde elim ortaya gider, sonra göremeyip yine en yukarıya bakardım.

Aradan kaç yıl geçmiş olmasına ve benim de menülerin yerlerini artık biliyor olmama rağmen, eski dostumun karşısına geçince yine aynı karmaşayı yaşadım.

--------------------- 

Bir de orada arşivlenenler vardı tabii...

  • Elimdeki en eski dosya 17 Mart 2002 tarihli bir txt dosyası. Harfler kullanarak gittiğim bilgisayar kursunun resmini yapmıştım. Ama DOS tabanlı bir programlaydı, şimdi adını hatırlayamıyorum... GED miydi neydi sahi ya?
  • İlk indirdiğim şarkı Cardigans'ın Lovefool şarkısıydı. O zamanlar vokal hatunun kedi miyavlaması gibi gelen "lavvv mi laaaavvvvv mii, seeey deç çu lav mi, pırettteennnnn deç çu lav miiii" deyişi o kadar hoşuma giderdi ki... Yıllardır bir kere bile dinlemiyorum oysa. ( Daha doğrusu bu bilgisayarda kalan çoğu şarkıyı pek dinlemiyorum ya :) ) Geçmişi yad ettiğim şu an hariç tabii...

  • Benim çizgifilm, hayranlarının anime olarak olarak nitelendirdiği, her halükarda çok sevdiğim Pokemon vasıtasıyla tanıştığım arkadaşımla, o zamanlar yaptığımız MSN muhabbetlerinin kayıtlarını saklamışım. 2005 yılında başlamış tanışıklığımız...

  • O zamanlar MSN'in fazlasıyla basit, incecik, mavi renkli bir penceresi vardı. "Uff... Keşke windows görselleri (o zaman tema demiyoruz tabii) gibi yapsalar da hoş birşeyler görünse gözüme" diye düşünürken, aklım şöyle bir hatırlatma yaptı: "Belki bilmiyorsundur ama Saddam devrildi, İkiz Kuleler yıkıldı, hatta Yalova il oldu". Haydi hakkını yemeyelim, halen kullanan var MSN'in o versiyonunu. Ama Saddam hakikaten devrildi!
 
  • O zamanlar kendi kendime PowerPoint kullanarak dergiler yapmışım. Okuyucuları, annem, babam ve liseden, halen deli divane görüşmekte olduğum çok sevgili bir dostum olan, Sinazin (ne orijinal bir isim) adlı bir... Hmm... Şey deyim artık :))





  •  Bir arkadaşım, şimdi Flashdisk veya olsa olsa Filaş Bellek dediğimiz aparattan edinmişti. O zamanlar adına "Taşınabilir Harddisk" diyorduk. (Boru değildi, 256MB hafızası vardı!) Bir gün bana elindeki kliplerin bir listesini vermişti. (Resimde görmekte olduğunuz liste, hatta dosyanın adı da: "Alsana Yeni Full Klip Listem Seç Beyen Al") Sonra ben akşam okul çıkışında istediğim klipleri söylerdim, öteki gün sabah über teknoloji ürünü taşınabilir harddisk ile 3-4 tane gibi gayet bol miktarda klip atarak getirirdi, öğlen arasında eve gelir, bilgisayara atar ve yeni siparişlerimi belirterek iade ederdim. Hatta resmen network kurmuştuk o taşınabilir harddisk sayesinde! Şu an o listeye "acaba yarın ne istesem" heyecanıyla bakıyorum. Derken işin aslını hatırlıyorum, biz liseden mezun olalı yıllar geçti, o şu an Kıbrıs'ta okuyor, sakalları bile çıkıyor hatta!!


  • Piyanist taklidim dışında bir olay daha vardı. Elimi ne zaman fareye götürsem, klavyenin sürgülü masası ile üstteki masa arasındaki boşluk çok az olduğu için sürekli çarpardım. Bu yüzden nice parmaklarım uf oldu, nice tırnaklarım çıt oldu, nice canlarım acı oldu... Ve o zamanlar yaptığım yakarışı az önce tekrar yaptım: "Keşke arası daha geniş bir masa alsaydık..."

  • İndirilmek üzere listeye alınmış onlarca film, şarkı ve program linklerinin şimdi maalesef  %100 cortlamış hale gelmelerine, "şu adresleri kaydedeyim, çok hoş şeyler var" dediğim internet sitelerinin, hostlarıyla birlikte tarihe karışmış olmalarına, seneye lazım olabilir fikriyle indirdiğim 2008 İş Yılı Takvimine, gerçekten mükemmel bir düzene sahip dosyalama ve arşivleme sistemime değinmiyorum bile...
--------------------- 

Daha neler neler valla ya, okurcusum, neler neler...

Arşivci bir ruha sahip olmak sadece güzel değil, aynı zamanda buruk, hatta acıtan, hatta köskötü anıları da biriktirmeye neden oluyor tabii...

Bu vesiyleyle uzun süredir ilk defa, yıllarca peşine düştüğüm umutlarımı tekrar gözden geçirme fırsatı bulabildim.

Eskiden yazdıklarımla, hissetiklerimle, şimdi hissetiklerimi karşılaştırma imkanı buldum.

Yaşarken gözü kapalı evet dediğim şeyleri, yaşadıktan sonra tekrar değerlendirme fırsatı yakaladım...

Acı olan da ne biliyor musunuz?

Neredeyse hepsi için "eh valla iyi ki olmamış o iş, iyi ki bitmiş o muhabbet, Allah'a bin şükür kurtulmuşum o musibetten, ya bir de gitmiş olsaydım oraya, ya o zaman şöyle şöyle olmasaydı" gibi cümleler kurmuş olmam...

Biraz daha acısı da "resmen salakmışım, başkalarının beni enayi yerine koymasına şaşmamalı, ben kendimi enayi olarak lanse etmişim resmen, yahu bu iş böyle mi yapılır, hiç mi anlamadım bu hatayı, gerçekten bu kadar gerizekalı mıydım ben" diyerek dizimi dövmelere başlamam...

Gelecekte en acısıyla kendi belli edecek olan final kısmısı da, bundan fazla değil 5 sene sonra bile kendime, şu an yaptığım yakınmalarla yakınma ihtimalim, hala akıllanamamış olmam.

--------------------- 

Karl Marx da, bizim Hacı Hüseyin Ağa da görsel yönden sakallarıyla dikkat çeken kimseler. Hatta Pavlov bile! Ve sosyolojik açından sakallardan biri sol görüşlünün, biri sağ görüşlünün biri de entellektüel yaşayışlının sakalı.

