Özgürmüşüm Meğersem...

Bir değişiklik yapayım, rastgele bir grubun albümünü dinleyim, içlerinden şarkıları eleyip istediğimi alayıp, beğenmediğimi sileyim dedim.

"Korn - Untitled" denk geldi.
Hayranı olmasam da sevdiğim bir kaç şarkısı vardır, dururlar öyle yıllardır. (ovvv vat e biytifıl kafiye)
55 dakikada hepsini bir kere dinledim.
Yok dedim, olmamış dedim, eh dedim, tüh dedim.
Canım ne isterse dedim.
Starting Over, Kiss, Hold On kulağıma hoş geldi; diğerlerini eledim.

Altı üstü müziktir bu ya, dinlemiş olmam dışında hayatıma zerre kadar bir yararı olmayacak. Hatta yarın öbür gün evime ekmek götürme derdine düşünce ne kadar "özgür" olabileceğim konusunda derin şüphelerim de var ama...

Ne bileyim ilginç geldi bugün bu iş bana.
Kendi zevkimi belirleyebildim lan!
Aboooo, büyümüşüm de adam olmuşum, istediğim şarkıyı dinler, istediğimi eler, siler olmuşum, vay yavruuuğğğmm vağy :)))

.: Cemaziyülevvel - 1. Bölüm :.

  • Küçükken, büyüyünce ne olmak istediğim hakkında hiçbir fikrim yoktu. İşin vahim yanı, büyüdüm ve hala bir fikrim yok. Hayal meyal hatırlıyorum, bir keresinde veteriner, kaptan veya ressam olmak istediğimi söylemiştim. Veterinerliği gerçekten uzun bir süre daha istemiştim ama 10 yaşındaki benim gibi bir velete "veteriner olacak adam köpekten korkmaz" dedikleri zaman "eh peki madem" deyip vazgeçtim. Oysa şimdilerde hamallık da fena gözükmüyor hani.
  • Kendi başıma fatura yatırmaya ya bir ya iki kere gitmişimdir. Güya okuyup da mezunu olduğum bölüm bürokrasinin kalbinde bir bölüm ama bir elektrik faturasını nereye nasıl yatıracağımı bilmiyorum işte.
  • Hayatta hiç bir işime yaramayacak şeylere ilgi duyuyorum. Tarih, dil, anatomi, sanat... Lisedeyken millet şakır şakır test çözerken ben Sanskritçe'yi sökmeye çalışıyordum, kendi inançlarımı çok pekiştirmişim gibi oturdum İncil okudum, kalktım Bhagavad Gita okudum, yan yattım babamın 60 senelik anatomi kitaplarını karıştırdım, amuda kalktım Shakespeare külliyatı okudum. Sonra da neden hayatta bir yerlere gelemediğimin sebebini sorguladım...
  • ÖSS'den, LGS'den, OKS'den, DGS'den LES'ten, TOEFL'dan, KPSS'den ve burada adı aklıma gelmeyen bilumum sınavlardan, başta kısaltmaları olmak üzere onları ifade eden her türlü şeyden, onlara çalışmak için basılmış dergi, kitap ve yazılı-görsel tüm araçlardan, bilhassa da onlar sayesinde mafyalaşan, parayı kıran tüm dersanelerden nefret ediyorum. Aynı nefreti bu puan hesaplarıyla haşır neşir olan, sanki üniversitenin öğrenci işleriymiş gibi çalışan ve sağa sola puanlarla ilgili bilgi veren, sözde öğrenci görünümündeki kertenkelelere de duyuyorum.
  • İdeolojinin her türlüsünden, bilumum "-izm"lerden nefret ederken kendimi ara ara hepsinin içinde buluverdim. Artık hangi "izm"in nere"miz"e girdiğini öğrenmiş oldum ve kendi "izm"mimi yaptım: "Anti-izmizm"
  • Bundan bir iki sene öncesine kadar çok kasardım, söylediğim her sözün altında birilerine bir mesaj, geçmişte yaşanan bir hayalkırıklığı, bir plan, içten pazarlık, vattırı ve vızzırı vardı. Bir şey yazarken ana fikir "acıların çocuğu"ndan ibaret oluyordu. Şebnem Ferah bile artık kısa cümleler kuruyor. Ben de meramımı anlatabilecek kadar uzun cümleler kuruyorum veya konuştuğum kişinin anlamayacağına kanaat getirdiysem konuşmuyorum.
  • Hayatımda hiç yemek seçmedim. Seçseydim neler seçerdim bilmiyorum ama seçme hakkı görmedim kendimde hiç. Önüme ne konursa seve seve yiyorum. Serde asalet olduğundan mıdır nedir?
  • Başkaları benim hakkımda bir kanıya varmadan, ben başkalarının benim hakkımda nasıl bir kanıya vardıklarını tasarlıyorum. Tutuyor mu tutmuyor mu bilmiyorum ama...
  • Israr edilmesinden hiç hazzetmiyorum. Hatta belki anlarlar diye ben de çoğunlukla ısrarcı olmuyorum ki birgün gelip onlar da bana karşı ısrarcı olmasın. Sevmiyorum abi, anlayın işte ne ısrar ediyorsunuz? Yapmaya niyetim olsa siz ısrar etmeden ben yaparım zati, alla alla...
  • Sesimin çok "salak" çıktığını düşünüyorum. O yüzden genellikle "tok sesli adam" imajı uyandırmaya çalışıyorum ama başarılı olduğumdan emin değilim.
  • Saç baş tarama olayına, lise sonda matematik öğretmenimin zoruyla başladım, o zamana kadar öne tarardım mütemadiyen. Şimdi de alından 75 derecelik açıyla geriye tarıyorum o kadar. Jöledir, briyantindir falan tixinirim, kutusuna elimi süremem.
  • Eskiden bilgisayar manyağıydım. Her sabah uyandığımde veri bir sistemde sabit diskte hangi rpm'in verimli çalışacağının hesabını yapardım. Sıra arkadaşım ise hangi puanla hangi üniversiteye gireceğinin hesabını yapardı ama o başka bir mesele. Zamanla sınavdır, dersanedir, vizedir, finaldir derken unuttum gitti herşeyi amma velakin oyunlardan kopamadım.
  • Ben pek adı sanı duyulmadık bir oyun olduğunu düşünüyorum ama bir Cossacks: Europan Wars vardı zamanında. İlk onunla girmiştim bu oyun manyaklığına. GSC Games sağolsun, sayesinde hayatımın dostunu kazandırdı bu oyun bana. Pharaoh, RedAlert, Civilization, Blitzkrieg, serileri gibi genelde strateji oyunlarını çok seviyorum ama No One Lives Forever 1-2'de Cate Archer ile Heybeli'de az mehtaba çıkmadık, Serious Sam ile Kahire'den az adam kaldırmadık hani...
  • Metalci falan değilim, öyleymiş gibi davranıyorum çünkü eğlenceli geliyor. Metal müzikte nasıl olduysa sevdiğim bir iki grup dışında hiçbirini takip etmiyorum. Sevmiyorum çünkü. Kulağıma o anda hoş gelen ne varsa dinlerim yoksa..
  • Genelde sevdiğim grupların ve şarkıların adlarını, eğer çok bilinen şeyler değilse saklamaya çalışırım; paylaşmamaya, bilinmemelerine özen gösteririm. Aynı şey sadece müzikte değil, sevdiğim diğer herşeyde de geçerli. Ama şöyle içlerinden adlarını verebileceğim (çok da merak ettiydiniz zaten dimi?) Rammstein, Otep, Within Temptation, Şebnem Ferah, Portishead, Anoushka Shankar... Daha var birkaç tane daha çok takip ettiğim isim ama özel onlar, söölümem :)
  • Emoymuş, tikkymiş, bohemmiş, geekmiş falan anlamam ben. Hoşuma giderse severim, hoşuma gitmezse sevmem, öyle olmak isteyenlerin de tercihidir karışmam. Bana dokunan veya dokunmayan emo bin yaşasın, benimle dialog kuran veya kurmayan tikky gitsin TDK'ya baş muavin olsun, ırgalamaz.
  • Kedileri severim ve nerde görürsem gider oynaşmaya başlarım. Köpeklerin yavrusundan bile korkarım ama alıştıktan sonra severim. Kelebekleri severim ama öyle üstüme üstüme deli gibi pır pır uçuştukları anda korkudan elimi kolumu sallayım derken etrafta cam çerçeve ne varsa indiririm, hele de şu geceleri tabutlarından çıkıp dünyayı istila edecekmiş gibi görünen güve kelebekleri yok mu... Eskiden millet arılardan köşe bucak kaçmaya çalışırken ben arıları kedi sever gibi severdim, nedense bu aralar onlardan da tırsıyorum. Ama genellikle tek boynuzlu at olsun, dinazor olsun, ejderha olsun severim hayvanları.
  • Mutlu görünüyor, huzurlu duruyor olmam ve size aksi bir durumun olmadığını söylemem her zaman olmasa bile büyük çoğunlukla aldatmaca. O yüzden yüzüm gülüyor diye dertsiz zannetmeyin beni.
  • Zamanında bana yalnızlıktan, efkardan, kederden dem vurup beynimi kurutanların, şimdi parayı ve manitayı (ki zaten bu hayatta bu ikisinden daha geçerli başka bir gaye yoktur) kırmış olmaları, dahası zamanında o kadar bunalım konuşmaları yapanlar kendileri değilmiş gibi davranmaları acayip sinirimi bozuyor. Sırf bu duruma düşmemek için çoğunlukla sıkıntılarımı kimseyle paylaşmak istemiyorum. İnsan dediğin tutarlı olmalı accık.
  • Bir cümle içinde her iki kelimesinden birinde birinin bir yerlerine birşey koyanlar... "Aslında ben neyimki,değersiz vs vs..." deyip deyip küçük dağların mühendislik hesaplarını yapanlar... Küstahlığın, patavatsız espirilerin, kendiyle çelişmenin adını "hazır cevaplılık, zekilik" olarak görenler... Dine sövünce modern ve açıkgörüşlü, Arapça konuşanca "fenafillah" olduğunu düşünenler... Anladınız canım siz onu!!!

