Vatan Borcunun Tahsilatı

2012'nin muhtemelen Şubat Ayı.

Askerlik olmasa adını ansiklopedilerde bile duymacağım Borçka'yı tanıma imkanım da olmazdı.

Bu askerlik insana gerçekten inanılmaz şeyler aktıyor.

En zehir zemberek zamanlarımdan bir kısmını geçirmekle birlikte iyi ki gitmişim diyorum.

Adı sanı duyulmadık, bet sesli şarkıcımsıların yavan ve detone şarkılarının bile buruk bir anısı olmasını sağlayan bu denli tarifsiz bir ortam daha bulamazdım.

280 küsür kişilik bölükte okuma yazma bilen 6 kişiden biri olarak başına oturtulduğum o bilgisayarda ne "dinlemem" dediğim ne "iğvaaannçç" dediğim şakıların müptelası oldum o "Rammstein"cı kişiliğimle.

"Tripkolik - Gidemem Senden" çalındı bugün kulağıma bir yerlerden.

O saniyede bildiğin 7 yıl öncesine gidip yarım saatte boyumu aşan kar kütlelerine,

Sümela Manastırından hallice dik nizamiyeye,

Bakkalın ateş kırmızısı dudaklı yeğenine,

Otogardaki gözlüklü biletçiye,

Kanadı kırıldığı için ekmek kasasına koyup ısıtıcı karşısında bekleterek hiç olmazsa sıcak bir ölüm hediye ettiğim mavi serçeye,

Parmaklarımı dilim dilim jiletlenmişçesine çatlatan soğuk sulara,

Bölüğün yosun kokulu binalarına,

İki sıkışık dağ arasında güneşi günde taş çatlasa 2 saat kadar görebilen dar ara sokaklarına dönüverdim.

-------------------------------

Gürcüce ile Rusça arasında mı kalmamıştım,

Yalnızlıkla çaresizlik ve gurbetlik arasında mı,

Umut ile hayal kırıklığı arasında mı,

Dönüşümün, gidişimden bile yalnız olmasında mı...


-------------------------------


Hâlâ bazen rüyalarımda kendimi kışlada yada ara sokaklarda görürüm.

Arkadaşlarım hâlâ oradadır.

Mavi serçe hâlâ ekmek kasasındadır ama kanadı kırık değildir, bilakis çok iyidir.

Bakkalın yeğeni hâlâ ateş kırmızı dudakları ve gece gibi saçlarıyla bana gülümsemektedir. 

Ben hâlâ yalnızlıkla çaresizlik ve gurbetlik arasında kalmışımdır.

O karların içinde kaybolup gitmekteyimdir...


-------------------------------


Türk Polis Teşkilatının 174'üncü Kuruluş Yıl Dönümü

Şeref duyduğum mesleğim için, bugüne kadar duyduğum en güzel sözlerle başlayım:




----------------------------

Aman yanlış anlaşılma olmasın, bu sözler benim eşime ait değil! Polis olan bir başka arkadaşımın eşine ait.

Benimkisinin yemenisi bende kalmış onu geri istedi bugün.

----------------------------

Yavrum bak cenazelerimizin ardı sıra yürümeyin, cidden istemiyoruz, ana babamızdan başka kimsenin gerçekten umurunda değil, olmasın da zaten, kimseye eziyet olmak gibi bir derdimiz yok.

Yaşarken yeterince eziyet olmuşuz zaten size, yok ceza yazmışız, yok kimlik sormuşuz, yok gaz atmışız falan.

Gerek yok yani...

Posta memurluğunun bir tık üstü, tuvalet temizleyiciliğinin iki tık altıyız.

Bir de bazen vatan bölünmesin diye bizim yuvamız bölünüyor, analar ağlamasın diye bizim anamız ağlıyor, onlar uyusun diye biz uyumuyoruz o kadar!

Öyle işte...

Bir Hadise Var, Kimse Bilmiyor

Kalbim öyle bir yanarak, öyle acı bir hisle uyandım ki bu sabah.

Rüyamda eşimin düğününe gidiyormuşum.

Onlarca metre uzunluktaki masanın bir ucunda ben,annem ve babam, bir ucunda eşim ve onun ailesi oturuyormuş.

Eşimin, kocasıyla içeri girip ilk danslarını yapmasını izliyor, bir yandan da elimde telefon, video çekmeye çalışıyorum.

"Mabel Matiz - Bir Hadise Var" çalıyor ilk danslarında.

Eşimle ben sürekli göz gözeyiz ama o yeni kocasının kollarında.

Benden daha kısa boylu, kirli sakallı, gençten biri...

Allahım o nasıl acı!

O nasıl bir kalp ağrısı!!

Uyanık halimle ben o kadar ızdırap çekmemişimdir herhalde.

Yüreğim hiç bu kadar katılmamıştır.

Telefonu masaya bırakıp dayanamayıp gidiyorum.

Dışarıda yüzlerce kişilik tek bir sıra halk oyunu ekibi, halayımsı birşeyler yapıyorlar.

İçlerinden babamı alıp gitmeye çalışıyorum, babam oynamak istiyor.

Biri "bırak oğlum baban da oynasın âdetlerimizi falan izlesin" diyor, "yok amca babam çok rahatsız şimdi" deyip tekerlekli sandalyeye oturtup gidiyorum.

Allahım böyle bir yürek yanması yok, uyandım uyanalı da hâlâ aynı acı, aynı hüzün, aynı tatsızlık, aynı mutsuzluk...

------------------------------

Ne olur bitsin artık bu kabus.

Yeter artık, yıllarca çektiğim yeter olsun diye girdim bu yola, ne olur yeter olsun, takatim kalmadı artık.


------------------------------



Vurgunum sana bir mahkum gibi
Uykular haram bir zehir gibi
Aşığım fakat hasretin deli
Ezelden beri

Ve Sovyet Rusya Dağılır...

Boşanıyorum.

Daha doğrusu o boşandırtılıyorum.

Benim de 3 aylık evliliğimin 1 ayını zaten terkedilmiş olarak, evvelki 2 ayının da sadece hafta sonlarını birkaç saatliğine eşim olduğunu hatırlayabiliyor olarak geçirmek suretiyle 16.11.2018 tarihinde başlayan en büyük savaş cephem de böylece kapanmış oluyor.

Yayında ve yapımda emeği geçen herkesin ve herşeyin Allah bin türlü belasını versin... 

------------------------- 


Son Sovyetler Birliği Bayrağının Törenle Gönderden İndirilişi
25/12/1991


Barbarlar Dünyasının Centilmen Lordları

Bu özet kullanılabilir değil. Yayını görüntülemek için lütfen burayı tıklayın.