Oysaki çıkan o şey, o ustura vurulmayıp düzenli şekilde uzatılan şey, kıl, tüy, saç, baş... Bildiğin sakal işte, anam babam sakal! İnsaniyeti bir kıl ile mi temsil etmeli yani?

Demem o ki;
Olay bilgisayarda değil, Necefli Maşrapada da değil, yine kendi içimizde...

Düşen her kar tanesine de bir anı yükleyebilirsiniz, en mübarek günlerinizi su üzerine yazmış da olabilirsiniz.

Önemli olan kar tanesi veya su üzerine yazılmış yazı mı peki?
Yoksa??? 

--------------------- 

Netice itibariyle (iki saattir gelemedim o itibara yalnız)


Acı - tatlı günler, uzun - kısa ilişkiler, zamanı geldiğinde yaptıklarımız veya yapmadıklarımız, niyetlerimiz bizi biz yapan...

Hepimiz onlar sayesinde bu günümüze geliyoruz.
Hangimiz doğar doğmaz tecrübe sahibi olabiliyoruz ki? 

Olabilecekler hakkında, başımıza gelebilecek şeylerin ağırlığı hakkında, yaşadıklarımızdan, yediğimiz kazıklardan yola çıkarak, yaşama karşı daha hazırlıklı olabiliyoruz.
Hangimizin içini yakan anıları yok ki?

İşte nacizane benim de, sabahın bilmem kaçında hatırıma gelen zirilyon tane şeyden bir kısmını okumuş oldunuz.
Hanginiz okudunuz ki :))

--------------------- 

Sizi güzel hissettiren şeylerden vazgeçmeyin, ama onların esiri de olmayın!

Sonra bir bakarsınız, evinize rahat bir uyku için aldığınız yatak size hükmetmeye, işinizi görmek için kullandığınız eski bir bilgisayar bile size emretmeye başlayabilir...

"Olacak O Kadar"ın  eski güzel günlerinde dendiği gibi;
Özleyin beni anacım, baaay...
(^_^)

--------------------- 

Aslında herşey irade meselesi!

Bugün Doğum Günümmüş Meğersem

Dünyaya hiçbir katkısı olmayan bir insandan söz edebilir misiniz?

Hiçbir şeye elini sürmeyen, hatta nefes bile almadan yaşayan bir insanın dünyaya etkisi düşünülebilir mi?

İşin aslı şudur ki,
O insan, aslında o olmadığı zaman meydana gelebilecek alternatif olayları değiştirdiği için bir şekilde dünyaya etki ediyor demektir.

Aynı şekilde o insan eğer yok ise, bu seferde eğer olsaydı meydana gelebilecek alternatif olayları önlediği için yine bir etkide bulunmuş oluyor demektir.

Amma ve lakin o kişi şu anda yoksa, onun varlığından söz etmek de imkansızdır!

Ve gerçekten de Clark Kent'in aslında Superman olduğunun anlaşılmamasını sağlayan şey taktığı gözlük ve saç şekli midir?
Louis Lane, koynuna aldığı bu adamın gerçek kimliğini anlayamayacak kadar embesil bir muhabir olabilir mi?

--------------------------

Az önce üniversiteye hayatımda ilk defa giriyor olmanın heyecanını yaşıyordum.

Daha dün "ilkokulu bitiremem, 6. sınıfa gidemem" diye zırlayan bir çocuktum.

Ondan önceki gün, ablam bana okula başlama hediyesi olarak bir org almıştı.

En önceki gün ise bundan tam 23 yıl önceydi...

Hakikten zaman neden bu kadar hızlı geçiyor?
Dahası neden bu kadar hızlı geçtiğini de, hep o bitmek bilmeyen dakikaların ardından anlayabiliyoruz?

--------------------------

Bir zamanlar en özendiğim yaşlardandı 23-26 arası yaşlar.

Neden bilmem ama bu sene hiç 23 yaşına girmek istemedim.

Korktum bayaa bayaa!

Neden bilmiyorum ama 23 yaşına girince başıma çok kötü birşey gelecekmiş gibi hissettim.

--------------------------

Adettendir, bir de muhasebe yaptım.

  • Ölümle müşerref oldum. Doğal sebeplerden olmayan, pek hoş gözükmeyen, kardeş acısı olarak tanımlanan türden.
  • Aslı astarı var mı bilmiyorum, sorduğum kimse bu konuda bana birşey söylemedi ama duygularımla, alışkanlıklarımla, yaşantımla çok tezat düştüğümü hissettim. Yahu ben böyle bir insan değildim, niye böyle yaptım ki şimdi dediğim çok oldu.
  • Hayata bakış açım acayip değişti.İşin iç yüzüne, yapanın niyetine, eskisinden daha fazla önem verir oldum.
  • Artık eskisinden çok daha fazla duygusal, aynı derecede de fena halde poker yüzlü oldum. Hayır, Lady Gaga dinlediğim için değil :)
  • Millet bana ana avrat uz gitse, dere tepe düz gitse abi keşke öyle demeseydin, neyse canın sağolsun diyecek kadar sakinleştiğimi, durgunlaştığımı farkettim. Haddinden fazla makul olduğuma kanaat getirdim. Belki de ucuz bi umursamaza, ruhsuza dönüştüm de haberim yok.
  • Olur olmadık her şeye sebepsizce gülme güdüsünü bir nebze yenmeyi başardım. Herhalde bir tek de bunu doğru dürüst yapabildim.
  • O kadar çok "Hmmm... Demek böyle oluyormuş bu işler" dedim ki kendimi cahil cühelanın alay sancağı taşıyanı, bayrak taşıyanı falan hissettim bolcana.
  • İlişkiler konusunda zaten 23 yıldır hiçbir bilgim olmamasına rağmen bu konuda hayatımda en fazla şey öğrendiğim yaşımı da yine bugün geride bıraktım. Öğrendiğim şeyler, etrafımda olup bitenler ve benim bunlardan son derece bîhaber olmam, yoğun bir kusma isteği uyandırdı.
  • Affetmemeyi de öğrendim en nihayetinde. Kötü birşey, kendime yakıştırmadığım birşey. Ama gerekli...
  • Yapmak isteyip de yapmadığım veya yapamadığım şeylerin sayısı bini geçti, beni de geçti. Hayal dünyama en derin ohalarımı sundum.
  • Halen elle tutulur, gözle görülür bir icraatım yok.
  • Amaçsız bir yalnızlık isteği ile aşırı bir yalnız kalma korkusu arasında gidip geliyorum.
  • Bu son bir yılda müziği uyuşturucu niyetine kullanmaya başladığım farkettim. Bir kendini kandırma gereci, dünyadan soyutlanma aparatı, sağırlığa giden yolda engellenemez ilerleyiş...
  • Oyunlar eskisi kadar tat vermiyor, yada üşengeçliğimin boyutu o kadar arttı ki, artık eğlenceden bile yorulmamak için vazgeçiyorum.
  • Umut efendim umut!... Git gide daha sıkı sarılıyorum, öyle ki uçan kuştan veya düşen taştan yada daha başka herhangi bir kafiyeli nesneden bile bir beklentim oluyor. Delirme eşiği midir nedir bu?
--------------------------