------------------------


Tabii ki Kontinyut...

------------------------





Cemaziyülevvel: Daha önce hiç, Cem Karaca'nın da albümlerinden biri olan ve "Ben senin Cemaziyülevvel'ini bilirim" şeklinde söylenen bir atasözü duymuştunuzmuydu? Hikayesi çok eğlenceli ve anlamı da az önce yukarıda kendimle ilgili sırları yazdığım satırlarda gizli...

Kişisel Birey

Hiç bir şeye zorunluluk hissetmediğim, yapmaya zorunlu veya yapmamaya zorunlu olmadığım, en büyük zorluğun rafın üstündeki kavanoza erişmek olduğu o zamanlarıma geri dönsem...

Kimseyi tanımasam, kimse de beni tanımasa.
Sosyal hayat derken, eskisi gibi sırf aynı parkta oynadığımız için hasbel kader tanışıklık yaşadığım o kısa ilişkilere geri dönsem; kimse için birşey ifade etmeye, kimseye de bir ifade yüklemeye gereksinim duymasam.

Diğer insanlardan için aman şöyle yaparsam kırılır mı, aman böyle yaparsam gücenir mi diye kendimi paralayıp kafayı yemenin sınırlarında dolaşmasam.

Aşk keşke o zamanlardaki gibi el tutuşmaktan ibaret olsa.
Duygularımı açıklayabilmek için savaş planları hazırlamaya gerek duymasam veya karşımdaki kişi benim duygularım karşısında Maginot Hattı inşa etmese. Taarruz için ben de arkasından dolaşmaya çalışmak zorunda kalmasam.

Hayattan beklentilerim sadece çizgifilmin zamanında yayınlanması ve akşam anne babam eve geldiklerinde o gün boyunca neler yaptıklarını öğrenebilmek olarak kalsa.

Birilerine birşey ıspatlamak zorunda kalmasam.
Kimse de kendi ıspatlamak için benim sinirlerimi zorlamasa.

Çökmesi iki gün bile sürmeyen ideolojiler yüzünden insanlar beni bencilce yaftalayamasalar...

-----------------------

Gayet mümkün aslında, yani keşkelerle, ah vah'larla hayıflanılacak bir durum yok ortada.

İleride bir gün yalnız başıma kaldığım zaman ağzıma iki lokma yengeç bacağı, küçücük bir tabak altın kaplamalı börek dilimi veya ne bileyim, Beluga havyarı koyabilecek kadar kendi geçimimi sağlamayı başardığım zaman tek amacım eskiye dönüp büyümüş olmanın verdiği sıkıntıları bertaraf etmek olacak.

Hoş, insanı da tüm bunlardan alıkoyan şey geçim derdi değil mi!

-----------------------

Sevgiyle kalın gözünüzü seveyim, bir de aklım sizde kalmasın
(^_^)

-----------------------

Muhterem Sayın Bağyan Böğğğğ Hamfendi

Müzik ruhun kurşunsuz benzinidir efendim.
Gaz verir, haz verir, korku verir.
Birşeyler verir sonuçta.

Bencileyin bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olma uzmanı biri için bile müzik eleştirmeni sıfatı verdikten sonra, kim bilir daha kimlere neler vermesin!

-----------------

Hayatımda ilk defa böyle müzik albümü eleştirmeni gibi hissettim kendimi.
Şu MÖÖÖSS sınavlarında karşımıza sık sık çıkan ve ne idüklerini bir türlü net olarak öğrenemediğimiz eleştirmenler var ya...

Hah işte, onlar gibi oldum.

Daha yeni yeni oldum; çünkü dinlemeyi sevdiğim gruplar tembel yapıdalar.
Aynı hayranlarından benim olduğum gibi :))

Yatağa yatırmak isted..
Şey pardon, masaya yatırmak istediğim mevzu Otep bu sefer.
Sarışın, metalik, böğürük, satanik gibi görünse de hiç de satmayanik, dişi abla.

Çok süper bağırıyor bu.
Böyle kontrollü kontrollü. Bağırırken gazel okuyor, böğürürken taksim yapıyor, ciyaklarken ağlıyor falan.

Bir zamanlar tok ve temiz bir sesle şarkı söyleme isteğindeyken aklımı çelip brutal vokal yapma arzumu tetiklettiren hatun kişi var ya hani, size anlattıydım geçen gün kahvede, yolda görünce göstereyim demiştim ya.

Hah, bu o işte.

Hayatımda beğendiğim bir şarkıdan korktuğumu üç şarkıcıda hatırlıyorum:
Marilyn Manson: Sweet Dreams şarkısını dinlediğimde üç buçuk atmış, tuvalete evdeki tüm ışıkları açmadan giremez olmuştum. Klibini izlediğimde sinir krizi geçirdiğimi hatırlıyorum. Süt çocuğuydum, halen de öyle kalmaya niyetliyim. Zaten ara sıra hoş gelmesine rağmen oldum olası ne Marilyn'e tamamen ısınabildim, ne de yorumladığı diğer şarkılara.

Rammstein: Mein Teil şarkısını dinlediğimde bilumum müzik türlerini şöyle bir denemiştim. Otep'i zaten tanıyordum ama sarmamıştım henüz. Ürpertici gelmişti Mein Teil, ilk dinlediğimde. Zamanla alıştım ve şimdi pek yoğun duygular hissettirmiyor lakin dediğim gibi tırsmıştım zamanında.

Otep: Buried Alive şarkısını klibiyle birlikte izlemiştim ve gecenin bir yarısıydı, evde yalnızdım. Bir kadının öyle sinir krizine girip, melodik tarzda yırtınabileceğini hiç düşünmemiştim. Uzun süre dinlemedim zaten o manzaralardan sonra. Hani bir erkek şarkıcı yapsa aynı tarzda, pek tepki vermezdim. Lakin bir kadını hiç alışık olmadığım böyle bir halde görünce... Korktum lan :)))

Sevip de tırstığı olur muymuş insanın?
Oluyormuş valla işte.






-----------------

Derken bu bağıran abla bu ayın 18'inde (18/08/2009) yeni albüm çıkarttı.
Pek de güzel çıkarttı, çok da güzel çıkarttı.

Az önce edindim kendilerini (rapidshare sağ olsun :) )
Konserlerinde eskiden yaptığı gibi domuz kafasıyla, bir önceki albümünde edindiği tarzdaki gibi tüllere sarınmış olarak değil, yeni tarzıyla, Guy Fawkes maskesiyle, Yaşasın Anarşi mottosuyla (ki Babarşi varken, anarşi neymiş anlayamasam da... ), düzeni eleştiren ve Amerika'nın yedi ceddine hayır dua okuyan öğütleriyle çıktığından mütevellit, yeni albümünün adı da "Smash The Control Machine - Kontrol Mekanizmasını Parala (ehuehe)" olayazdı.

Albüm kapağını, pin-up girl'lerin moda olduğu reklamcılık yıllarındaki resim tarzıyla resmedilmiş olan klasik bir "Amerikan Ailesi" süslüyor.

Bu sefer Otep, daha önceki albümlerinin aksine gerçekten de bir ders vermek istiyor.
Bu güne kadar anlata anlata bitiremediği kendi hastalıklı, kustalıklı, işkence dolu bilinç altı dünyasından cark etmiş; gerçenk dünyaya dönmüş ve "gözlerinizi açın beyler, sucuk diye eşşşek eti satıyorlar size! Sen Rüstem amca, anana bacına eşşşek eti yedirir misin? Sen Maykıl emmi, neden güvelenmiş kazak giydiresin ki baldızına, torununa, torbana? Bu gidişe dur demeli artınk!" demeye başlamış.



Lakin böyle dersler verirken eski adetlerinden de kopmamış.
Yine mitolojiyi katmış, yine antik diller kullanmaya devam etmiş, ara sıra yine bilincinin altına çay kaave içmeye davet ediyor, histeri krizleri geçiriyor, ağlıyor.

Ve bakalım neler buyuruyor:

  • Rise, Rebel, Resist:
Hayranları büyük ihtimalle ezberlediler de unutup gittiler bu şarkıyı. Resmi sitesinde sağa sola "T cetveli" atıp sivrisinerk öldürmeye çalışan kanatlı bir gaz maskesini yönettiğimiz flash oyununu başarıyla bitirdiğimizde dinlemeye hak kazandığımız bir şarkıydı. (Allah'ım ben bu cümleyi tek seferde nasıl kurdum böyle !? )

"Saat efekti" adını verdiğim ve Otep dışında bir de "The Cell - Hücre" filminde rastladığım bir sesle giriş yapıp, tekerlememtrak bir fısıltıyla niyetini hafifçe belli edip, "My name is Otep ulan" diyerek doruğa çıkartan ve zank diye bitiren gaz bir parça.
"Calloused and exasperated" dediği kısımda sesiyle öyle bir oynuyorki gidip yanaklarını sıkmak istiyorsunuz.

Yeni tür bir sosyalist enternasyonal marşı diyelim biz buna, ama ne sosyalizmle ne enternasyonalle bir alakası var. Belki proleterya diktatörlüğü diyeceğim ama ona da başka bir şarkıda değinmiş. Neyse siz büyüyüp gelişin, isyana gelin, direnin. Devrimi sağlam kazığa bağlayıp gerisini Otep'e bırakın. Yarın sınavda Otep'i soracaklar size zaten!

  • Sweet Tooth:
Şahsi kanaatimce albümün bombası, lokomotifi, şimendiferi, marşandizi, balı, kaymağı... Bir grubu sevme nedenim, hep yapmak istediğim şarkıları yapıyor olmaları ve bir şarkıyı sevme nedenim de hep yapmak istediğim şarkı olması. Sweet tooth gayet basit bir şarkı, ritmi doğru düzgün, vokali oturaklı, nerede ne zaman fırlayacağı belli.

Ama hepsi bu mu? Değil.
Klasik sınavda "Bateri insanın kanını nasıl çekebilir, nasıl iliklerini buzzz gibi edebilir?" gibi bir soru gelirse direk bu şarkıyı yazın. Cep telefonlarınızın kısa mesaj bölümüne "Ruhunuzu kör bıçakla kanırta kanırta oymasını istediğiniz şarkı cebinize gelsin" önerisinin cevabı olarak bu şarkıyı yazıp yollayın. İsveçli bilim adamları bu şarkı ile "Distortionla istenmeyen tüylere son, kulak pasına son, kalp çarpıntısına son" versin.

Daha da birşey demiyorum.

  • Smash The Control Machine
İşte proleteryayı ayaklandıran, aynı zamanda single'ın da yapıldığı parça.
Ayrıca ilk klip de buna çekildi. Şarkıdan önce klibe de dikkati çekmekte yarar var. Çünkü Otep ilk defa bu kadar "clean", bu kadar temiz, anlaşılır, net! İlk defa yüzünü bu kadar tertemiz (eh), üstünü başını adam akıllı (gerçekten), hareketlerini derli toplu (ehuehue) görüyoruz. Görüntüler de özel gözlüklerle izlenildiği zaman 3D etkisi verecek şekilde çekilmiş gibi ama gözlüksüzken de o his geliyor.

Adından tahmin edileceği gibi, klipte de eleştiri ve hakaret görüyoruz. İçi jilet gibi çarklarla dolu kapalı bir kutu içerisinde hapsolan ve narin orta barnahlarını, saniyeler önce salladığı Amerika bayrağına ithaf eden Otep, elinde beyzbol sopasıyla sağa sola meydan okuyor, hareket çekiyor.Arasıra Amerikan gençliği içerisinde ezilip giden güzel bir dilber arz-ı endam eğliyor. En nihayetinde klip, bu kontrol mekanızmasının mavi ekran vermesiyle nihayete eriyor.

Otep'in daha önce hiç kullanmadığı bir ses efekti olarak "kalabalığa hitap eden lider" efekti pek çok yerde kullanılmış ve şarkıya da gayet uymuş. Otep'in vokalini ve grubunu çok çok iyileştirdiğinin anlaşıldığı parçalardan. Zaten gariptir ilk defa bir albüm sonrası grup üyelerini değiştirmeden bir başka albüme geçmiş ve bu yüzden şarkıların çoğunda önceki albümün tınıları var.

  • Head of Medusa
Klasik bir Otep şarkısı. Gece yarısı saat 12'yi vuran eski rakkaslı saatler gibi bir bass girişi, yırtan ama çok fazla sarsmayan vokal, sakin ara sözler, kopan ritm. İlk bakışta sanki geçen albüm için yapılmış ama albüme konulmamış bir şarkı gibi geldi bana.

  • Numb & Dumb
Ritm olarak biraz "Sweet Tooth" u andırıyor. Ama bu onun daha serti ve bateri de nakaratlar dışında daha az baskın.

Şarkıda adı gibi gerçekten bir uyuşma hali sezilebiliyor; bunu şarkının sonundaki saniyeler süren seslerden de anlayabiliyorsunuz. Ve nakaratlar, yakalandığı ağdan kurtulmaya çalışan bir balık gibi.

  • Oh, So Surreal
Yine bu albüme özgü olduğunu hissettiren parçalardan. Şarkı genel olarak yavaş ve çocuk kaçırmaya çalışan bir psikopatın tekerlemesi gibi bir havası var.

Hele bitişi tam bir şımarık çocuk havası , "şekerimi vermezsen tenasül organını keserim" dermiş gibi.

  • Run for Cover
T.R.I.C. diye bir şarkı duymuş muydunuz? Otep'in şarkısıydı. Rap vokali de gayet güzel yapabileceğinin göstergesiydi. Bildik rapçilerin birbirilerine Diss atarkenki yapmacık öfkelerden değil de gerçekten birilerine öfkelendiğini hissedebiliyordunuz.

Eee? Ne olmuş yani?
Hiç canım, "Run For Cover"in ondan tek farkının ritmi ve sözleri olduğunu söyleyecektim.