Kimse hatırlamasın da iki gün sonra milletin başına doya doya kakabileyim, göğsümü gere gere duygu sömürüsü yapayım istedim ama daha bir gün öncesinden hiç tahmin etmediğim bir arkadaşımdan bir mesaj aldım. Ardından yine beklemediğim biri daha...

Tüm hevesim kursağımda kaldı, anlayacağınız :)

--------------------------

Bireysel kişiliğimi, ele güne, tanıdık tanımadık herkese reklam etme egomu tatmin ettiğim bu satırlarımın sonuna gelirken hepinize sevgilerimi sunuyorum.

Ve diyorum ki, siz sevgili tanıdığım tanımadığım herkes;

En başta da değindiğim vech ile, 23 yıldır hiç kılımı kıpırdatmasam bile bir şekilde illaki bırakmış olduğum etkiler, umarım sizin için hayırlara vesile olmuştur.

İçinde ben varken, konuda uzaktan veya yakından bana değiniliyorken, hatta değinilmiyorken de, umarım sizin hayatınız hep yolunda gider.

Umarım tıpkı sizin mutluluğunuzun benim de mutluluğum olması gibi, benim mutluluğum sizin de mutluluğunuz olur.

Benim üzüntülerim sizi etkilemez, sizin üzüntüleriniz işine içine ben girince daha da sarpa sarmak yerine, tam tersi ortadan kaybolur.

Her ne kadar istemeye istemeye girmiş olsamda, daha fazla büyümekten korkuyor olsam da,
İyi ki de doğdum.
(^_^)

--------------------------


Dar Çevreler

Hiç "kimselerin beni tanımadığı, benim de kimseleri tanımadığım, sessiz sakin yaşayıp gidebileceğim bir yer olsa da basıp gitsem" dediniz mi?

Ya da demediğiniz bir an var mı?


Benim en çok kurduğum cümle bu da :))

-----------------------

Tamam insan sevgisi dedim, anlayış dedim, hoşgörü, alttan alma dedim, insanlık halidir olur dedim.


Ama bu
derin devlet, ne kadar güzel taraf aramaya çalışırsam çalışayım illaki birşeyleri bana zehir etmeyi başarıyor.

Hani
dış mihraklar falan olsa, neyse diyeceğim. Yok işte, basbayağı etrafımdakiler, içime sızanlar.

-----------------------

Tanıdığım neredeyse herkesin bir şekilde birbirilerini veya birbirilerinin arkadaşlarını, akrabalarını tanıyor olması, eskiden olsa "aaa ne kadar güzel, işte insan olma yolu, hoş tesadüfler, vattırı, vızzırı"  dememe, hatta "eee ne de olsa Adem babanın nesliyiz" gibi çok sosyolojik yorumlar yapmama neden olurdu.

Nedense artık pek öyle olmuyor!

İçimden "Haydaaa, nereden tanıyorsun abi bu adamı, herifin bana atmadığı kazık kalmadı" diyorum.

Birine "Dünyada başka kız kalmamış gibi tuttun tuttun da benim kaçarcasına ayrıldığım o şehirde bir zamanlar aynı okulda okuduğum, yüzünü bile görmek istemediğim o kızı mı sevgili buldun kendine" demek istiyorum.


Diğerine "Bizim elemanla akraba olduğunuzu bilseydim, daha dikkatli davranırdım"  demek, dilimin ucuna kadar geliyor ama diyemiyorum, çünkü o eleman beyefendinin o kadar rezaletini örttüm ki bir anlaşılsa, aile içinde kan davası çıkacak.

Üniversitede aynı sınıfta okuduğum bir arkadaşım beni biriyle tanıştırıyor ve "Vaay demek o apartmanda oturuyorsunuz, biz o zamanlar bir alt katınızda oturuyorduk" diyorum.

Yine üniversiteden bir arkadaşım, o kaçarcasına ayrıldım dediğim şehirde memuriyet kazandı ve anlattığı kadarıyla hep benim yaşadığım yerlerde bulunuyor. O şehir şimdi de onun hayatını mahvediyor.

İnsan türünde değerlendirmekte hakikaten zorlandığım ve sınıf tekrarı yapmaktan aramızda 4 sınıf fark oluşan (sosyal sınıfları kastetmiyorum, yoksa bu arkadaş, dedikleri gibi burjuvanın önde gidenidir :) ) kişi, eskiden okuduğum liseye bir iş için tekrar uğramamla karşıma çıkıyor. Herkese kendini İzmirli diye tanıtmış, oysaki hayatında Konya'nın Hoççaan (Hocacihan) köyünden başka bir yere gitmediğinden de eminim.

Birkaç yıl öncesine kadar çok güzel anılarımız olmasına rağmen, sebebini hiç bir zaman öğrenemeyeceğim bir sebepten o anılarımı kokulu bir gübre yığınına çeviren küçük hanımın büyük kardeşi, annemin evimize sık sık ziyarete gelen eski bir öğrencisiyle yakın arkadaş.

Yine o küçük hanımın lafına uyarak vakti zamanında hiç tanımadığım birine hiç huyum olmayan bir şaka yapmıştım. Neyseki o zamanlar o kişi ne adımı duymuş, ne yüzümü görmüştü. Üniversitedeyken neredeyse hergün aynı tramvaylarda karşılaşmamız ve zamanla arkadaş bile olmamız bir yana, bir bilseydi o çocuk, kendisine gizli numaralardan "o kızla evlenmek istiyorsan, tekrar düşün" şakasını yapan şerefsizin ben olduğumu...

Ki ben bile geçen ay öğrendim, bu terbiyesizliği yaptığım kişinin o olduğunu!