Ha ama gaz mıdır?
Hemi de Aygaz!

  • Kisses & Kerosene
Oleeey, yuppiii, yaşasııınn!!!
Otep albümlerinin en sevdiğim tarafı, şarkıları şöyle bir kenara bırakıp, fonda ha patladı ha gümbürdeyecek gibi her an kopmaya hazır fakat kendi içinde anlamlı bir enstruman hengamesi varken Otep'in gelip kısa kısa, bir kaç kelimelik cümlelerle birşeyler anlatması ve yeni şarkıya geçmesidir.

Burada da bundan vazgeçmemiş.
Yalnız eskiden daha fazla yapıyordu bunu, hatta ilk albümü "Sevas Tra"nın yarısı böyle şarkılardan oluşuyordu, bu albümde bunu sadece bir kere yapmış.

Başka yapan bir grup, sanatçı, aktör, pilot, kasap görmedim. Tamamen Otep'e özgü!

  • Unveiled
Az önceki şarkımsı ses topluluğu, işi bu şarkıya bağladı. Lakin bunda da pek bir şarkı havası algılayamadık.

House of Secrets albümündeki "Gutter > Autopsy Song" geçişini ve parçaların kendilerini hatırladınız mı? İşte onların arada edinilen tecrübelerle bu yeni albüme aktarılmışı gibi düşünün.

Yada düşünmeyin, direk dinleyin.
Çünkü "Smash the Control Machine"in gerçekten kendine özgü, yepyeni bir tarzı var.

  • UR A WMN NOW
Hayır, kız arkadaşıma mesaj atmıyorum, msn'deki birbirinden çeşitli hatun çeşnime (!) de gıpraşım göndermiyorum. Albümde adı böyle yazıyor işte, napiim yani?

"You are a woman now" yazın, güzel İngilizcemizi koruyun diyorum ama anlatamıyorum. Bu akılla daha siz gider "merhaba" yerine "mrb" da yazarsınız, kimbilir daha neler de yaparsınız, sonra "-de"nin hal eki olduğu zaman mı yoksa "bile" anlamıyla kullanıldığı zaman mı ayrı yazılacağı hakkında birbirinize girersiniz...

Neyse efendim ne diyorduk?
Dilimiz, dimağmız iflas ediyorduk bu şarkı karşısında.
Çünkü Otep'in ilk defa "Perfectly Flawed" adlı şarkısıyla denemiş olduğu ballad okuma olayı burada da karşımıza çıkıyor.

Üstelik bu seferki tam ballad, böyle arasıra distorşın yapan gitarlar da girmiyor.
Hatta modernize etme adına sadece bass var, onun dışında viyola, keman, piyano...

Müthiş sakin, müthiş duygulu hatta... Böyle bir albümden, hatta vokalden beklenmeyecek kadar hemde!

Britney's Pears adlı popostrofobinin "I'm not a girl, not yet a woman" diye bir şarkısı vardı. Henüz sözlerini tam kavrayamamış olsam da konu olarak ona yakın birşeyler olabilir ama bu şarkı bir Otep şarkısı!

Halen şoktayım.
Bu kadar hafif, duygulu, su gibi tertemiz bir şarkı beklemiyordum!

  • Serv Asat
Eeeh ama, Bismillah deyip gelin be kızım. Az önceki ipek gibi şarkıyı bitirip hemen bir öfke krizine girmek gerekiyor muydu yani?

Bu albüme özgü, farklı bir söz yazım stili denemiş Otep, bu belli.
Bu şarkı da bunun bariz örneklerinden biri.

Sözlerde tek vuruşluk ritm kaybederek mısra sonunu ritmi yakalayacak bir mezurla tekrar düzeltme gibi bir özelliği var nakaratında. Hassas kulaklar hemen yakalayacaktır.

Bu arada ben bu şarkının anlamını evirdim çevirdim çözemedim.

İlk defa "Sevas Tra" albümünde görmüştüm de "Art Saves"in tersten yazılışı olduğu çözmem iki yılımı almıştı.

Ama bu Serv Asat tersten de okuyunca anlamsız, düzden de okuyunca anlamsız..

Başta hazır böyle isyandan, direnişten falan girmişken, acaba Serv kelimesi de "Serf", yani feodal şövalyeye bağlı köylü gibi bir anlam mı içeriyor acaba demeden edemedim.

Sonradan anladığımız vech ile bu da "Art Saves"in farklı yazılış şekillerindenmiş, öğrendik, müeddep olduk.


  • Where The River Ends
Sweet Tooth'tan sonraki ikinci favorim.
Genellikle "şarkı söylemek"ten ziyade "şarkı okumak" gibi bir tarzı tercih eden Otep hanım kızım bu şarkının nakaratını hem scream yaparak hem melodiye uyarak söylüyor.

Dediğim gibi, geçen albümdeki kendini geliştirme işini, bu albümde fesfeci ilerlettirttirtmiş.

Ayrıca şarkı boyunca sürekli bir "sitar" tonu var ki bu da ayrıca bir "abooowww" faktörü oldu benim için. Hatta birazdan Anoushka Shankar çıkacak, Hindular "Hari Oum" diye mantralar okuyacak falan da zannetmedim değil hani.

Bu arada ilk dinlediğimde rahmetli Barış Manço'nun "Nick the Chopper" şarkısıyla feci bir benzerlik de kurdum, ama alakası yoktur muhtemelen.

  • I Remember:
Korku filmlerinde beni en çok korkutan anlardan biri de monoton, hızlı ve git gide yükselen bir sesle sürekli aynı kelimenin söylenmesidir.

İşte bu şarkı da aynı böyle.

Allah'tan Hidden Track yapmışsın bunu be Otep. Korktum annecim korktum, tamam, altıma itina ile ettirdin. Şimdi aralarda psikopat psikopat kahkahalar da at, tam olsun.

Aferim onu da yaptın, oldu olacak şarkının ortasında fısıltılara geç ki az sonra çok feci kopacağını zannederek iyicene gerilim olayım.

Ah ne güzel ne güzel, bir de bütün bu işkenceyi aralarda uğultulu çığlıklar atarak 8 dakikaya yay ki kalbime insin, tam olsun.

-----------------

Albüm bitti, afiyet olsun...
(^_^)

-----------------

Yırt be anam babam, yırt be yiğidim, yırt be aslanım, batsın bu dünya...

Başımın Üstünde Dönüp Duran Yeşil Elmas

Oyun ne güzel şey,
Ne güzel şey oyun...

Hayatımda hiç doktorculuk oynayamadım ama "Cossacks: Europan Wars" adlı bir oyun sayesinde hayatımdaki en müthiş insanı, ömür ahiretlik kardeşimi kazanmış oldum.

Hayatımda hiç kapı çalıp kaçmaca da yapamadım, zira kapıyı çalıp kaçana kadar zaten apartmanın kapısına anca ulaşabiliyordum ve öyle müstakil ev de yoktu ki rahatça basıp kaçabileyim. Boyum da yaşıtlarıma göre uzun sayılırdı ama zillerin düğmesi de zaten çok yüksekteydi.
Ama Civilization II'de, III'te ve dahi IV'te İran lideri Xerxes'i gördüğüm anda "aha yandık, şimdi dayayacak Immortal'ları" korkusunu doya doya yaşadım, Rus Çariçesi Katherina'nın o saç savurup bana gözlerini kısa kısa bakışı uğruna kıtaları aşıp en iyi dostum olan ülkeye nükleer başlıklı kızları sallamanın zevkini tattım.

Hayatımda hiç sevgilim de olmadı.
Hele de halen süren "tanıdığım bütün kızların bana kardeş gözüyle bakıyor olması" halinden kurtulamadım.
Babanızın oğlu muyum?
Diğer erkeklerden nasıl bir farkım var?
Size insan gibi, prenses gibi davranıyor olmam beni yolunası kaz mı yapıyor?
Anlamadım ki!!!
Amma ve lakin The Sims 1 - 2 - 3 adı verilen o mucizevi şey, o dünyanın en fazla ek paketine sahip cd yığınısı (az buz değil, her versiyonu en az 7 resmi ek paketle desteklendi), o gerçek hayatla hayal dünyasını birbirine katan yazılım parçası yok mu!...

Hayatımda hiç tadamadığım zevkleri tatmamı sağladın be oyun.
Gerçekte en romantik ilişkim el tutmak isteyip de tutamamaktan ibaret iken senin sayende sadece öpüşerek bile çocuk yapılabildiğini gördüm, kendim altımı ıslatacak noktaya gelmişken "dur şunu banyoya göndereyim de duş alsın, bunu da yatağa yollayım, sonra ikisini bi güzel zevkin doruklarına çıkarttırıyım, sabah kahvaltıyı hazırlayım da kız işe geç kalmasın, terfi gelecek kesin bugün" diye kendimi paraladım, senin mutluluğun benim de mutluluğum oldu, sen yemeği yakıp evi yangın yerine çevirdiğinde ben tutup banyoda kova kova su çekmeye niyetlendim...

Eksik olma be canısı...

Keşke hayatta da herşey böyle kolay olsa, diye düşünmeme gerek bile bırakmadın.
Çünkü belki de gerçek hayatta herşey gerçekten bu kadar kolaydı.

Azıcık dikkatle yemeği en fazla dibini tutturarak kurtarmak mümkündü.

Hayatta başka insanları inceleyerek, hatta onları izleyerek, tıpkı film izlermişcesine başkalarının hayatlarını izleyerek de mutlu veya mutsuz olmak mümkündü.

Zor olan şey belki sadece öpüşerek çocuk sahibi olmaktı.
Gerçi o işe de zorluğundan dolayı burun kıvıracak bir yaşam formu var mıdır bilmiyorum ama :))

Tüm kainata hükmetmek yerine, sadece dünyanın hakimi olmak gibi mütevazi isteklerle de bu hayat gayet kolay sürdürülebilir bence.
Neden gözü yükseklerde olur ki hep insanın?
Nedendir bu daha çok kazanma hırsı?

----------------------

Bazen şu hayatta bir yerlere gelebilmek için gelip birisinin tepeme tıklamasını isterdim.

Misal Sims'te çok tertipli oynarım.
Kirli tabak yoktur, yerler temizdir, eşyalar simetik yerleştirilir ve renkleri tam bir uyum içerisindedir, elbiseler düzenli olarak değiştirilir, arkadaşlar belirli periodlarla aranır, yetenekler sürekli arttırılmaya çalışılır.

Oysaki gerçek hayatta nedir?
Mutfağın bir gün temiz ve düzenli olduğunu görmedim.
Yerler ayda yılda bir süpürülüyor, o da alelacele. Alt kattaki komşu rahatsız oluyormuş!
Eşyaların her biri bir yerde, hatta eşyalar yüzünden evde oturacak yer yok.
Üstümdeki en yeni elbise 3 yıllık ve şu an haftalardır aynı yeşil pantolonu, 6 yıldır da aynı ayakkabıyı giyiyorum. Halk arasında beyaz çorap giymenin insanı "kro" gösterdiği inancını bir kaç hafta önce öğrendim, oysaki altı üstü bir çoraptı benim için.
Tek arkadaşım yurt dışında okuyor, görüşebilmek yazdan yaza belki. Onun dışında arayanım soranım da yok.
En son yetenek geliştirme olayını 4 yıl önce konservatuar sınavlarına hazırlanırken denemiştim.
Ağız içinde yuvarlanan değil, Fransızlar gibi gırtlaktan çıkartılan "R" harfini yapmam istenmişti.
Konservatuar daha o gün yalan oldu ve "R" harfinde başarılı olmam da 3 yıl sürdü ama artık Edith Piaf şarkılarını söyleyebilecek kadar telaffuzum var.

Eh işte, işe yaramasa da bir bu haltı becerebilmişim meğerse, şimdi dikkatimi çekti.

Hasılı,
Keşke oyundaki gibi olsa, birileri gelip tepeme tıklasa:
"Bulaşıkları yıka" dese, "haftaya vizen var, bütünlemeye kaldığın o tek dersi Allah bilir nasıl geçeceksin, oyun oynayacağına git ders çalış" dese, "bugün o kızla arandaki ilişki puanını en az %90 yapacaksın, ayrıca ilk woo hoo'nu yapacaksın" dese...

Şahsen woo hoo'yu çok merak ediyorum.
Oyunda her yapılışında üstlerine bir yorgan çekiyorlar sonra kıyamet kopuyor, yatak havada dönüyor, ellerin ayakların yeri değişiyor, miyaaauuwwww sesleri hırrrrrrrrrrr seslerine karışıyor, bir de yaptıktan sonra havai fişekler çıkıyor yataktan.

Havai fişek gösterilerini çok severim ben...

----------------------

Dese bunları işte birileri üstüme tıklayıp.

Keyfim yerine geldikçe iyice yeşilleşse o başımın üstündeki elmas.
Hatta iyice gaza getirse beni o tıklayıcı, o elması platinium yapsa, bembeyaz, ışıl ışıl parlasam.

Daha da ilginci, üstüme tıklandığında itiraz etmesem, direk uysam o direktiflere.
Elini attığı hiç bir işte dikiş tutturamayan ama duygu, romantizm ve felsefe yüklü boş beleş bir adam olacağıma, tepeme tıklayacak birine muthaç ama düzenli, derli toplu, hayatı yolunda giden bir Sim olsam...

Sizi de her zaman yaptığım gibi sevgiyle bıraksam.
(^_^)

----------------------


Bireysel Baskı

Ya işte böyle de egzotik oluyor entel adamların baskı anlayışları!


Öyle yok aile baskısıymış, yok mahalle baskısıymış, yok patates baskısıymış falan, yalan...


Oysaki herkes kendine baskı yapsa, "bassa" kendine hatta.
İşler yolunda gitmediği zaman teknik servise sövmek yerine neden kullanıcı hatalarında aramıyoruz meseleyi?


Ben öyle yapıyorum mesela, çok zevkli.
Kimse sizden şikayetçi falan da olamıyor hem.
Hatta "eh zaten senin tuzun kuru" veya "sen nereden bileceksin ki" falan da diyemiyor hiç kimse.


Çünkü kendi kendime baskı yapıyorum.
Ne yapıyor muşuuuum?
Kendi kendime baskı yapıyormuşuuuuuuum!!


Eveeet, sevgili minikler, buradan çıkartmamız gereken ders nedir?
Biz de kendi kendimize baskı yaparak ülkemize faideli kimseler olmalıyık...


Şimdi bu mükemmel çözümü nasıl bir zeminde uygulayacağımızı da anlattım mı geriye bir sorun kalmayacak ve dünya barışı sağlanmış olacak, savaşlar bitecek, AIDS tamamen tarihe karışacak, kanseri hatırlayan bile kalmayacak.


--------------------


Rüyasal Bağlamda Baskı Metotları:


Etki edemediği tek ortam ruh sahibi olmayan, herhangi bir duygu barındırmayan, hisleri olmayan canlı türlerinin bedenleridir, ki biz bu varlıklara canlı bile dememek istiyoruz veya demek istemiyoruz her neyse...


Sevgiliniz size kötü mü davrandı?
Yada siz mi sevgilinize kötü davrandınız?
Kekiniz mi kabarmıyor?
Galatasaraylısınız ve Fenerbahçe'ye 6-0 yenilmenizin acısını hiçbir zaman unutamadınız mı?


Bu ve bunun gibi geri çevirilmesi imkansız durumlarda alternatif dünya arayışı her zaman olumlu sonuç verir.


Genellikle iki tür alternatif dünya vardır:
1) Cennet & Cehennem (Mersin'dekini kastetmiyorum.)
2) Rüya


1.'sine henüz hiç gitmedim lakin 2.'si hakkında fazlasıyla güçlü malumatım var, en iyisi bildiğim konudan anlatayım.


Rüyalar, biz insanların da işkembe sahibi olduğunun ve içinde ne kadar da sınırsız envanter tutulduğunun bir göstergesidir.