O haltı yiyebildiğime de hâlâ inanamıyorum ayrıca.
Hiç değmeyecek biri uğruna, neredeyse hiç haketmeyen birinin mutluluğuna engel olmak üzereymişim meğerse... Neyseki tek hatam da bu oldu.

-----------------------

Ender olsa bile güzel şeyler de olmuyor değil, hakkını yemeyelim hayatın.

Mesela yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen, çok sevdiğim bir arkadaşımın annesiyle, benim annem çok eskiden tanışıyorlarmış. Hatta onun teyzesiyle benim annem çocukluk arkadaşlarıymış da birbirilerini kaybetmişler.

Hayatımı mahveden şehir diye diye dilimde tüy biten o yerde çalışan arkadaşımla aynı ülkelerden göçüp gelen ailelerdenmişiz. Kimbilir, belki de dedelerimiz birbirilerini tanıyorlardı.

-----------------------

Şehirler arasına, hatta birkaç tane de ülkeler arasına yayılan, pek çoğu da şu an aklıma gelmeyen tüm bu ilginç ama maalesef genellikle hoş olmayan tesadüfler karşısında Conspiracy Theory'deki Mel Gibson gibi hissediyorum kendimi artık.

Sanki gizliden gizliden bir komploya kurban gidecekmişim, kimseye de derdimi anlatamayacakmışım gibi...

-----------------------

Hah, hazır aklıma gelmişken.

Hafta sonunun sonunda yaşadıklarım arasına bir güzel şey daha eklemiş oldum.
Arasıra yolda karşılaştığım, her karşılaştığımda da bana verdiği değerden, talihsizlikle sonuçlanan aşk hayatından ve son karşılaştığımızda da aslında geçen yaz çoktan yapılmış olan düğününe beni muhakkak davet edeceğinden bahseden bir arkadaşım vardı.

Dediğim gibi nişanı, kınası, düğünü falanı filanı geçen yaz olmuş bitmiş zaten.

Facebook'ta arasıra mesajlaşırdık ya, ne yalan söyleyim unuttum gittiydi düğünü olduğunu da, kendisini de...
Nereden estiyse dün bir hal hatır sorayım dedim. Adını listede bulamadım bir türlü.

Silmiş beni.
Adını da değiştirmiş.
Biraz uğraştıktan sonra, ortak arkadaşlarımızdan buldum tekrar.

Zaten profilindeki gelinlikli fotoğrafını görünce anladım evlenmiş olduğunu.

Sağolsun.
Nasılsa karşılaşırız bir gün tekrar.

Bende bu dar çevre, etrafımda bu kadar dar anlayış, hayatta da bu kadar çarpık ilişkiler olduktan sonra...

-----------------------

Ve siz, sayın okuyuşkan arkadaşım.
Buraya kadar okuduysanız, iki satırcık daha okuyun da size olan teşekkürümü aktarabileyim.

Kimseye öğüt verme yeteriliği görmüyorum kendimde.
Bunun sebebi sadece kelin, önce kendi kafasında kullanması icab eden bir ilacı başkalarına tavsiye etme aymazlığı değil.

Aynı zamanda anlayış meselesi, her anahtarın her kilide uymaması durumu.

Fakat özellikle de hayatında kazığını yemediği tek kişinin, henüz tanışmadığı insan olduğu bu bendenizin, yine hayatında hiç yüzünü görmediği, adını bile bilmediği sizlere içini dökme arzusu.

Olur da zaten tanışıyorsak, ne âlâ...
Ki bu yazıdan çıkartılacak bir ders olarak, muhakkak sizinle de bir şekilde tanışıyorumdur zaten :))

Öyle bi sevgiyle kalın ki, aklınız hayaliniz dursun canım, olar mı?
(^_^)

-----------------------


Hafta Sonunun Sonu

Cumartesi ve Pazardan müteşekkil ve kime sorup da hafta adındaki yedi günlük bir dizinin son ikincisi ilan ettiğimizi anlamadığım bu son hafta sonunda, hayatımın geriye kalan, en azından bugüne kadar geçen hiç bir gününde yaşayamayacağım, göremeyeceğim, öğrenemeyeceğim kadar çok şey öğrendim.

Haydi bakalım alın, okuyun, anlayın şimdi bu cümleyi...

--------------------
Okul zamanlarında bile bu kadar bir arada olmadığımız, okullar bittikten sonra da can ciğer kuzu sarması olduğumuz arkadaşlarımla bir araya zaten ara sıra gelirdik.

Ama özellikle bu son haftaki buluşmamız, ilk defa şehirler arasına mâl oldu ve bir arkadaşım hafta sonu izninde, buraya geldi.
Geldiği şehirde zorunlu olarak bulunuyor, memuriyeti orada kazandığı için..

Benim yere yere, yerden yere vura vura doyamadığım, ömrümü mahveden o şehirde...

Konu ikimizin de hayatını aynı şehrin mahvetmiş ve mahvetmekte olduğu, hatta soyumuzun da aynı ilginç tesadüfle aynı ortak kökene dayandığı olsaydı, belki şu an sadece sevindirik bir çocukcağız olarak huzurlarınızda bulunacaktım.

Lakin herkesin hayatında kötü izler bırakan bir kişi, bir memleket, bir yıllar zinciri ve daha nicesi zaten Adem babadan beri bilinen bir gerçek olduğu için zırlak bir tavır takınıyorum an itibariyle...

--------------------

Tanıdığım tüm kızların bana kardeş gözüyle bakması gibi bir onura mazhar olduğumudan beri artık daha az mızmızlanıyorum.

Artık asıl üzüldüğüm şey, sevgili kız kardeşlerimin başlarına gelen olaylar.

Anlam veremediğim olay zincirleri, zincir halkalarını teşkil eden tapılası erkekler, masum aktiviteler, uğruna kapı kapı gezmeler, yenilen kazıklar, atılan kazıklar...

Herkesin ilişkiler konusunda Ordövr Profesör falan olması.

Sahi, bir de bu kazıkların verdiği acılar, o acılardan kurtulma yöntemleri...
Bazen etrafımın Borderline insanlarıyla dolu olduğu izleminime kapılışım...

--------------------

Tamam herkesin acısı kendine, tatlısı da kendine.
Kimsenin haddi değil insanların üzüntüleriyle dalga geçmek.

Hatta yardımcı olmak, arkadaşlarımı böyle zor zamanlarında teselli etmek, mutlu etmek isterim hep.