Ama iyi ki de böyledir, niye olmasın ki dir?


Mesela rüyalar olmasaydı, ben hiç bir zaman "seni seviyorum" gibi bir cümle duyamayacaktım.


Veya sinir olduğum ve benden en az 60 yaş büyük alt komşumuza " ulan, zaten sünnetçi azıcık birşey bırakmış, kalanını da ben almayım şimdi!" gibi akıllara zarar hakaretlerde bulunup rahatlayamacaktım.


Oysaki gerçek hayatta bütün bunlar gerçekleşebilecek miydi?
Hayır tabii ki de!!!


Dahası, asıl konumuzu teşkil eden "baskı" gücü de var bu rüyaların.


Mesela olarak;
Hiç bir zaman kavuşamayacağımı bildiğim biriyle rüyalarda buluşup, o şarkıyla kavuşabiliyorum.


Veya kavuşamayabiliyorum.
Rüyamda, malum insanın bana yaptığı öyle baskılar var ki bazen kendi bilinç altıma bile hayret ediyor, hayranlar içerisinde kalıyorum.


Uyanık halimle değil başkasını, kendimi bile böyle aşağılamak istesem aklıma hayalime gelmeyecek davranışlarla rencide ediliyorum ki, bazen iyi ki mühteris bir insan değilmişim diye şükrediyorum.


Daha başkaaaa,
Cinayetler işliyorum efendim.


Normalde kuşu sapanla vurmak, böcek ezmek şöyle dursun, üstüme üstüme gelen bir kelebekten kaçma eğilimindeyim.


Tırsıyorum abi napiim, öyle deli manyak üstüme üstüme gelen pırpır bişiy, eyykkk !!


Hal böyle iken bana küfreden bir kişiyi satırla sobaya sığabilecek şekilde kesip de yakmak ne anlama geliyor? Kafasına maske geçirilmiş küçük bir kızın çığlıklarını duya duya karnının deşilmesine müsade etmek ne demek oluyor? Tavandan sallanan kolların kendi kendilerini kesmeye çalışmaları neyi ifade ediyor?


Tüm bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere;
Ben bu rüyaları gördükten sonra hala sağlıklı bir kafa yapısına sahip olduğumu ne cesaretle öne sürebiliyorum?


Hayır korku filmi falan izlemem, izlettirmem. "Gore" içeriklerden hoşlananlardan bile hazzetmem.


Lakin ohadır, yuhtur, çüştür bu bilinç altımın bana ettiği eziyet!!!


Gerçek hayatta kaçtığım bilumum sorunlar, uyku halindeyken böyle kuzu poposuna lale tıkar gibi aklıma aklıma sokuldukça kendimi yoğun bir baskı altında hissediyorum.


Lakin böylesi de ayrı bir edep, hatta eğitim, hatta ve hatta bireysel bir oto-kontrol mekanizması teşkil edebiliyor ki eğer kullanmasını bilirseniz a-acayip işe yarıyor.


Rüyamda babamın başını pişirip kafa derisine tırnaklarımı geçirdiğimi görmüştüm ve onu yemem söyleniyordu.


Kusarak uyanmam gibi kokulu ve pis bir kısa vadeli etkisi olmasının yanı sıra babam hakkında daha derin fikirler edinmemi, onu daha iyi anlayabilmemi de sağladı bu en az 5-6 yıl önce görmüş olduğum rüya.


Bir de o gün, bu gündür kelle yiyemiyorum, midem kaldırmıyor artık...


--------------------


Her kötü şeyin suçunu başkalarında aramak ne kadar bencilce bir davranışsa, her kötü şeyin tek sorumlusu olarak kendini görmek de aynı derecede bencilce ve saçma salak bir davranıştır.


Lakin;
Hayatın gidişatına ucundan kıyısından etki edemiyoruz.
Veya en fazla ucundan kıyısından etki edebiliyoruz.


Kendi hayatımın kontrolünü azıcık da olsa sağlayabilmek için bir ritüele katılıp "Bireysel Kişi" özelliğini almaya bu yüzden çalışıyorum zaten.


İşte bu yolda bir harekettir bu her yolunda gitmeyen şeyde kendimden mümkün olduğunca bir pay çıkartmaya çalışmam.


Ve ne kadar gariptir ki her seferinde kendimi haklı çıkartabilmem.


Çünkü ne vakti zamanında bana hayvan muamelesi yapan insan üstüsü(!),
Ne kıymet bilmeyeşim,
Ne kabarmayan kekim,
Ne benden başka herhangi biri bunu kendileri için yapacaklar gibi görünüyor...




--------------------


Acıları Çocuğu, Hacıların Çocuğu, Bacıların Çocuğu falan olmadan, kendi kendimizi efendi gibi acılara eğitebilelim, bununla da el ve aleme "bak ne biçim acı çekiyom dimi lan!" diyerek hava atmak yerine bunların üstesinden gelmeye çalışalım, bakın ne güzel oluyor dünya.


Sadece bir kereliğe mahsus susmayı ve düşünmeyi öğrendiğimiz zaman eminim ki gerçekten Şirinleri görebileceğiz...


Sevgiyle kalabilirsiniz, bu hakkı size tanıyorum.
(^_^)


--------------------




Tedrisat-ı Maşukiyye Kanun'u Muvafakatı

En başından söyleyim aslında muvafakate varılmış bir kanun falan yok ortada, herkes kafasına göre takılıyor...


-----------------


İnsanoğluna karışmama kararımı bozmak istemiyorum, lakin içimdeki "birilerini kategorize etme" arzusu bambaşka ve nalet falan da olmasın yani o içimdeki arzuya, Muro falan anlamam ben :))


Şimdi canlar;
Çok seviyoruz bu bahane olayını.


Bazen birini kırmamak için, bazen de bilhassa kırmak için bahane yazıyoruz.
Hatta iş o kadar dallanıp budaklanıyor ki bazen karşılıklı "bahaneleşiyoruz!"
Güldürdüğü kadar düşündürüyor da bu bahanecilik işi.
"Albeni" adlı süper lezzetteki çikolatayı yemek için gerekli bir obje değil sadece.


Bu vesileyle buradan bilumum bahane mağdurlarına seslenmek ve tüm bireyleri bilinç kasırgam içine çekmek istiyorum:

- Senden çok hoşlanıyorum.
- Ya ama.. Ben şey... Hık mık... Kem küm... Ya bak valla sen aslında mükemmel bir insansın, harikasın ama ben sana kardeş gözüyle bakıyorum canım ya.


Eveeeet sevgili bahanezedeler, burada ben devreye giriyor ve sizi inisiye ederek bilinçaltınıza şu cümleyi sokuyorum. Şimdi derin nefes alarak 5. çakranızı açın:


- Anladım da madem ben mükemmel bir insanım, ben harikayım ve sen bana kardeş gözüyle bakıyorsun, peki neden Kudurcan'a / Şehvetgül'e (muhattab cinsiyete göre değişken) de kardeş gözüyle bakamıyorsun?
Haa eğer ona aşıksan benim gibi mükemmel bir insana neden aşık olamıyorsun? Madem ben mükemmelim, o zaman benimle ol.
Madem bana kardeş gözüyle bakıyorsun, o zaman ona da öyle bak.


Ve madem Adem madende badem yemiş, neden bize söylememiş? (Bunu tek seferde söyleyen son iki kişiye bir kase badem alıcam, söz :) )

Şimdi gidip çakralarınızı bir çalkalayıp gelin. Size ayak yapan, bacak yapan, kol, bilek falan yapan bilumum insan evladını da bu yolla refuse edin, devre dışı bırakın, varsın terbiyesizllik sizde kalsın...

-----------------


Şimdi bu aralar senaryo kıtlığından mütevellit, roman uyarlaması diziler moda oldu.


En modası da "Aşk- Memnu".
Bir de başında "Uşak Ziya Halitgil'in Ölümsüz Romanından" diye intro yapıyorlar ki, hayranıyım o cümlenin.