Ama, fakat, lakin, gel gelelim, ne var ki;

Neden şeytanın bile aklına gelmeyecek, veya gelse gelse anca şeytanın aklına gelecek tesadüflerle, kendimi o acının sebebi olarak buluyor ve bundan da en son ben haberdar oluyorum?

--------------------

İsmigül Lazımdeğiloğlu adında bir arkadaşım, daha doğrusu artık eski arkadaşım, burnumun dibinde istediği kişiyle istediği şeyi yaşadı. Her fotoğraflarını benim yanımda çekindiler, hatta fotoğraflarının çoğunu bana çektirdiler.

Sonra beni son derece ilgilendirmeyen bir sebeple ayrıldılar.
Ardından bu hanımkişinin yeni sevgilisi, nasıl bir güven ve sadakat örneği olduğunu ısrarla anlayamama rağmen (ki bu cümleye dikkat, bol bol kullanacağım) bana, benim gibi adını sanını, yeni sevgilisiyle olan mesafesini bile bilmediği bir adama mail yoluyla ulaşıp bilgi toplamaya çalıştı.

Kendilerini itina ile def etmem, hatta bu meselenin üzerinden de yıllar geçmesi yetmiyormuş gibi, işte tam da bu hafta sonu, o kızın eski sevgilisinin bana nasıl küstüğünü öğrendim.

Sözde bu hanımkişi, eski fotoğraflarını bana vermiş, photoshopta eski sevgilisini resimlerden silmemi istemiş. Ben de olanca aymazlığımla bunu yapmışım. Ve bunu bana söyleyen kişi bu mevzu bahis olan eski sevgili!

Daha yerel bir deyişle, "boşadığı avradın yeni kırığıyla muhabbet eden herif".

İki eski veya yeni sevgilinin aralarındaki ilişki beni zerrece ilgilendirmezken, bir de hain arkadaş, hatta şerrrrefsiz fotoşopçu durumuna düşmüşüm, farkında bile olmadan.

Ve aylardır da öyle nerede karşılaşsam ben bu adamın yüzüne gülüyordum, vaaay helalsin, kralsın diye şirinlikler yapıyordum kendilerine...

Sağolsun o da günahımı alıp bana gönül koymak yerine, zahmet edip bir de bana sormadı meseleyi.

-------------------- 

Yine dişi cinsiyete mensup bir arkadaşımla konuşuyoruz ve bilumum muhabbetin dibine vuruyoruz.
Sonra aradan geçen bir aylık süre boyunca hiç çıt çıkarmıyor.

Sonra bir gece yarısı çıtın tillahı çıkıyor:

Son konuştuğumuz hiç hoşuma gitmedi, şerefsizliğin alemi yok, seni siliyorum, bir daha da benimle konuşma!
O günü kafamda canlandırıyorum. Hatta o gün yazdıklarımızı zirilyon kere tekrar tekrar okuyorum, nerede yanlış bir laf ettim diye. Zeki Müren'den bile hallice edepli konuştuğuma kanaat getirmeme rağmen bir türlü çıkış bulamıyorum.

Sonra yeni bir mail geliyor.
Meğerse bu hanımkişinin sevgilisi, nasıl bir güven ve sadakat örneği olduğunu ısrarla anlayamama rağmen (Varan 2) kızın hotmail, msn, facebook ve daha bilumum şifre ihtiva eden profillerinin şifrelerini biliyor ve arasıra girip kontrol ediyormuş.

Zaten sonradan erkek arkadaşıyla konuşmuş, nasıl yaparmış böyle birşeyi, kızmış, o kim oluyormuş da onun ağzından şeyler yazıyormuş, "benim özel hayatıma karışma" gibi çok yaratıcı cümleler kurmuş.

O erkeğin üzerine benim saydığım kadarıyla iki kere de yeni sevgili gelip gitmiş.

Tabii bunun özrünü yine bu hafta sonu almış oldum. Gelip gidenlerinin maceralarını da öğrenmiş oldum.

-------------------- 

Son derece seviyeli ilişkilerini son derece seviyeli sözleriyle anlatan son derece eski arkadaşım, kendisiyle aynı sınıfta olduğum için, sınıfımızı basmaya gelen (evet, bildiğiniz, mecaz değil, gayet gerçek anlamıyla basmak) eski sevgilisinin şerrinden beni korumak için neler çekmiş, bir bilseymişim...

Sağolsun bu hafta sonu onu da bildim.

--------------------

Anne babaları "aman evladımızı okumaya gönderdik" diye kendilerini kandırırken, kırdıkları cevizlerle Emre Altuğ'un ceviz korkusuna hak verdiren, Ortadoğu ve Balkanlardaki ceviz stoklarını dolup taştırttıran, vakti zamanında kendilerine danışmadığım halde zina ile ilgili fetva da vermiş olan dostparelerime bu hafta sonu hayran kaldım.

Üstüne, bana da ilişkiler hakkında, evleneceğim kişi hakkında, aile yapım hakkında çok felfecir direktifler vermelerini şaşkınlıkla izledim.

İleride evlendikleri kızlara nasıl bir güven ve sadakat örneği göstereceklerini ısrarla anlayamamaya devam ettim.

Evlendikleri gece eşlerinin yüzlerine nasıl bakacaklardı acaba?

-------------------- 

Hayatımda ilk defa Recep İvedik denilen iğrenç varlığa hak verdiren ve "bu ne dingil hayat, bu ne kopuk hayat, bu ne manyak yaşam tarzı" dedirten, bazen kendimi ucunda kıyısında değil, çoğunlukla istemeden de olsa bizzat içinde bulduğum, daha azıcığını bile yazmamış olduğum, inanmak bile istemediğim tüm bu olaylara ne tepki vereceğimi bilemedim.

Aslında yine onlara bir şey demiyorum.

Hayat bu, kimse istediği şeyi, istediği gibi yaşayamıyor malesef.

Asıl ben, kendim, tüm bunlar karşısında kendimi nasıl değerlendireceğim, onu bilemiyorum.

Herkes beni kendi arasında bolca değerlendirmiş.
Çok da detaylı değerlendirmiş hani.

İşin garibi bir tanesi de asıl içimden geçeni tutturamadı, benim yaşadıklarım, yaptıklarım hakkında zerre kadar bile tutarlı tahminlerde bulunamadı, buna rağmen beni kendi doğrularıyla yargılamayı becerdiler ve TÜM BUNLAR OLURKEN BENİM RUHUM BİLE DUYMADI...

--------------------

Herşeye rağmen en sevindiğim şey, misafirimin, "haydi Syrano bir yana, ben ondan da çok üzüldüm bu yaptığına" demesiydi.

Ben de çok isterdim ona herşeyimi anlatabilmeyi, hayatı onun huzurunda yargılayıp ipe göndermeyi veya beraat ettirmeyi, kimse beni anlamıyor derken kastettiğim şeyin klasik bir ergenlik bunalımı olmadığını...

Hiç yapmadığı bir şey olduğu halde, içip içip ana avrat düz gitmesine sebep olan şeyin tesellisi olmayı.

Ben de anlatmak isterdim, yedi yıl bir hayalin peşinden koşmanın ve sonunda avucu tuz, biber ekip ekip yalamanın ne demek olduğunu...

Kardeş kaybetmenin acısını, aileyi bir arada tutmanın kaç cana, kan kana mâl olduğunu...

Ki lüzumu halinde ben de Little Emrah: Brotherhood of the Acı filminde oyuncu olabilirim, üstelik rol yapmam da gerekmez, kendimi oynarım...

Belki de hayattaki tek derdim bir kızın bana vermesi veya bir oğlanın benden alması olmadığı içindi kimseye laf anlatamıyor olmam.

--------------------

Hasılı;

Kimsenin cinsel hayatı beni ilgilendirmiyor, anlatmak için ölüp bitseniz de dinlemem.

Bana sevgili bulmak için ürettiğiniz fikirleri memnuniyetle ve bıkkınlıkla karşılıyorum. Hem zaten kendiniz uymuyorsunuz, hem de sizin anlayışınız bana en az Ajdar Anık'ın mayolu fotoğrafı kadar itici ve ters geliyor. Yine fikir vermek isterseniz verin, ama benim de birşeyler düşünmektan yoksun, tek hücreli bir canlı olmadığımı unutmayın.

Kendinizi marangoz olarak görmenizi bir yere kadar anlıyorum ama karşınızdakini neden odun olarak görüyorsunuz onu pek anlayabilmiş değilim. Sizi cebimden çıkartabilecek olma potansiyelimi görmezden gelerek kendinizi komik duruma düşürüyorsunuz.

Hem nezaketen, hem de sırf ileride siz de bana karşı ısrarcı olamayasınız diye beni her sattığınızda, her ektiğinizde alttan alıyor, üstüne ben özür diliyor ve hiç bir konuda ısrarcı olmuyorum. Ama sizin bahanelerinizin kutsallığı karşısında benim sebeplerimin bu kadar geçersiz olması sinirlerimi feci şekilde yıpratıyor.

Ve en önemlisi,
Benimle bir sorununuz olduğunda bunu benden başka herkesin biliyor olması yüzünden karaciğerim iflas etti, boynumdan ikinci bir kafa çıktı, ayaklarım toplu greve gitti. Yeter artık.

Belki gözünüzde Muhammed Ali Clay gibi her tuttuğunu koparan, yumruğuyla dağ deviren bir imaj vermiş olabilirim. Fakat sonunda beni de Parkinson hastası yapmayı başarmak üzeresiniz.

--------------------

Hayatı seviyorum.
Yaşamı kuşlar, böcekler, vattırı, vızzırı gözlükleriyle izliyorum.

Dünyayı adam etmek için öncelikle kendimi tımar etmeyi yaşam felsefesi edindim.

Fakat ortada düzeltilecek bir dünya, hopidik hopidik olunası kuşlar ve böcekler olmadığı gözüme gözüme sokulurken, bunu yapmakta çok zorlanıyorum.

Biraz saygı...
Çok mu şey istiyorum?

--------------------

Eski güzel günler anısına

 

Yaş 27, Yolun Sonu Eder.

İşi gücü (hangi iş? hangi güç? ha? ne?) bırakıp oturdum, Sin City izledim efendim.

Ölesiye geberesiye seviyorum bu filmi.
Şiddeti estetikle bu kadar kaliteli buluşturabilen başka bir film tanımıyorum ben. Ne mümkün, na mümkün!!!

Film bitince bar kızı Shellie'yi kim oynuyordu diye kafama takıldı birden, kızın adını unuttum. Daha önce 8 Mile filmindeki sarı sürtünk olarak tanıyordum kendisini ama işte kafa mantar olunca, unutuverdim.

Brittany Murphy hanım kızımız olduğunu google efendinin nacizane sayfalarında hatırlama şerefine nail oldum. Lakin Brittany Mur... yazdığım esnada sevgili explorerim (tarayıcı, saç, yün, kıl) daha önceki aramaları da karşıma getirdi:

Brittany Murphy öldü

Abi bi nefes al, kızın adını sorduk sen cenaze çıkarttın demeye kalmadan öleli de bir ay olduğunu gördüm.

---------------------

Afalladım kaldım birden.
Az önce hayatımın filminde izlediğim, 32 yaşında bir oyuncu, evinin banyosunda ölü olarak bulunmuş.

Hakkında hiçbirşey düşünmediğim biri ama aynı zamanda bundan sonra da hiçbir yeni işini göremeyeceğim biri.

Durduk yere duygulandım abi, ciddi ciddi duygulandım valla.

Aynı duyguyu 2001'de Aaliyah'ın ölümünde yaşamıştım. Queen of the Damned (Lanetliler Kraliçesi) filmini izledikten bir gün sonra abi çoktan öldü o kız, haberlerde de vermişlerdi dediler.

Sanki daha dün birlikte birşeyler yaptığım eski bir dostum ölmüş gibi...

---------------------

Bugün kimler geldi kimler geçti muhasebesi yapasım geldi Brittany yüzünden.

Ve açıkçası yazdıklarımdan sonra iki şeyden çok korktum:
Saç uzatmaktan ve 27 yaşına gelmekten!

---------------------

  • Aaliyah: Çok kaliteli soundtrack'ı ve tabii mevzu bahis Aaliyah ve filmdeki Akasha rolü dışında pek de ahım şahım olmayan Queen of the Damned filmini izlediğim gün hayatıma giren, oysaki başrolünü oynadığı bu filmi bile izleyemeden çoktan hayata veda etmiş, feci derecede güzel, sesi yumuşacık, tam bir hanımefendiydi kendileri. Kendisine Aliye, kardeşi Rashad'a da Reşo derdim. Missy Elliot'un Work It klibindeki Aaliyah resimli araba ve paltolardan almak isterdim. Ve bugün 23 yaşıma girmek istemeyişimin ufak nedenlerinden de biridir. 22 yaşında, bir uçak kazasında öldü benim kara elmasım.