Yani Halit Ziya'nın romanındaki, Behlül'ün Nokia N90 model cep telefonundan Bihter'e attığı mesajları falan o kadar iyi çözümlemişler, Boynuzlu Adnan Bey'in şirketinin Euro hesabından yaptığı hesap hareketlerine o kadar iyi değinmişler ki...
Halit ve Ziya Uşaklıgil kardeşler bugün yaşıyor olsaydı ayakta alkışlarlardı senaryoyu, eminim.


Neysem, benim artistlik taslayacağım konu bu değildi.


Şimdi efendim bir insanın babası yaşındaki bir herifle evlenmesinin doğuracağı sonuçları falan bir kenara bırakırsak...
Biliyorum, zor olacak ama!


Bir insanın yengesine sulanmasına, hatta daha popüler bir ifadeyle "yazmasına" sebebiyet veren şey ne olabilir ki?
Hele de bu yenge ile arada hepi topu, 4-5 yaş fark varken.


Hadi geçtim bu yenge mevzuunu.


Bir insan, diğer bir insanı herhangi bir sebep yokken ortada, neden bu denli arzular ki?


Yani bu Behlül kişisinin kendi emeğiyle kazandığı bir evi, arabası, banka hesabı falan yok.
Hepsi emmisinin enayiliğinden gelen bir yardımseverlik hareketi.


Hatta bu diziyi de geçtim.
Scotty'nin bizi gerçek hayata ışınlamasını emrettim.


Kendi halinde bir hatun kişi, neden öküz tabir edilebilecek bir elemanın işkencelerine umarsızca göğüs germeye çalışır ki?


Bu öküz kişinin elle tutulur, bir baltaya sap olur bir yönü de yoktur ve iki taraf da bunun farkındadır üstelik.


Ve bütün bunlara rağmen hatun kişi, daha ilk buluşmada "vermeye" razıdır oysaki.
Neden yahu?
Why hatta??


Aşk denilen şey gerçekten de bu kadar onur kırıcı olabilir mi?


İşin ucunda para, şöhret falan olmayan durumlarda bile bu vukuatlara defalarca şahit oldum.


Arkadaşım, bizim erkekler arasında "otsu bitki" dediğimiz tip tarafından tartaklandı, hepimizin içinde küçük düşürüldü. Ve halen ortada bir "sürmekte olan ilişki"den söz ediliyordu.


Birbirilerinden herhangi maddi bir çıkar olmasının imkanı yoktu, hatta kızın kendi ekonomik özgürlüğü de vardı, hatta ve hatta "uçkursal" bir beklenti bile o kadar tatminkar değildi ama.


Halen soruyorum neden diye?


-----------------


Gün geçmiyor ki aşkın bir zuhahapatolojik yönünü daha keşfetmeyelim be sevgili okurcular...
Kendini "en güzel güne, en özel kişiye" saklayanlara hep saygı duymuşumdur, dahası olması gereken de budur benim için...


Heleki bu saklama işini yıllara yayanlar.
Duygusal bakımdan felfecir bir yoğunluk yaşamakta olduklarına inandığım insanlardır onlar, ki bu insanlara büyük bir hayranlık beslemişimdir hep.


Üstüne bu yılları, bir de yollara, mesafelere yayanlar vardır ki...
Hani öldükten sonra sorsalar bana:


-Ya hacı, sen şimdi bilmem kaç küsür sene yaşamışsın ama bak şimdi sen de bizim gibi öldün gittin, şu hayatta insan olabilmek adına kaç kişiye rastladın allasen? deseler...


Bu insanları oturur anlatırdım uzun uzun.


Gözlerini açtığında karşısında gördüğü ilk canlıyı annesi zanneden ve buğulaması acayip lezzetli olan bazı hayvan türleri gibi birşeydi bu...


Maşuk kişisi, diğerlerinden ne daha uzun, ne de daha kısaydı.
Güzel veya çirkin de değildi.
O zamanki nüfus sayımı verilerine göre ülkedeki mevcut envai çeşit insandan biri olması dışında artı bir özelliği yoktu.


Aşkta mantık olsaydı belki o zaman aşk denilen birşey olmazdı, lakin aşk vardı, olanca mantıksızlığına rağmen...


Resmi hiçbir kayıtta geçmeyen, gayri resmi dayanağı bile olmayan 8 yıllık bir bekleme süreci insana ne katar ne katmaz, ne değiştirir ne değiştirmez tartışılır ama insan aşık olduktan sonra 8 yıl da beklermiş, 88 yıl da beklermiş, beklerken kök de salarmış, kendini de salarmış, buna şahid oldum ben...


Şahidi de oldum, şehidi de!


-----------------


Metal müzik endüstrisinde flamethrower kondüktörü olarak çalışan, soba borusundan hallice kalın, davudi sesli amca pek doğru söylemiş:


Gönül yarasından koruyun birbirinizi,
Çünkü birlikte geçirebileceğiniz zaman çok kısadır.
Uzun yıllar sürse bile birlikteliğiniz,
Bir gün size dakikalar gibi gelecektir.


Gel gelelim,
İnsan dediğimiz bu köfte harcının, daha yoğurulurken içine konulmuş ne konulacaksa ve ekmek de fırından çıktıktan sonra içinden suyu veya hamurunu geri çekmek pek mümkün olmuyor ne yazık ki...


O yüzden ilacı olduğu için kendi kel başına da sürebilen, sevgi dolu bireysel kişiniz size şöyle nasihat eder:


Eninde sonunda yiyeceksiniz bu naneyi, en azından edebiyle yemesini bilin.
Severken insan gibi sevin, siz veya sevdiğiniz insan değilseniz, hiç olmazsa taklit yapın.
Baktınız olmuyor, efendi efendi ayrılın, içine edip batırtmayın, adamın asabını da bozmayın.


Sevgi ve esenlik içinde dağılın üleeynn!!


-----------------


Not: Ben bu satırları yazarken Michael Jackson vefat etmiş. Milyonları peşinden sürüklemiş bir insan artık yok, hiç olmamış gibi.

O halde tık eyleyin:
Ölmüş Bir İnsanın, Hayattakilerin Anılarında Yaşamasının Fiziksel Mümkünlüğü...

Asosyal Bilimler Fakültesi

Dışarı çıktım ben dün!.
Valla billa!!


Dışarıda tıpkı benim gibi akciğer solunumuyla yaşayan insanlar gördüm.
Üstelik bunlardan bazıları erkek ve dişi gibi iki farklı cinsiyetteydi.


Ey Kainatın Yüce Mimarı!...
Dünya ne kadar garip bir yer böyle!


Tabii bu ilginç su altı dünyasına kendi kararımla da gitmedim. Davet edildim.


Bir zamanlar üniversite diye bir kümeste iki yılımızı hep birlikte heder ettiğimiz arkadaşlarım beni çağırdı.
Tabii benim gibi yüzü görüldüğü zaman kişiye direkman cenneti garantileyen bir insanı görmek elbetteki büyük bir ayrıcalıktı.


Yahu o değil de,
Konuşmayı unutacağım aklıma gelmezdi hiç.
Keşke önümde bir klavye olsaydı.
Güleceğim zaman ":)" yapsaydım.
Bana birşey sorulduğu zaman iki dakika kafa patlatıp böyle uzun uzun ve tilki espirilerle cevap yazsaydım..


O esnada kafamın üstünde "Syrano ileti yazıyor" diye bir ibare belirseydi.


Yada otomatik mesaj verseydi "yan masadaki kızı kesiyor" falan diye.


Biri bi espiri yaptı.
Öküz gibi güldüm, güldükten sonra kendimden utandım.
Yan masalardan bana dik dik bakıyorlar "nereden geldi bu genç öküz" der gibi.


Kötü bir anımı anlatıyorum.
Tüm çay bahçesi zorunlu olarak kulak misafiri, hatta artık kulak mahkumu falan oluyor.
Manyak bir herifin paramı nasıl iç ettiğini ve bunun karşısında benim tutumumu bilumum insan evladı öğrendi o bahçede.