  • Janis Joplin: İlk defa tesadüfen Jefferson Airplane grubuyla ortak bir işlerine denk gelmiştim ta ne zaman da "ne sırıtık bi kız bu" deyip geçmiştim kendilerine. İşi ve fotoğrafları dışında bir ilgim yoktu, lakin daha 27 yaşında ölmüş olduğunu duyunca çok üzülmüştüm. Her ne kadar uyuşturucu yüzünden kendi sonunu hazırlamış olsa da..




  • Jim Morrison: Apocalypse Now filmindeki The End şarkıları sayesinde hayatıma giren, The Doors grubunun efsane yakışıklısı, Kertenkelelerin Şehinşah'ı, Lizard King... Yine uyuşturucu yüzünden 27 yaşında kalp krizinden ölmeseydi, bugün ondan imza istemeye gidecek kadar Amerika yolcusu olabilirdim.






  • Jimi Hendrix: İlk defa fi tarihinde bir kanalda, gitar yakıp etrafında dans ederken görmüştüm. En sevdiğim şarkısının Voodoo Child mı, yoksa Voodoo Chill mi olduğunu hala tam olarak öğrenebilmiş değilim. 27 yaşında uyuşturucudan ölmemiş olmasaydı belki kendisine sorabilirdim. Çok afedersiniz ama bok var da kullanıyorsunuz o mereti zaten!!! Kızdım, evet!!












  • Barış Akarsu: Hele sen be Barış, hele sen!!! Islak ıslak bakan sevdiğin uğruna feleğin tekerine çomak sokardın de ne oldu? Felek senin tekerini 28 yaşındayken yoldan çıkardı da o ceylan gözlerinden, ipek gibi sesinden mahrum kaldık be erkek güzeli. Gelir mi senin gibisi bir daha?
  







  • Kerim Tekin: Ölümün hiç de öyle kara kanatları olmadığını, bilakis "Kar Beyaz" olduğunu öğreten, ölmeden hemen önce çektiği filmindeki gibi, bir trafik kazasında, 23 yaşında ölen pırıl pırıl insan. Konservatuar sınavında da senin şarkını söylemiştim, içimden birşeyler koparak... Sınavı kazanamadığım yetmediği gibi az kalsın trafik kazasına da kurban gidiyordum. Bakalım senin kadar yaşayabilecek miyim.





  • Gökhan Semiz:  Ben Gökhan Semiz ile büyüdüm. Komediyi hiciv ile böyle ustaca birleştirebilen başka da kimse tanımadım. Hatta üstüne de "başka kimse yoktur" diye de ekledim, o kadar. 29 yaşında trafik kazasında vefat etti. Sazların çalındığı o çamlıcanın bahçelerinde arabasının teybini de çalmışlardı zaten. O mahur beste çalındığında Müjganla birlikte fenalaşırlardı. Sayelerinde özenti Turkish Cowboylar'ı tanıdık da gelecekte türeyecek olan Çakma Polat Alemdar, Kıytırık Deli Yürek, Uyduruk Ağır Abi ve birçoklarına karşı önlemimizi alabildik...







---------------------

Gerçekten de ölümden öte köy yok. Ölenler için önemli olan nokta geriye iyi ve hatırlanası birşeyler bırakabilmek.

Yaşayanlar için ise bazı şeylerin kadrini kıymetini, onları kaybetmeden, onlar ölmeden önce bilmek herhalde...

Fıstık gibi ablaları veya taş gibi abileri kendimle bir tutmak gibi olmasın ama öldükten sonra da böyle resimlerim elden ele dolaşacak, hiç olmazsa yaptığım güzel şeyler hatırlanacak, o da olmadı adımı sürekli hatırlayan biri olacak mı?

Ne yaptın be kızım Brittany Murphy?
Gece gece bunalım ettin beni.

Offf offf sevgiyle kalın ya...

---------------------

Sin City'den Bir Sahne

Shellie: Bana bak piç kurusu!
Çeneni kapat yoksa o küçük bamyanı kesiveririm.

Ölüme Yakın Deneyimler Şeysi

Yüzünü beyaza, dudaklarını siyaha boyayanlara, ters pentagram dövmesi yaptıranlara, üstüne yılan sarılmış haç yalayanlara falan bir lafım yok...

Ölümden tahrik olanları, güya hikaye yazıyorum diye devrik olan ve içinde hiçbir anlam bütünlüğü olmayan saçma sapan cümlelerle ölüm tasvirleri yapanları da es geçiyorum. 

Tanrı rolü oynayarak tüm insanları cehenneme gönderip duran ulemaya (!) tek kelime laf bile etmiyorum...

Asıl laf ettiğim, ölümden sonrası hakkında ahkam kesenler.

Değinmek istediğim, hele de Tanrıya inanmadıklarını söyleyenlerin bile öldükten sonra neler olacağı konusunda illaki ruhani varlıklardan, hiç olmadı antik çağ tanrılarından söz ederek kendileriyle çelişkiye düşmeleri, hiç değil!

------------------------

Dannion Brinkley adlı "Hristiyan" bir amca, telefonla konuşurken yıldırım düşmesi sonucu ölmüş.

Bildiğiniz ölmüş yani, kalp masajı, adrenalin, derken morg...


Morga kaldırmak üzere hazırlarlarken ölüm anından 28 dakika sonra adam kendine gelip öksürmeye ve hastaneyi paniğe sürüklemeye başlamış. Michael Jackson'un zombili Thriller klibinden bir sahne yaşanmış resmen.

Bunun üstüne adam kitap yazmış "Saved by the Light
- Işık Tarafından Kurtarıldı" diye.

Kitapta, öldükten sonra içinin sevgiyle dolduğundan, beyaz bir ışığın onu göğe yükselttiğinden söz ediyor. Işıkla konuşuyor, ışık ona Tanrının insanlar hakkındaki düşüncelerinden falan bahsediyor vs vs vs...

Bu ışık ona kehanet mahiyetinde birşeyler de göstermiş gizliden gizliye ve dünyaya geri döndermiş hasılı...

------------------------

Üstteki olayın bir benzerini geçen aylarda Batman'da 54 yaşındaki Hasan Altun adlı "Müslüman" bir amca daha yaşamış.

Amcanın kalbi durmuş, 25 dakika boyunca tıbben "ölü" durumuna gelmiş.
Geçici olarak takılan bir kalp pili sayesinde amca tekrar dirilmiş netekim.

O 25 dakikalık "ölüm" halinde hiçbirşey hatırlamadığını, kendine geldiğinde ilk söylediği sözün "ya bi sigara yok mu?" olduğunu belirtiyor gazetede...