Bir şey değil arkadaşlar iki de bir dirsek vura vura onlarda dirsek, bende karın kalmadı.
"Canım azıcık sessiz ol, bize bakıyorlar" demekten dillerinde de muhakkak tüy, kıl, yün yumağı falan bitirmişimdir.


Artık evlerine gidince Mefaret Teyze, Nurbanu Abla'ya anlatır:
" Kız geçen gün Şazimentgille (Şanzuman :) ) çay bahçesine gittik... Ayy bu gençler ne terbiyesiz olmuşlaaaaağğğrrr tüh tüh tüh. Hele bi oğlan vardı 2.80... Ay bağıra çığıra konuşuyooorrr... Annah dimissim..."


Bir de iki kelimeyi bir araya getirip konuşamadım ya ona yanarım.
Bir zamanlar "üç tunç tas has kayısı hoşafı" uzmanı ve "bir berber bir berbere gel bre berber beraber bir berber dükkanı açalım demiş" mütehassısı iken şimdi " bizim Burcu Manisa'yı kazanmış" bile diyemedim.


Karşımdaki insanın adını bir türlü söylememenin verdiği utancı nasıl bertaraf etmeye çalıştığımı bir ben bilirim bir de Oya Bilir... (Diş Hekimi Oya Bilir & Kocası Kaya Bilir :) )


Böyleyken böyle işte.
Oradayken bile kendimi fazlalık gibi hissetiğimi düşünmedim değil.
Lakin uzun süre aynı kümesi paylaştığım tavuk ve horozlarla bir araya gelmek de eğlenceliydi vesselam...


Sevgiyle kalmanız menfaatiniz icabıdır.
(^_^)


---------------------------



---------------------------

Ölmüş Bir İnsanın, Hayattakilerin Anılarında Yaşamasının Fiziksel Mümkünlüğü...

Şimdi efendim şu insan dediğimiz ıslak, kaygan ve kısmen tüylü et yığınlarının sadece gördüklerine inanması, "eğer varsa, hani nerede o zaman?" diye akılları sıra mantık yürütmesi falan var ya...
Külliyen yalan abicim o.
Valla!
Yeminlen bak!!


Mesela beni görmeyen o kadar çok insan var ki.
Bu benim yok olduğumu ispatlar mı?
"Ben inanmıyorum, Syrano diye biri yoktur" deyin de göstereyim size Abu Gannuş kebabını :))


Evet, şimdi kendi bireysel kişiliğimi ispat ettiğime göre bir de benden başka yaşam formlarının varlığını kendi içimde kanıtlayım da kendimle çelişkiye düşmeyeyim.


---------------


Uzun-kısa bir ilişki, acı-tatlı günler vs. hepsi bir yana...


Kendimin var olduğunu, başka insanların da aynı şekilde, bir yolla var olduklarını bana hatırlatan tek şey nedir biliyor musunuz?


Anılar efendim.
Anılar , anılar!!!
Hah...


Birisiyle tanıştım yıllar önce.
2 hafta sürdü herşey.


Ortak birşeyler yaşamamız, paylaşmamız.
Tanışıp, konuşup, anlaşmamız.


O ve onunla ilgili yaşanan herşey sadece iki hafta!
Ve hepsi bu!!!


Yani ne bir resim, ne bir yazı, hatta tek bir harf,
Onun söylediği bir söz, sesinden bir tını,
Oldu olacak TC. kimlik numarası veya nüfus kaydı,


Hasılı, öyle bir insanın var olduğunu, dünyada katı, sıvı veyahut gaz halinde bile olsa herhangi bir şekilde varlık gösterdiğini ispatlayacak herhangi birşey...


Yok, mevcut değil, bi'la kayd, butlan!!!


Onunla ilgili herşey o iki hafta ve o iki haftada yaşadıklarım.
Yaşadıklarımız bile değil.
Yaşadıklarım.


Rüya denilen ve bazen gerçek hayattan daha da gerçek olduğuna inandığım o kasabada gördüğüm insanlarla ilgili hislerim de aynı şekilde.


İsveçistanlı bilim adamlarının tespitine göre her gece ortalama sekiz saniye boyunca yaşadığım olayları diyorum.


Onlar da aynı!
Sadece bir süre boyunca görmüşlüğüm var, fakat varlığını ispat edebilecek yeterli veri yok elimde.


Dolayısıyla gerçek ve rüya arasında da bir fark yok.


Olayı Einstein yazılıp Aynştayn diye okunan abinin bakış açısıyla değerlendirdiğim zaman aslında bunlardan biri bildiğimiz, anam babam "fiziksel" bir olay. Yani neticede hayali bir arkadaş yapıp, onunla da binbir gece masallarını oynamak her zaman için mümkün ama fiziksüel alem dediğimiz ortamda bu biraz farklılık arzediyor.


---------------


Ölmüş bir insanın, hayattakilerin anılarında yaşamasının fiziksel mümkünlüğü de bu noktada devreye giriyor işte.


Allah gecinden versin, verince de hayırlısını versin ama ölümden bahsetmeyi istemiyorum bile.


Fakat en azından hatıralarımda yaşayan bir insanın fiziksel olarak da yaşıyor olmasına kendimi nasıl inandırabilirim, onu düşünüyorum.


Aklımda kalan tek şey adı.
Ne sesi, ne yüzü, ne de ona özgü herhangi bir iz, somut olarak.
Anılar bir de.


İnsan ölünce böyle mi oluyor?
Sanki hiç olmamış gibi.


Onun için dökülen onca para, onca emek bir hiç miydi yani?


Besin zincirine ortak olup, günde en az üç öğün ekmek tükettiği yetmiyormuş gibi, şimdi de ortadan kaybolup gitmesi, bir insanın, bu anlama mı geliyor acaba.


Ailesinin onca emeğine ve uğruna saçtığı milyarlarca paraya rağmen okuldan evine dönerken dürzü bir varlığın kaza kurşununa denk gelerek dünyayı terk eden bir insanın vücuda getirdiği tek şey anılar mı?


MÖ'den önce yapılan heykellerin sahibi nerelerde acaba?
O kadar heykelin kozmik bir karmaşa veya taşın zamanla evrim geçirerek meydana geldiğine inanmak güç çünkü...


---------------


Buna kimileri "ultra-abaza" der, kimileri "romantik", kimileri "çaresiz"; ben "eski defterlerden medet ummak" diyorum.


O iki haftanın izini dört yıldır sürüyorum.
Benim eski defterimi kim bilir kimler karalamış, kim bilir kimler yeniden yazmıştır hiç düşünüyor muyum tabii?
Hayır, no, nein, niet, la...


Dahası,
Böyle ince hesaplar peşinde koşan bir insanın, hayatındaki tek endişesinin o iki hafta olduğunu falan da zannetmiyorsunuzdur umarım :)
Ediyorsanız etmeyiniz çok reca ediciim...


Bir zamanlar, bir şekilde iletişim kurduğum, arkadaş, dost olduğum,


Hoşlandığım, aşık doluğum, hayalleriyle yanıp, kül olup, küllerimden yeniden doğduğum,


O kadar çok insan, o kadar çok "anı" var ki şu 1.200 gramlık beyin organımda...


İşi daha da psikopata bağlamamak adına, bir de benim hakkımda böyle düşüncelere dalan insanlar olup olmadığını düşündüğümü ve mail adresimin şifresinin İstanbul'un fethedildiği yıl olduğunu söylemiyorum bile, o açından müsterih olunuz yani :)


Ben her ne kadar ısrarla tekrar etsem de siz yine de sevgiyle kalmayı aklınızdan çıkartmayın.
(^_^)


---------------


Mevzu bahis olan "Ölmüş Bir İnsanın, Hayattakilerin Anılarında Yaşamasının Fiziksel Mümkünlüğü..." konusunun esin kaynağı olan çalışma bu işte.

Tabii orijinal adı "The Physical Impossibility of Death In The Mind of Someone Living" ve tam çevirisi
"Ölümün, Yaşayan Birin Aklındaki Fiziksel İmkansızlığı" olsa da benim cümleyi anlayış ve yorumlayış şeklim biraz daha farklı ve daha romantik geliyor bana :))