------------------------

İki insanın hayata ve ölüme bakış açısını, hatta öbür tarafta gördükleri muameleleri okudunuz.

Eğer öbür tarafta gerçekten neler döndüğünü merak ediyorsanız lütfen intihar etmeyin!


Gidip Polat Alemdar'a sorun.
Evet, çok ciddiyim!!

Ölümün ne olduğunu, kafatasının Frontal (alın bölgesi), Periatal (yan) ve Lambdoidal bölgelerindeki deliklere rağmen Bir Buçuk İskender efendinin elinden kaçıp göle girmeyi bile başaran bir insandan daha iyi kim bilebilir? (Delikleri de sakızla kapattı galiba...)


------------------------




Vıcık Beynine Türküler Yaktığım...

Uyku düzeni olan, daha doğrusu düzeni olan insanları takdir etmişimdir hep.


Hayır yani düzen karşıtı falan değilim, sessiz sakin bir vatandaşım. Hatta düzensiz hayatımdan şikayetçi de değilim ama...


Aslında çoğunlukla, gerçekte ne istediğimi pek bilmiyorum.


Yani sağa sola hep diyorum "artık uyku düzenim olsun, gecemi gündüzümü bileyim" falan diye ama bunu gerçekten istediğimi sanmıyorum.


Gerçi hergün sabahlayarak ne yapıyorsam...
Bırak geceleri, gündüzleri bile sokağa çıkmak istemiyorum.


Keşke herkes benim gibi sabahlasa...
Barlarda, meydanlarda harcamasa kendini!


Evinde otursa keşke herkes güzel güzel, çayını içse sobasının başında, dışarıyı seyretse, taksa kulaklığını da müzik dinlese...

Gündüz vakti de o havaya giremiyorum ki;
Müziğin en gizemli anları hep gecenin karanlığında yakalıyor beni.


---------------------


Kargaların neden yeme ihtiyacı duyduklarını ve bunun için de neden özellikle sabah vaktini seçtiklerini bilemediğim, kaka diye de tabir ettiğimiz ordövrlerini yedikleri zaman yavaş yavaş uykum gelmeye başlıyor.

Şairlerin her bir hüzmesine sayfalar döktükleri o güneş, ne kadar çok görünmeye başlarsa, ben de o kadar çok baymaya başlıyorum.

Sonra "loading" ekranı geliyor gözümün önüne,
Syrano Uyku Edition, bekleme konumundan çıkıyor ve masaüstüne dönüyor...

Casting geçiyor önümden, şimdiki rüyamda bulunan oyuncuların adları yazıyor, gelecek rüyaların fragmanları veriliyor falan...



Taaaaaa kiii, hi hi hiiii (Hakkı Devrim'in Vodafon reklamındaki gülme efekti)...

Güneş kapımı çalıp çalıp da beni uyanık olarak bulamayınca, geldiği yere geri dönene kadar.


Bazen şu Matrix dediğimiz şeyle hayatımı fena halde bağdaştırıyorum.


Gündüzleri Metrikis,
Geceleri Velkam tu dı riyıl wööld...


Aslında olması gerekenin tam tersi yani! 


---------------------


Günleri karıştırma meselesi başta hiç dikkatimi çekmezken, hangi ayda olduğumu da unutmaya başladığımı farkedince kısmen oha falan oldum açıkçası.


Benim gibi herşeyi bilme, herşeyin kontrol altında olduğundan emin olma takıntısı olan biri için bu aslında büyük bir sorundu.


Sonra birden aklıma geldi;
Benim hiçbir zaman düzenli uyuduğum olmamıştı ki...
Hangi ayın hangi gününde olduğum zaten ne zaman işime yaramıştı ki ?


Yani ilkokul denilen yarı açık ceza evlerinde bize öğretilen akşam 9'da yatıp sabah 9'da kalkma olayını ben kendimi bildim bileli uygulamamıştım hiç...


---------------------


Zamanla bir şey daha türedi ki, rüya ile gerçek arasındaki farkı da farketmemeye başladım.


Yatmadan önce ne yediğimi hatırlamak bir yana, dün okula gidip gitmediğimden, evimizde gerçekten bir yangın çıkıp çıkmadığından, yada bana sokakta laf atan birini kör testereyle doğrayıp sobada yaktığımdan veya yakmadığımdan gerçekten emin olamamaya başladım.


Gördüğüm şey rüya mıydı yoksa gerçekten o işi yaptım mı, emin olmak için annemle babamın ağızlarını aramak zorunda kaldım çoğu zaman...


Bazı şeylere "tüh beee, ne güzel gerçek sandıydımdıydı" diye hayıflanırken bazı şeylere de "ulan keşke rüya olsaydı" diyerek çok kahırlar okudum...


Şu da var ki, insanın kendi yaptıklarından emin olamaması kadar kötü bir his yoktur herhalde.


Bunama dedikleri böyle birşey mi oluyor acaba?



---------------------


Bunların üstüne bir de günde 25 saat hayal kurma özelliğim, genellikle zaten hiç yapılamayacak şeyler hayal etmem, çocuksu hayallerimi gerçekleştirme isteğim, bir iş yapmak isterken yolunda gitmeyen en ufak birşey yüzünden o işten soğumam, kendi kafamdan kurduğum şeylere kendi kendimi hayretler içerisinde bırakarak inanmam da eklenince...


Biraz sirke, bilumum baharat, bolca limon suyu ve hafif bir zeytin yağıyla inanılmaz derecede lezzetli olan ve beyin adını verdiğim organım biraz cıvıtıyor haliyle!


---------------------


Demem o ki,
Uyuşturucu kullananlardan, tiner çekenlerden pek de bir farkım kalmamış gibi geliyor bazen.


Kendimi rüyalarla uyuşturuyorum, hayalleri koklaya koklaya beynimi öldürüyorum.


Şikayetçi miyim?
Sapına kadar hayır!
Evet, beyin sapı denen birşey de var!!!


Ve sanırım bu da, bugüne kadar buraya yazdığım tüm yazıların neredeyse tamamının sabahın körü veya gecenin çok geç saatlerinde yazılmış olmalarının sebebini açıklıyor...



---------------------
Neyse efendim,
Allah rahatlık versin


(^_^)

---------------------



 Heinrich Füssli - The Nightmare


Fakat ben olsam; 


Kırmızı bir at çizerdim.
Kırmızı bir at, bak bu da kafası. :))